Η Ρένα απαντά: Ατέρμονη αναζήτηση

Όμως εγώ χωρίς να θέλω να το παίξω ήρωας, νομίζω ότι δε θα άντεχα να ζήσω αν δεν το πάλευα κι ας διακινδύνευα και τη δική μου ζωή για έναν δικό μου άνθρωπο μέχρι τέλους.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή μου Ρένα, είναι καιρός που σε διαβάζω και ήθελα να μοιραστώ κι εγώ με τη σειρά μου κάποιες σκέψεις μου.. Είμαι σε σχέση εδώ και δυο περίπου χρόνια. Ως γυναίκα θέλω και είμαι ανεξάρτητη, αρκετά δυναμική στην ζωή μου θα έλεγα, μιας και οι συνθήκες τα έφεραν έτσι, που γενικά έχω κληθεί να αντιμετωπίσω διάφορες δύσκολες καταστάσεις γενικότερα και να μην περιμένω βοήθεια από άλλους. Αυτά στα αναφέρω για το γενικότερο background.

Σχετικά πρόσφατα σε συζήτηση που έκανα με τον σύντροφό μου (να πω ότι είμαστε 35 ετών εγώ και 42 εκείνος), σε μια υποθετική ιστορία που δημιούργησα (κλασικ), του είπα να υποθέσει πως είμαστε σε μια ερημική τοποθεσία οι δυο μας, όπου εμφανίζονται τρείς τύποι που προσπαθούν να με πάρουν σηκωτή και η ερώτηση ήταν τί εκείνος θα έπραττε. Εκείνος μου απάντησε ότι θα προσπαθούσε να καλέσει βοήθεια και δε θα είχε νόημα να τα βάλει μαζί τους, οπότε δεν θα ερχόταν στα χέρια κλπ. Η απάντησή του για να είμαι ειλικρινής, με απογοήτευσε και με στεναχώρησε αρκετά.

Του έκανα ένα άλλο ερώτημα/ υποθετική ιστορία όπου βρισκόμαστε σε ένα πλοίο (βλέπω πολλές ταινίες, το ξέρω) όπου βουλιάζει, είμαι εγκλωβισμένη, εκείνος όχι και τί θα έκανε. Μου είπε ότι αν βρεθούμε ποτέ σε μια κατάσταση ανάγκης σαν αυτή, θα προτιμούσε να μην πεθάνουμε και οι δύο και να γίνει το λιγότερο άσχημο, δηλαδή να σωθεί έστω ο ένας. Μου είπε ότι δεν θα ήθελε κι εγώ αν συμβεί κάτι τέτοιο να ρισκάρω για εκείνον, αν φαίνεται αδύνατον να μπορώ να κάνω κάτι. Του είπα με τη σειρά μου, ότι προφανώς αν δε συμβεί κάτι δεν μπορείς να γνωρίζεις τί θα κάνεις 100% εκείνη τη στιγμή, όμως χωρίς να θέλω να το παίξω ήρωας, νομίζω ότι δε θα άντεχα να ζήσω αν δεν το πάλευα κι ας διακινδύνευα και τη δική μου ζωή για έναν δικό μου άνθρωπο μέχρι τέλους.

