Προσπαθώντας να βγάλουμε κανόνα για την αγάπη και τα ανθρώπινα λέβελς.
__________________
Η ιστορία της Εστέρ όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Κοπέλα, ετών 21 εδώ. Εδώ και αρκετές μέρες σκέφτομαι το εξής σενάριο από συγκεκριμένες εμπειρίες του παρελθόντος που είχα με παρέες αλλά κυρίως στο ερωτικό κομμάτι, με την πρώτη μου σχέση.
Από μικρή αντιλαμβανόμουν τον κόσμο διαφορετικά από τους άλλους ανθρώπους και αισθανόμουν πολύ ώριμη πολύ νωρίς – παρά το νεαρό της ηλικίας μου. Με την πρώτη μου σχέση όλοι έλεγαν ότι δεν ήταν στο ίδιο level με εμένα. Η συναισθηματική νοημοσύνη που διέθετα (ακόμη και στην εφηβεία) δεν συμβάδιζε καθόλου με το πώς αντιλαμβανόταν εκείνος τα πράγματα/τον κόσμο.
Έτσι, κάποτε κάποιος μου έδωσε ένα παράδειγμα και μου είπε να φανταστώ μια σκάλα με σκαλοπάτια από το 1-10, που το καθένα να συμβολίζει το πού βρισκόμαστε σε επίπεδο προσωπικής ανάπτυξης στην παρούσα φάση. Εάν ο Α βρίσκεται στο επίπεδο 3 και ο Β είναι ήδη στο 7 αλλά υπάρχει αγάπη, μπορεί να δουλέψει το πράγμα ?
Αναπολώντας την εμπειρία μου μαζί του, προσπάθησα να βάλω σε μια τάξη αυτά που έμαθα.
Ήταν η πρώτη μου αγάπη από όταν ήμασταν πολύ μικρά. Όμως μέσα μου πάντα ήξερα ότι δε θα μπορέσει να με νιώσει και να με κατανοήσει σε βάθος, όπως πραγματικά χρειάζομαι.
Τον αγάπησα γιατί μου έδωσε την εντύπωση ότι μετράω, ότι η παρουσία μου στη ζωή του έχει αξία. Και στο σεξουαλικό δέναμε τέλεια. Με γέμιζε φουλ να δίνω αγάπη και να κάνω κάποιον χαρούμενο. Ένιωθα στ’αληθεια ολοκληρωμένη.
Ωστόσο, αισθανόμουν μέσα μου από πάντα ότι υπήρχε ταβάνι στο μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο συγκεκριμένος. Υπήρχε ένα όριο, να το πω έτσι. Πολλές φορές θεωρούσε ότι βιώνω τα συναισθήματα μου υπερβολικά πολύ πιο βαθιά απ’όσο χρειάζεται, δεν κατανοούσε πάντα τις ανάγκες που είχα και ενώ έλεγε ότι με αγαπούσε, δεν θεωρώ ότι είχαμε όντως πολλά κοινά. Εγώ είχα στόχους που ήθελα να κυνηγήσω, εκείνος έλεγε ότι θα έβρισκε τί τον γεμίζει στην πορεία. Πράγματα που πχ εγώ αντιλαμβανόμουν από τα 16 μου αυτός ήθελε χρόνια για να πάρει μπρος και να τα δει/κατανοήσει.
Νιώθω ότι τον αγαπώ ακόμα όσος καιρός και αν έχει περάσει, όμως η ιδέα του να είμαστε μαζί μου φαίνεται μη-πρακτική.
