Η Ρένα απαντά: Χαωμένη στην τοποθεσία εξωτερικό

Εδώ και 2 χρόνια δεν με γεμίζει τίποτα, νιώθω άδεια. Δεν με γεμίζει το μέρος, η δουλειά μου και στο ερωτικό κομμάτι ενώ γνωρίζω κόσμο δεν με γεμίζει κανένας.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα και σε όλη την ομάδα,

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Είμαι κοπέλα 32 χρονών όπου ζω και εργάζομαι στο εξωτερικό εδώ και 6 χρόνια. Εδώ και 2 χρόνια δεν με γεμίζει τίποτα, νιώθω άδεια. Δεν με γεμίζει το μέρος, η δουλειά μου και στο ερωτικό κομμάτι ενώ γνωρίζω κόσμο δεν με γεμίζει κανένας. Οι συνθήκες ζωής είναι πολύ καλές, βγάζω καλά χρήματα και το ωράριο εργασίας μου είναι εξαιρετικό. Είναι μια εύκολη, ξεκούραστη ζωή που μου επιτρέπει να κάνω πολλά ταξίδια κ χόμπι. Αλλά εγώ βιώνω μια απέραντη μοναξιά παρ’ολο που έχω κύκλο και παρέες και είναι όλοι εξαιρετικά άτομα. Αλλά όπως είπα είναι παρέα όχι φιλοι.

Πιστεύω αν είχα βρει τον άνθρωπο μου θα ήταν κάπως καλύτερα. Ή μια δουλειά που να με γέμιζε πραγματικά. Τώρα δεν έχω τίποτα από τα 2 και πραγματικά προσπαθώ εδώ και 2 χρόνια να αλλάξω δουλειά, αλλά δεν έχω βρει κάτι καλύτερο. Και κόσμο γνωρίζω αλλά δεν έχω βρει κάτι ενδιαφέρον.

Οποτε έχουμε και λεμε : 1. Δεν με γεμίζει το αντικείμενο που κάνω στην συγκεκριμένη δουλειά 2. Δεν με τρελαίνει η χώρα που ζω 3. Δεν μ αρέσουν οι αντρες που γνωρίζω. Για την ακρίβεια, θέλω να κάνω date με έλληνες και εδώ το pool είναι μικρό. Ισως αν κάτι από τα 3 άλλαζε θα ήταν καλύτερα. Αλλα εδώ και 2 χρόνια δεν κάθεται τίποτα και βιώνω μια απίστευτη ματαιότητα. Συνεχίζω εννοείται να προσπαθώ αλλά όσο περνάει ο καιρός χάνεται το κίνητρό μου.

Αισθάνομαι καλά μόνο όταν γυρνάω για διακοπές στην Ελλάδα όπου είμαι με τους κοντινούς μου φίλους ή βλέπω οικογένεια. Αλλά φυσικά είναι διακοπές. Γνωρίζω πως άμα γυρίσω θα χρειαστεί να κάνω αρκετές εκπτώσεις σε ώρες εργασίας και χρήματα.
Και αισθάνομαι την πίεση του χρόνου στο εργασιακό γιατί είμαι δικηγόρος οπότε όσο πιο αργά γυρίσω Ελλάδα τόσο πιο δύσκολο θα είναι να με προσλάβουν κάπου.

Όπως φαίνεται και από το μήνυμα είμαι τελείως χαομένη. Δεν ξέρω από που πρέπει πρώτα να το προσεγγίσω. Να μείνω ; Να φύγω; Υπάρχει κάποια άλλη κοπέλα με παρόμοια εμπειρία;

Ευχαριστώ πολύ

ΑΠΟ ΤΗΝ – Expat

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Επειδή προσδιορίζεις ότι είσαι έξω 6 χρόνια αλλά τα τελευταία 2 είναι που νιώθεις έτσι, θέλω να σε βάλω να σκεφτείς: τι μεσολάβησε; Τι άλλαξε; Μήπως χρειάζεσαι έναν ενδοκρινολογικό/αιματολογικό έλεγχο; Θυρεοειδή, ελλείψεις μικροστοιχείων; Θα ξεκινούσα πρώτα πρώτα από κει και μετά θα σε ρωτούσα κι άλλα.

Ποια είναι αυτά τα πράγματα που μπορούν να γίνουν γνωστικές αγκυλώσεις. Μήπως ξεκίνησες με την προσμονή αρκετών Ελλήνων ότι το εξωτερικό είναι η γη της επαγγελίας, όπως συχνά προβάλλεται; Υποψιάζομαι ότι είσαι σε κάποια χώρα του ευρωπαικού βορρά όπου το lifestyle είναι ιδιαίτερα μαζεμένο, επομένως επόμενο είναι να σου λέιπει ο ελληνικός τρόπος. Όμως λες ότι κάνεις ταξιδάκια και χόμπυ, αυτά γιατί δε σε γεμίζουν;  Πρέπει να το σκεφτείς. Οι άνθρωποι που κάνετε παρέα δεν είναι φίλοι επειδή δεν έχουν περάςει τα χρόνια και δε ζήσατε τις εμπειρίες που “δένουν”. Μη συγκρίνεις με παιδικούς φίλους, είναι άτοπο.

Η εργασία σου έχει δυνατότητα μετακίνησης; Αναβάθμισης; Δεν αναφέρεις και δυσκολεύομαι να προτείνω. Αν είναι κάποια εταιρεία με γραφεία σε διάφορες πόλεις, θα ήσουν διατεθειμένη να αλλάξεις περιβάλλον;

Ταυτόχρονα ο υποψήφιος σύντροφος πρέπει οπωσδήποτε να είναι Έλληνας; Τι στραβό έχουν οι υπόλοιποι; Γράφεις για παρέες με εξαιρετικά άτομα. Γιατί δε ξεκινάς κάτι κι όπου βγει, δεν είναι ανάγκη να είναι “ο ένας”. Δε σου κινούν το ενδιαφέρον λες, είναι όμως ως υλικό συντροφικό αυτό ή απουσιάζει τελείως η έλξη; Πολλές φορές πάνω στην αγωνία μας αυτή χάνουμε την ευκαιρία να ζήσουμε λίγο ανάλαφρα.

Ταυτόχρονα μοιάζει αυτό να σε απασχολεί περισσότερο. Αν όντως απουσιάζει γενικά η έλξη στη ζωή σου, μήπως έχεις καταθλιπτικά συμπτώματα; (ανηδονία) Ίσως να έπρεπε να συμβουλευτείς ψυχολόγο, καθώς ούτε η αλλαγή δουλειάς, ούτε η εύρεση συντρόφου είναι κάτι εντελώς του ελέγχου σου. Αλλά βέβαια το ίδιο ισχύει είτε εκεί, είτε εδώ. Οι δικηγόροι πάντως στην Ελλάδα διαμαρτύρονται έντονα ότι η δουλειά έχει αλλάξει πολύ και δεν είναι ικανοποιητική, δεν είναι το σίγουρο και κοινωνικά πρεστιζάτο επάγγελμα που ήταν πριν 40 χρόνια, θα μας πουν και στα σχόλια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News