Η Ρένα απαντά: Δείχνοντας αυτό που είμαστε

Πώς να δώσεις την αίσθηση στον άλλο ότι έχεις όρια, αυτοεκτίμηση και δεν είσαι ταπεινό χαμομηλάκι.

_______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Χαιρετώ σε όλη τη παρέα.

Πως αντιλαμβανόμαστε ότι ο άλλος μέσα και έξω αποπνέει αυτοπεποίθηση, έχει αρκετή αυτοεκτίμηση και διαθέτει δυναμισμό;

Κάποιοι από εμάς φαντάζομαι έχουμε κάποια από τα παραπάνω στοιχεία.
Ωστόσο παρατηρώ ότι κάποιοι άνθρωποι δεν δείχνουν αυτό που πραγματικά είναι (δεν είναι και κανόνας, μια απλή παρατήρηση είναι).
Π.χ. μπορεί να είναι ήσυχοι, ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι.

Από την άλλη, αν μιλήσουμε για μένα, έχω εμπιστοσύνη στις δυνατότητες μου και στον τρόπο που αντιμετωπίζω κάποιες καταστάσεις, τόσο σε φιλικές σχέσεις όσο και σε ερωτικές. Όμως νιώθω ότι δεν με βλέπουν όπως είμαι πραγματικά, δηλαδή μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση κ.ο.κ.

Μήπως άθελα μου μέσα από συμπεριφορές δείχνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι πραγματικά;
Πως μπορώ να αλλάξω τη στάση μου ώστε να είμαι όπως φαίνομαι;

Ευχαριστώ πολύ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Απορημένη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Δεν ξέρω αν είναι πάντα δόκιμο να δείχνουμε εντελώς αυτό ακριβώς που είμαστε. Σε κάποιον άγνωστο που τώρα συναντάμε γιατί να δείξουμε τα πάντα στο πρώτο πεντάλεπτο; Κρατάμε και κάτι για τον εαυτό μας. Καταλαβαίνω όμως ότι λες κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Πώς να δώσεις την αίσθηση στον άλλο ότι έχεις όρια, αυτοεκτίμηση και δεν είσαι ταπεινό χαμομηλάκι ώστε να πάρει θάρρος να σε πατήσει κάτω.

Η οριοθέτηση είναι κάτι εγγενώς δύσκολο. Ιδιαίτερα σε όσες έχουμε μεγαλώσει στο καλούπι της «καλής κοπέλας» ή έχουμε προσωπικότητα που δεν είναι συγκρουσιακή. Αν κάποια είναι και people pleaser, βράσε όρυζα, είναι ακόμα πιο δύσκολο να πει όχι ή να δυσαρεστήσει. Είναι μια διαδικασία που την προσπαθούμε συνειδητά το να βάζουμε όρια, κάτι που πρέπει να έχουμε το νου μας: στη δουλειά, στις φιλίες, στα ερωτικά. Να μάθουμε να λέμε «δεν θέλω». Και να αναγνωρίζουμε και να αντιστεκόμαστε στο πατρονάρισμα. Γιατί μπαίνει στην ανθρώπινη διάδραση για να μας τουμπάρει.

Υπάρχει η εξής παρανόηση που την αναδεικνύεις με εκείνο το «μπορεί να είναι ήσυχοι, ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι». Ότι όποιος είναι ντροπαλός, ή πιο ήσυχος ή αρέσκεται σε πιο περιορισμένη κοινωνικότητα (για λόγους εσωστρέφειας, που είναι εσωτερική ανάγκη αυτοφόρτισης, όχι κοινωνική αδεξιότητα) είναι αναγκαστικά κι εύκολος στόχος καταπάτησης ορίων. Όχι. Δεν ισχύει αυτό.

Πολύ συχνά την ηρεμία ή την ησυχία την αντιλαμβάνονται ως έλλειψη δυναμισμού, πολύ σωστά. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που αν και ήσυχοι δεν τους καταπατούν.

Και τι πρέπει να γίνει τότε;

Όποια είναι, ας πούμε, φωνακλού δεν είναι αναγκαστικά πιο διεκδικητική και μάλιστα είναι ένα πατριαρχικό εργαλείο καταπάτησης της γυναικείας διεκδίκησης ότι εξισώνεται με το τσαμπουκαλίκι. Και τς τς τς, πού πήγε η θηλυκότητά σου; Γιατί ακόμα και το τσαμπουκαλίκι από θέση αδυναμίας παραμένει αδυναμία. Ένα μικρόσωμο σκυλάκι γαυγίζει πιο έντονα για να επιβληθεί έναντι του όγκου ενός μεγαλύτερου. Το έχεις προσέξει; Οι πράξεις όμως κρίνονται εκ του τελικού αποτελέσματος. Επομένως είναι η σταθερή, ευγενική αλλά πολύ σταθερή επιμονή στις θέσεις μας που κατοχυρώνει την αντίσταση σε αυτά που δεν θέλουμε. Όταν, δε, υπάρχει επαναληπτικότητα στην άρνηση, επαναληπτικότητα στην μη υποχώρηση, χωρίς δικαιολογίες κι εξηγήσεις, τότε ξέρουν ότι το εννοούμε κιόλας. Και συμμορφώνονται ανάλογα. Είναι το ζήτημα της εξουσίας. Η εξουσία δεν παρέχεται, επιβάλλεται εκ της πράξεως. Είναι σαν τον σεβασμό. Τον δικαιούσαι, δεν τον ζητιανεύεις. Η εκτίμηση είναι που κερδίζεται. Άλλη μεγάλη παρανόηση επίσης.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News