Τον ξανασυνάντησα μετά από χρόνια και μου είπε ότι εξακολουθεί να με αγαπάει το ίδιο. Η καρδιά μου τρελάθηκε από ενθουσιασμό, μιας και ήταν η πρώτη μου αγάπη, ξέρετε πώς είναι αυτά… Ενώ εμφανέστατα έχει αλλάξει και το αναγνωρίζω και μου αρέσει η κατεύθυνση που παίρνει, ο ρυθμός με τον οποίο “κινείται” είναι πολυυυ αργός για τα δικά μου δεδομένα…Εκεί που βρίσκεται τώρα με τον εαυτό του και χαίρεται με το πόσο άλλαξε, εγώ ήμουν 6 χρόνια πριν για παράδειγμα…
Θέτω λοιπόν παρακάτω το εξής ερώτημα : Μια πραγματική αγάπη θα σεβόταν το timing και το pace που χρειαζεται ο σύντροφος μας για να εξελιχθεί, -όποιο και να ήταν αυτο-, έτσι δεν είναι ? Όμως το level 7 (αν και όχι τέλειο, αν και έχει δρόμο ακόμη μπροστά του) εχει βρεθει και έχει περάσει από την πίστα 3 εδώ και πολύ καιρό. Το level 3 μπορει να χαίρεται και να αισθανεται όμορφα που τον θελει το 7, όμως ρεαλιστικά, δε θα μπορέσει ποτέ να το κάνει ευτυχισμένο. Το 7 επισης, θα χρειαστεί να κατέβει 4 σκαλοπάτια για να κάνει “fit in” στον κόσμο του 3. Αξίζει ?
Φυσικά, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ένα 3αρακι γίνεται άνετα 11 για σένα, αν το θέλει ειλικρινά. Όσο ανέτοιμος και να είναι κανείς, πιστεύω ΜΠΟΡΕΙ να γίνει έτοιμος, εάν το αποφασίσει. Όπως επίσης συμβαίνει στη ζωή και ένα 7 να πέσει στο 1 εάν το περιβάλλον/η σχέση δεν ευνοεί την εξέλιξη του.
Αξίζει λοιπόν να πολεμάμε για μια αγάπη όταν είμαστε σε διαφορετικά επίπεδα, ή το 7 καλό θα ήταν να βρει ένα άλλο 7 και το 3 ένα 3 και όλα κομπλέ ?
Θα χαρώ πάρα πολύ να ακούσω την αποψη σου. Φιλιά.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εστέρ
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Απαντώ υπεράμεσα επειδή η ερώτηση κι η συλλογιστική πίσω της με ενόχλησε, προσωπικά, τρομερά. Μπορεί να είναι μόνον δική μου ιδέα, θα δείξει, αλλά εμένα ρωτάς κι απαντώ.
Δεν θέλω να σε πάρω από τα μούτρα που λένε, όμως η νοοτροπία της βαθμολόγησης των ανθρώπων με νούμερα (!) και μάλιστα ούτε καν σε κάτι μετρήσιμο, όπως θα ήταν η οικονομική επιφάνεια ή η κοινωνική δικτύωση (δεν βάζω την ομορφιά μέσα) είναι βαθιά προβληματική.
Κάποιος, κάποτε, στην παιδική σου ηλικία σου “φούσκωσε” τα μυαλά σχετικά με την ωριμότητά σου κι έκτοτε το πήρες έκτοτε σκοινί-κορδόνι κι επηρεάζεσαι στις προσωπικές σου σχέσεις, οι οποίες όμως εμπλέκουν μια άλλη προσωπικότητα εκτός εσού. Αυτό που λένε οι μεγάλοι για τα παιδιά και τους εφήβους “είναι ώριμ@” σημαίνει κυρίως ένα πράγμα: προσαρμόζεται στο κοινωνικά αναμενόμενο καλούπι. Αυτό είναι εξαιρετικά ευχάριστο για τους μεγάλους, επειδή τους σώζει κόπο, χρόνο κι ενέργεια από την διαχείριση ενός παιδιού, όμως δεν είναι εξ ορισμού κι αναγκαστικά άριστο για το ίδιο το παιδί!
Πιθανότατα η θεώρηση της ωριμότητας στο μυαλό σου σχετίζεται με στόχους: σπουδαστικούς, εργασιακούς, αυτοβελτίωσης στην νοοτροπία, κοινωνικής ανάδυσης κι όξυνσης κριτηρίων κλπ, αλλά και πάλι οι άνθρωποι παρουσιάζουν μια εξέλιξη που δεν είναι γραμμική. Θεωρείς ότι από το 1 πας στο 2, μετά στο 3 κ.ο.κ., κι άμα βάλεις στόχο προχωράς, αλλά αυτό δεν συμβαίνει έτσι στην ζωή. Τα βιώματα κι οι αλλαγές που μας επισυμβαίνουν, οι οποίες συχνά είναι εκτός μας, μπορούν να μας φέρουν σε πισωγυρίσματα που έχει σημασία να τα αφουγκραστούμε. Και στον εαυτό μας και στους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμαστε.