Εκτός από αυτές τις συζητήσεις έγινε και ένα άλλο συμβάν που με προβλημάτισε. Το καλοκαίρι και ενώ βρισκόμασταν σε ένα όμορφο νησί και περνούσαμε ωραία και ήρεμα οι δυο μας, το τελευταίο βράδυ πήγαμε για ένα ποτό. Το μαγαζί είχε μια βεράντα με φυτά κλπ έξω. Να σημειώσω ότι έχω τεράστιο πρόβλημα με τα έντομα και ιδίως τις κατσαρίδες, με πιάνει υστερία αν δω μεγάλη κατσαρίδα κυριολεκτικά (δεν κολλάει με τα περί δυναμικής γυναίκας, αλλά όλοι έχουμε και τρωτά σημεία χαχα), το οποίο γνωρίζει κι εκείνος. Εκεί που καθόμασταν λοιπόν, εννοείται εμφανίστηκε μια ακριβώς δίπλα μου κι εννοείται άρχισα να φωνάζω και να του ζητάω να τη σκοτώσει. Μη στα πολυλογώ, έγινα θέαμα, το οποίο θα τελείωνε αν τη σκότωνε ή έδιωχνε με κάποιο τρόπο, αλλά αντ’ αυτού στεκόταν και με κοίταζε χωρίς να κάνει το παραμικρό. Κυριολεκτικά τίποτα, nada.. Προφανώς υπήρχε κόσμος και ένα παλληκάρι από διπλανή παρέα, σηκώθηκε και ήρθε να βοηθήσει. Φυσικά μου χάλασε τη βραδιά και όταν φύγαμε του είπα ότι περίμενα να κάνει κάτι, εφόσον έβλεπε τον άνθρωπό του σε υστερία, αντί να κάθεται σαν χάνος να κοιτάζει. Του είπα κι άλλα, γενικά θύμωσα πολύ με τη στάση του…

Και εδώ είναι που γεννώνται οι προβληματισμοί μου. Από τη μία βρίσκω στον άνθρωπο αυτό την τρυφερότητα και αγάπη, όμως από την άλλη μου δημιουργεί ανασφάλειες. Από τη μία είμαι δυναμικός άνθρωπος, αντιμετωπίζω μόνη μου τα προβλήματά μου μέχρι σήμερα και δεν περιμένω από κανέναν άντρα, όμως με στεναχωρεί να ξέρω ότι στη μια που μπορεί να χρειαστεί probably he will not have my back που λέμε, τουλάχιστον με όσα έχω τώρα ως εμπειρία. Αν μάλιστα αποφασίσουμε να έχουμε κοινή ζωή, θα χρειαστεί να διαχειριστούμε διάφορες καταστάσεις από κοινού μοιραία, όπου δε θα μπορεί να μένει απαθής. Δεν είναι ότι δεν έχει κάνει πράγματα για εμένα γενικότερα, όμως αναφέρομαι σε καταστάσεις όπως αυτές που περιέγραψα παραπάνω που πχ εγώ θα τα έδινα όλα για τους ανθρώπους μου κι εκείνος έχει άλλη αντιμετώπιση. Η αλήθεια είναι πως γενικά είναι πιο κυνικός ως άνθρωπος κι εκεί πιστεύω διαφέρουμε. Εγώ πχ δεν θα έλεγα αντί να μην σωθούν και οι δύο να σωθεί ένας έστω, δεν θα το επεξεργαζόμουν καν έτσι. Από την άλλη έχω σκεφθεί ότι ίσως και να πρέπει να είμαστε κυνικοί ορισμένες φορές στη ζωή και πως τουλάχιστον μου είπε ειλικρινά τί σκέφτεται και πώς θα δρούσε, ενώ θα μπορούσε πχ να πει παραμύθια ότι θα έπεφτε και στη φωτιά κι άλλα τέτοια ωραία και να ήταν μπαρμπούτσαλα… Στο τέλος της ημέρας, σκέφτομαι πως αν δηλώνουμε αυτόνομες, ανεξάρτητες και δυναμικές οντότητες δεν θα έπρεπε να έχουμε ανάγκη κανέναν ήρωα. Από την άλλη όμως, δε μπορώ να κρύψω ότι δε με τσίμπησαν κάπου μέσα μου όσα μου είπε. Θα με έκανε χαρούμενη αν μου είχε απαντήσει αλλιώς.

