Η Ρένα απαντά: Babysitting στον “Chucky”!

Ο μικρός ειναι 5 χρονών και τους τελευταίους μήνες έχει γινει αγνώριστος. Κάνω babysitting στον Chucky!

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα, ειμαι 18 χρονων και εχω γεννηθεί και μεγαλωσει στο εξωτερικό. Σε διαβαζω ομως τα τελευταια χρονια ανελλιπώς και σε ευχαριστω για τις πολύτιμες συμβουλές που δινεις. Απευθύνομαι σε σενα διοτι οποιον και αν ρωτησα δεν μπορεσε να με βοηθησει.

Ειμαι δευτεροετής στην αρχιτεκτονική και παραλληλα εργάζομαι. Μια φορά την εβδομαδα, ηδη απο τοτε που ειμαι 15, προσεχω τα δυο παιδακια μιας φιλικής μας οικογενειας. Θα μπορουσα να τα βγαλω περα και χωρις το συγκεκριμενο μπειμπισιτινγκ, μιας και εργάζομαι και αλλου, αλλα απο την μια γνωριζομαστε οπως ειπα πολλα χρονια και απο την αλλη το χαρτζιλίκι αυτο καλύπτει τα καθημερινα μου εξοδα. Το προβλημα μου ειναι η συμπεριφορά του γιου τους.

Ο μικρος ειναι 5 χρονων και τους τελευταίους μηνες εχει γινει αγνώριστος. Ενω και τα δυο παιδακια ηταν πολυ ησυχα και η αδρλφη του συνεχιζει να ειναι, ο μικρος πλεον δεν αντέχεται. Ενω του προτεινω να παίξουμε κατι, αυτος μου πεταει πραγματα, με φτυνει, με χτυπαει, αναποδογυρίζει επιπλα κτλπ. Το πρωτο καιρο συμμαζευα ωστε η μαμα του να μην βρει το σπιτι σε αυτη τη κατασταση. Καποια στιγμη κουράστηκα, γιατι θεώρησα πως πρεπει να ξερει τι συμβαινει οσο λειπει. Προχτες ηρθε ο μπαμπας του και τον δικαιολόγησε πως ετσι ειναι τα αγορια . Από εμπειρία ξερω πως δεν ισχυει. Εκανα και σε αλλες οικογενειες με αγορια μπειμπισιτινγκ, αλλά και οι γονεις μου εχουν φιλους με αγορια σε αυτη την ηλικια και ποτέ δεν αντιμετώπισα μια παρομοια κατασταση. Η μητερα του δε σε ενα μακροσκελές μηνυμα που μου εστειλε αργοτερα τον δικαιολόγησε επισης, γράφοντας πως αυτα ειναι ενδείξεις ζήλειας, επειδη αισθανεται παραμελημένος οταν βοηθαω την μικρη με τα μαθηματα, κατι που επισης δεν ισχυει, διοτι παντα προσπαθω να βρω κατι να κανω παραλληλα μαζι του οπως παζλ κτλπ . Προφανως οι γονεις του γνωριζουν τον ατίθασο χαρακτηρα του, αλλα φυσικα προσπαθούν να τον δικαιολογήσουν.

Η ερωτηση μου λοιπον ειναι πως αντιδράω εγω οταν αρχισει να φέρεται ετσι. Τιμωρίες στυλ τον κλειδώνω στο δωματιο κτλπ δεν τις θεωρω σωστές, πρώτον γιατι τον σχω ικανό να πηδήξει απο το παραθυρο ή να τραυματιστεί γενικοτερα, αλλα δεν θεωρω πως θα μαθει και κατι απο αυτο. Τουλαχιστον η μητερα μου ποτέ δεν εφάρμοσε μια τετοια τιμωρια, αλλα μας «ζαλιζε» στη συζητηση μεχρι να μας γινει κατανοητό για ποιο λογο ηταν λαθος αυτο που καναμε! Δυστυχως ο μικρος δεν παιρνει απο λογια οσες φορες και να προσπαθησα οποτε το ξεχναω και αυτο. Καθε συμβουλη δεκτή!

