Η Ρένα απαντά: Αξίζει να κάτσεις να τους μάθεις τη φεμινιστική οπτική;

Αξίζει να κάτσεις να μάθεις σ έναν άνδρα όλο το φεμινιστικό pov; Ή πρέπει να περιμένουμε αυτούς που θα μας έρθουν έτοιμοι- διαβασμένοι;

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια χαρά!! Το αγαπήμενο μου φόρουμ / σελίδα / γκρουπ, είναι απλά εθιστικό! Θενξ σε όλ@ για το όμορφο community που έχει φτιαχτεί εδώ, και κυρίως στις γυναίκες, είστε όλες υπέροχες και αλληλουσυμπληρώνεστε μεσω των απαντήσεων. Είμαι νεαρή γυναίκα, έχω συναναστραφεί στη ζωή μου περισσότερο με άνδρες παρά με γυναίκες. Μεγάλωσα με αδερφούς, τους φίλους τους, ξαδέρφια, τους δικούς μου φίλους και πλέον έχω περισσότερους συναδέλφους άντρες και εννοείται διαχρονικά και γκόμενους. Έχω έρθει πολύ κοντά με το ανδρικό mindset (προφανώς δεν είναι μόνο ένα, αλλά γενικά θα έλεγα ότι οι άνδρες μοιάζουν περισσότερο μεταξύ τους παρά εμείς οι γυναίκες) και γενικά είμαι πολύ παρατηρητική.

Οδηγούμαι συχνά σε ένα “αδιέξοδο” – δεν ξέρω αν είναι αυτή η σωστή λέξη, και εξηγούμαι: βλέπω άνδρες με τους οποίους κάνω σχέσεις ερωτικές (ή και φιλικές, γιατί στην παρέα περνάω πολύ καλά με αγόρια και τα βρίσκουμε στο χιούμορ) , που είναι καλοί άνθρωποι, ευγενικοί, δεν είναι μισογύνηδες ή κακοποιητές, να κουβαλούν ακόμη πατριαρχικές αντιλήψεις, οι οποίες όταν κάτσεις και τους ”εξηγήσεις” καταλαβαίνουν πόσο σαθρές και μπλιαξ είναι (όσοι δεν είναι τέρμα εγωιστές και χοντροκέφαλοι) . Το θέμα μου είναι, αξίζει να κάτσεις να μάθεις σ έναν άνδρα όλο το φεμινιστικό pov? ή πρέπει να περιμένουμε αυτούς που θα μας έρθουν έτοιμοι- διαβασμένοι?

Δεν λέω ότι εγώ είμαι η καλύτερη και δεν κουβαλάω στάλα πατριαρχίας, εδώ μεγάλωσα κι όχι σε κανέναν φεμινιστικό μητριαρχικό πλανήτη, απλά αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο η ”διαπαιδαγώγηση”. Ώρες ώρες με ξενερώνει, από την άλλη δεν έχω γνωρίσει κανέναν γνήσιο φεμινιστή. Στα λόγια πολλούς, που στις σχέσεις τους όμως είναι οι μεγαλύτεροι πατριάρχες. Εσείς το παλεύετε? πως το ζείτε? φιλιά σε όλες, σας αγαπώ!!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μικρή γοργόνα

_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ευχαριστούμε για τα όμορφα λόγια για την κοινότητα που δημιουργήσαμε, χαίρομαι που παράγει διάλογο και σκέψη.

Νομίζω ότι αυτό που παρατηρείς (άλλο στα λόγια, άλλο στη σχέση) έχει να κάνει με την απροθυμία να αποχωριστεί κάποιος τα προνόμια που του παρέχει το πατριαρχικό σύστημα. Ναι, θα υπερασπιστεί τις γυναίκες της Μέσης Ανατολής που περιορίζονται, θα καταδικάσει λεκτικά το revenge porn, θα αντιμετωπίσει την ύπαρξη γυναικών βουλευτών ως αυτονόητη, γιατί στην Ελλάδα ζει κι όχι στην Σαουδική Αραβία, ωστόσο θα έχει την απαίτηση σε μια σχέση να τον ακολουθήσει στην επαγγελματική μετοίκηση, να κάνει το μεγαλύτερο μέρος των οικιακών εργασιών ή να ζητήσει συγγνώμη σε ένα καυγά. Γιατί; Γιατί έτσι. Ανδρικός εγωισμός. Τα κεκτημένα της πατριαρχίας όταν τους αφορούν προσωπικά είναι δύσκολο να τα εγκαταλείψουν. Είναι όμως και δύσκολο να τα δουν ως τέτοια, τα θεωρούν κάτι φυσικό κι αναμενόμενο όπως ότι ο ήλιος θα ανατείλει κάθε πρωί ή ότι τον Αύγουστο δεν χιονίζει. Επομένως όταν κάποιος έχει φτάσει στην ενηλικίωση με αυτό το σκεπτικό δύσκολα μπορεί να το αλλάξει άρδην ή πρακτικά, θα χρειαστεί συνεχής αστυνόμευση, κάτι πολύ κουραστικό όσο κι αντιερωτικό. Αυτά γίνονται καλύτερα σε φιλικό πλαίσιο παρά συντροφικό. Κυρίως αυτά γίνονται σε πλαίσιο μητρικό: στη διαπαιδαγώγηση των γιών μας ώστε να μάθουν από κούνια να σέβονται. Και τις γυναίκες και τον εαυτό τους!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News