Τέλος και επειδή το ψάχνω εσωτερικά, έχω σκεφτεί ότι ίσως με έχει επηρεάσει το γεγονός της απώλειας του πατέρα μου (τον έχασα πριν τέσσερα χρόνια), με τον οποίο αισθανόμουν πως ο, τι κι αν συνέβαινε θα ήταν εκεί (γιατί ήταν τέτοιος άνθρωπος), ήμασταν πολύ συνδεδεμένοι οι δυο μας και ίσως ψάχνω να βρω κάτι στη ζωή μου που δεν πρόκειται ποτέ να αναπληρωθεί, το αίσθημα της αγάπης άνευ όρων και της προστασίας που ένιωθα, το οποίο ίσως πρέπει να αναζητήσω να βρω μέσα μου ως ανάμνηση πια όταν το χρειάζομαι. Το πιθανότερο είναι πως δεν θα το ξαναβιώσω αυτό και μάλλον πρέπει να είμαι ευγνώμων που μου συνέβη έστω κάποτε. Ξέρω πως έβαλα πολλά στο τραπέζι, αλλά ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις σου γιατί αισθάνομαι αρκετά μπερδεμένη. Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων κι εσένα και όλες τις αναγνώστριες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ατέρμονη αναζήτηση

_________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Όλες τις ρομαντικές ταινίες τις είδες, παρέλειψες την πραγματικά διδακτική: The Princess Bride. Eίναι πραγματικά fairytale feminism, φεμινισμός του παραμυθιού. Βγάζει ένα σωρό χρήσιμα μαθήματα ζωής και κυκλοφόρησε και πριν 37 χρόνια! (Kαι διαθέτει και eye candy)

Kαταλαβαίνω ότι το πραγματικό ζήτημα είναι αυτό που πολύ σωστά εξηγείς στο τέλος. Ψάχνεις κάποιον να σε αγαπήσει σαν το μπαμπά σου. Το έχω πει ξανά και ξανά στη στήλη, στις σχέσεις μας ψάχνουμε μαμάδες (αρσενικές ή θηλυκές), να μας αποφορτίσουν από το βάρος της ύπαρξης και την ευθύνη της ζωής. Θέλουμε να γυρίσουμε μέσω των σχέσεων σε μια ιδεατή παιδική ηλικία, αν την είχαμε, ή ακόμη περισσότερο αν δεν την είχαμε, όπου μας διαβεβαιώνουν ότι είμαστε οι ομορφότερες, οι εξυπνότερες, οι ικανότερες, ότι μπορούμε να πετύχουμε ό,τι βάλουμε στο νου μας κι ότι είμαστε το σημαντικότερο άτομο στη ζωή κάποιου άλλου. Μέσω αυτών καθησυχάζουμε το υπαρξιακό μας άγχος και αντιμετωπίζουμε τις αδικίες της ζωής. Γιατί κατά βάθος ξέρουμε ότι είναι αδύνατον να είμαστε όλα αυτά μαζί. Και ή τα πήραμε εφόδιο από την οικογένειά μας, οπότε αν και ξέρουμε ότι δεν μπορεί να είναι 100% αλήθεια, χόρτασε η ψυχή μας και μπορούμε να ανοιχτούμε στις σχέσεις αφήνοντας ευκαιρία να ωριμάσουμε μαζί. Ή, αν δεν χόρτασε η ψυχή μας, οφείλουμε να εξορθολογίσουμε και να αναπτύξουμε οι ίδιες μετρήσιμη αξία για τον εαυτό μας, με επιτεύγματα, και να αφήσουμε τις σχέσεις να μας εκπλήξουν ευχάριστα.