Εσύ έχεις κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό σου αυτή τη στιγμή, έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, με συγκεκριμένες παραμέτρους, συγκεκριμένες “ανωριμότητες” (ίσως δεν τικάρει τα κουτάκια) και κάνεις επαγωγικό συλλογισμό προσπαθώντας να βγάλεις πανανθρώπινο κανόνα. Επειδή αν ισχύει ο πανανθρώπινος κανόνας, τότε έχεις καλύτερο σχεδιασμό και πρόβλεψη και δεν θα σου γυρίσει μπούμερανγκ και η ζωή σου θα πάει κατ’ευχήν επειδή θα τα κάνεις όλα σωστά. (Κάτι ανάλογο σε άλλο τομέα κάνει μια άλλη αναγνώστριά μας). Δυστυχώς η ζωή δεν βαδίζει βάσει πλάνου. Αλλά αυτό είναι κάτι που διαπιστώνεις μετά τα 21.
Προς το παρόν απελευθερώσου από τις προσδοκίες και τους σχεδιασμούς κι ακολούθησε την καρδιά σου. Αν περνάς όμορφα, δώσε χρόνο. Αν δεν νιώθεις όμορφα, φύγε. Τόσο απλά. Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα από αυτή την συνειδητοποίηση, στο υπογράφω.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε καταλαβαίνω, αλλά θα δώσω σκληρές συμβουλές, σε στυλ tough love. Πρώτον, ξεκαβάλα το καλάμι. Φαίνεται πολύ, όσο κι αν το κρύβεις, και ενώ μπορεί να είσαι πολύ οκ άτομο κατά τα άλλα (που το πιστεύω), το καλάμι θα απομακρύνει πολλούς από κοντά σου. Δεύτερον, η τελειομανία θα σε φάει. Φαίνεται τρομερή ανασφάλεια από τα γραπτά σου (δεν το περίμενες, ε;) και όταν εσύ ως “7” θα πέσεις κάποτε πάνω στον “14” και τον ερωτευτείς σφόδρα, θα νιώσεις άθλια. Γιατί αξιολογεις κι εσένα και όλους τους άλλους μηχανικά, ξερά, απάνθρωπα θα έλεγα – και το πιο επικίνδυνο είναι ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
“Με την πρώτη μου σχέση όλοι έλεγαν ότι δεν ήταν στο ίδιο level με εμένα”
ε αφου το ελεγαν όλοι . . .
Είσαι μικρή σε ηλικία και νομίζω ότι κάπου έχεις μπερδευτεί.Το κείμενό σου για κάποιο λόγο μου βγάζει μια έπαρση, μια “αλαζονεία”. Δεν σε κρίνω, δεν φταις εσύ. Ας πάμε λίγο να τα ξεμπλέξουμε: 1)Την ωριμότητά μας (συναισθηματική, νοητική, κοινωνική κλπ) δεν την καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι αλλά αποδεικνύεται από τις πράξεις μας. Όλοι κάνουμε λάθη και πέφτουμε σε ατοπήματα, ασχέτως ηλικίας. Η ωριμότητα φαίνεται στο: α) να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να ξέρουμε να ζητάμε συγγνώμη και να φροντίζουμε να επανορθώνουμε και β)να παίρνουμε αποφάσεις που θα έχουν τις λιγότερες δυνατές δυσάρεστες επιπτώσεις για μας και τους γύρω μας. Εσύ… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω μια απορία όμως, από που προκύπτει πως εσύ είσαι σε ανώτερο επίπεδο και ο άλλος ακολουθεί, έχει μείνει πίσω όπως λες. Ποιος ορίζει αυτήν την αυθαίρετη κλίμακα μέτρησης. Υποθέτω έχεις ριζωμένη την αντίληψη “progress or death” και το βλέπεις σαν μια απόλυτη αλήθεια.