P.s. Συγνωμη για τα κακά ελληνικά :/

ΑΠΟ ΤΗΝ – Chuckys Babysitter

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Τα ελληνικά σου είναι μια χαρά, κατανοητά, και σε ευχαριστώ για την σταθερή ανάγνωση και την εμπιστοσύνη.

Το babysitting είναι μεγάλη ευθύνη και προσωπικά πάντοτε μου κάνει εντύπωση η συνήθεια που έχουν σε χώρες του εξωτερικού να ανατίθεται με αντάλλαγμα κάποιο χαρτζηλίκι σε νεαρά κορίτσια που οπωσδήποτε δεν έχουν ούτε την πείρα ούτε τις γνώσεις για αντίστοιχες ευθύνες. Ευτυχώς είσαι συνειδητοποιημένη και έχεις κι ένα παιδαγωγικά σωστό υπόβαθρο ώστε να αποφύγεις κάποιες κακοτοπιές.

Το ζήτημα δεν είναι αν τα αγοράκια είναι πιο ζωηρά. Είναι αρκετές φορές, επειδή έχουν άλλο ορμονικό σύστημα (χωρίς αυτό να αποκλείει τα ζωηρά κοριτσάκια, υπάρχουν κι αυτά), αλλά κυρίως τους επιτρέπουμε να είναι, το ανεχόμαστε ή το δικαιολογούμε επειδή είναι αγόρια. Προσθέτουμε δηλαδή κοινωνική μάθηση πάνω στη βιολογική παρόρμηση. Αντίθετα θα έπρεπε να βάζουμε όρια, ιδιαίτερα όπως στην περίπτωση που έχει συμπεριφορές που αντίκεινται στην κοινωνική συνύπαρξη. Προειδοποιούμε ήρεμα με τα λόγια ότι θα υπάρχουν συνέπειες και όταν συμβεί η παραβίαση ορίων τις εφαρμόζουμε. Ας πούμε δεν θα παίξει μαζί σου ή θα στερηθεί κάποια αγαπημένη δραστηριότητα.

Στην ιστορία σου όμως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ότι το παιδί άλλαξε και άλλαξε ξαφνικά.

Οι κινήσεις που περιγράφεις δείχνουν κάποια αναταραχή στο παιδί: “μου πεταει πραγματα, με φτυνει, με χτυπαει, αναποδογυρίζει επιπλα κτλπ.” Aυτά τα πράγματα υπερβαίνουν την φυσική ζωηράδα και την παρόρμηση, δείχνουν συμπεριφορές που κάπου έχει δει κι από κάπου αποτυπώνει. Αν τυχόν τις βιώνει μέσα στο σπίτι του, τις ώρες που δεν είσαι εσύ, αυτό είναι μια ένδειξη διαταραγμένου οικογενειακού βίου, πιθανώς κακοποιητικής σχέσης των γονιών. Αναφέρεις ότι συμβαίνει τους τελευταίους μήνες κι αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι κάποιο γεγονός έγινε που διασάλεψε τις σχέσεις του ζευγαριού. Το ότι σπεύδουν και οι δυο να το δικαιολογήσουν, να το κουκουλώσουν, αντί να κάτσουν και να σου πουν “¨βρε συ δίκιο έχεις, τι απαράδεκτα πράγματα είναι αυτά, κάτσε να του κάνω μια κουβέντα να δω τι συμβαίνει επιτέλους” είναι ενδεικτικό.

Από την παρατήρηση της διάδρασης του ζευγαριού θα καταλάβεις πολλά, αλλά δεν ποντάρω στο να τους πεις κάτι εσύ, πρώτον γιατί θα το αρνηθούν, δεύτερον γιατί θα την πληρώσει το παιδί. Η μόνη παρέμβαση μπορεί να γίνει είτε από δικό τους συγγενικό ή στενά φιλικό πρόσωπο και με κάποια αφορμή που θα παρατηρήσουν οι ίδιοι (επομένως πρέπει να εφιστήσεις την προσοχή σε κάποιο τρίτο άτομο με κάποιο διακριτικό τρόπο) ή αν πραγματικά υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις στις κοινωνικές υπηρεσίες. Όμως αυτό το τελευταίο είναι αρκετά ακραίο και θα σας αποξενώσει δια παντός, είτε η κατηγορία έχει βάση στην αλήθεια, είτε όχι. Σκέψου και πράξε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News