Ο άνθρωπος δίπλα σου αυτή τη στιγμή δεν θα έλεγα ότι είναι κυνικός, είναι μάλλον πραγματιστής. Σου είπε ξεκάθαρα το ρεαλιστικό, το πραγματιστικό, αυτό που στατιστικά είναι πιθανότερο. Είναι απογοητευτικό επειδή πάντα περιμένουμε το κάτι παραπάνω. Μα τι λέω, είναι ντεκαυλέ! Ωστόσο είστε μόλις δυο χρόνια μαζί κι άραγε έχετε ζήσει τόσα πράγματα που να σας ενώνουν, να σας έχουν σφυρηλατήσει, να σας έχουν ωριμάσει ώστε να είναι διατεθειμένος να βάλει σε ρίσκο και τη ζωή του; Πολύ αμφιβάλλω. Ο πατέρας σου εκτός του ότι είναι βιολογικά δεμένος μαζί σου και βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό σε σένα, ταυτόχρονα πέρασε δεκαετίες μεγαλώνοντάς σε και βλέπει το άτομο που “δημιούργησε” ουσιαστικά. Φυσικά και θα το υπερασπιζόταν. Κάθε σωστός γονιός θα το έκανε. Δεν υπάρχει το ίδιο υπόβαθρο σε μια βραχύχρονη σχετικά ερωτική σχέση, ιδιαίτερα αν δεν ξεκινάει με συγκλονιστικό ερωτικό πάθος (το οποίο είναι η μόνη δύναμη στη φύση που κατανικά το θάνατο, κάτι ήξεραν κι οι Ιερολοχίτες).

Οι ηλικίες που βρίσκεστε επίσης δεν βοηθούν σε κάτι τέτοιο. Στα 42 ένας άνθρωπος έχει απομυθοποιήσει πολλά πράγματα κι έχει γίνει κι ελαφρώς μισάνθρωπος. Στη νιότη είναι πιο εύκολο να είσαι ιδεαλιστής και ρομαντικός. Ωστόσο σκέψου ότι αυτό που λες περί αυτοθυσίας δεν είναι κάτι που φαίνεται στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Σε τι δυσκολίες έχετε μπει και βγει μαζί; Αυτά δένουν τους ανθρώπους (ή τους χωρίζουν). Δεν μπορώ πραγματικά να κρίνω ακούγοντας υποθέσεις εργασίας ή με βάση το περιστατικό με την κατσαρίδα. Στις μεν υποθετικές ερωτήσεις σου απάντησε “αντρικά”, δηλαδή λογικά, όπως αν του έκαναν ένα ποπ κουίζ, να δουν αν είναι λογικός κι έξυπνος. Φυσικά δεν ξέρει το συμφέρον του, αλλά αυτό ίσως και να είναι πλεονέκτημα τελικά: ό,τι βλέπεις παίρνεις, δεν θα έχεις άσχημες εκπλήξεις. Στο δε περιστατικό με την κατσαρίδα, μα το μεγάλο Μανιτού, εγώ καταλαβαίνω ότι κι ο ίδιος ήταν σε αμηχανία και σιχασιά! Δεν είναι γυναικείο προνόμιο. Ναι, είναι πλεονέκτημα να βρίσκεις ταίρι που δεν τις σιχαίνεται τόσο πολύ και τις σκοτώνει για σένα. Τι να κάνουμε, αυτό ας είναι το λιγότερο!

Επίσης κάτι ακόμη: μην ανοίγεις συζητήσεις για τις απαντήσεις των οποίων δεν είσαι έτοιμη να κάνεις διαχείριση. Περιμένεις μόνο μια απάντηση, ενώ κάθε ερώτηση μπορεί να λάβει κι απάντηση που δεν μας ικανοποιεί.

Σε γενικές γραμμές ωστόσο θα έλεγα νωρίς αποθαρρύνεσαι. Πρέπει να δοκιμαστείτε, όπως έλεγε διαφήμιση γνωστού απορρυπαντικού, σε δυσκολότερους λεκέδες. Σε πράξεις. Εκεί θα φανεί τι σκέφτεται και πώς νιώθει. Θα δώσει δείγματα γραφής για το πώς θα λειτουργούσε εκτός γυάλας. Άλλωστε η ζωή είναι πόνος, όποιος σου λέει κάτι διαφορετικό, κάτι σου πουλάει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News