“Τον αγάπησα γιατί μου έδωσε την εντύπωση ότι μετράω, ότι η παρουσία μου στη ζωή του έχει αξία. Και στο σεξουαλικό δέναμε τέλεια. Με γέμιζε φουλ να δίνω αγάπη και να κάνω κάποιον χαρούμενο. Ένιωθα στ’αληθεια ολοκληρωμένη”. Τι γινεται αραγε οταν το λεβελ 7 αποκτα νοημα ζωης μεσα απο ενα 3αρακι? Τι γινεται οταν νιωθει χρησιμη αξια και γεματη κανοντας το 3αρακι χαρουμενο? Τι γινεται οταν δηλαδη λυνει το πιο σημαντικο προβλημα του ανθρωπου την πηγη καθε ψυχολογικου πονου κατα ιρβιγκ γιαλομ του μεγαλυτερου ψυχοθεραπευτη του 20ου αιωνα το οτι δηλ η ζωη δεν εχει κανενα εγγενες νοημα και εναποκειτε… Διαβάστε περισσότερα »
Μακράν το καλύτερο σχόλιο που έχω διαβάσει. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την ανάλυση, το εκτιμώ αφάνταστα ! 🙂
Δεν θέλω να σε κρίνω γιατί ξέρω πως είναι να σου βάζουν αυτήν την ταμπέλα, όμως έχεις δουλειά μπροστά σου. Έχεις σκεφτεί τι σημαίνει αυτή η ταμπέλα, τι βάρος είναι; Κι εγώ από μικρή το ίδιο άκουγα, “πολύ ώριμη για την ηλικία της”, “πολύ πειθαρχημένη”, “πολύ προσηλωμένη στους στόχους της” κλπ κλπ. Εσύ το έχεις πάρει πάνω σου και καμαρώνεις, εμένα αντίθετα ποτέ δεν μου άρεσε. Ένιωθα πολύ άσχημα, ότι με έβαζε στο περιθώριο, ότι δεν ταίριαζα με κανέναν (ενω στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι) ότι περιμένουν πολλά οι άλλοι από μένα. Δεν χάρηκα τίποτα από τα σχολικά μου χρόνια,… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ αν θες μπορω να σου επιστρέψω τα επιχειρήματα που χρησιμοποιείς και να σε ρωτήσω, αφού ήσουν τόσο ώριμη πια κι είχες κατακτήσει τόσα στάδια προσωπικής ανάπτυξης, πώς και δεν κατάλαβες απ την αρχη πως ο άλλος ήταν πολυ ανώριμος και σε άλλο level από σενα; Οι άνθρωποι με υψηλη συναισθηματική νοημοσύνη τα καταλαβαίνουν απ τα πρώτα λεπτά αυτά.
Θυμάμαι να κάνω μικρότερη, κάπου στα 16, κάποιες τέτοιες σκέψεις, δεν τόλμαγα να τις πω δυνατά. Αφού καταέφαγα τα μούτρα μου με 10 διαφορετικούς τρόπους, και μιλάμε για στραπάτσες επιστημονικής φαντασίας, όχι μόνο στα ερωτικά, σε όλους τους τομείς της ζωής μου, τελικά χαίρομαι που δούλεψα πολύ και δουλεύω για να φύγουν αυτές οι σκέψεις και χαίρομαι που μου απέδειξαν όλοι αυτοί που τίκαραν τα κουτάκια πόσο δεν έχει καμία σημασία και όλοι αυτοί που έλεγα πως δεν τα τικάρουν, τι καλά που απομακρύνθηκα από αυτόν τον τρόπο βαθμολόγησης των ανθρώπων. Ελπίζω να σου συμβεί, και ελπίζω να σου συμβεί… Διαβάστε περισσότερα »
Γέλασα λίγο, το ομολογώ. Τόση υπεραναλυση επειδή απλώς δεν ταιριάζατε με την πρώτη σου αγάπη; Στις περισσότερες αυτο συνέβη. Οπως συνηθες είναι σε τέτοιες ηλικιες για τα κορίτσια να είναι πολύ πιο ώριμα από τα αγόρια. Έχεις εγκλωβιστει σε σχήματα, όπως είπαν κι άλλες. Και στο λέω εγω που μεγάλωσα με την πεποίθηση πως είμαι πολύ εξυπνη και όλοι οι άντρες μου φαινοντουσαν πολύ βλακες για μένα. Είναι τεράστια παγίδα, πίστεψέ με. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και δεν γίνεται να ταιριαξουμε με όλους. Εσύ μπορεί αντικειμενικά να τα καταφέρνεις στον εναν τομέα αλλά ο άλλος σε έναν άλλον όπου εσύ… Διαβάστε περισσότερα »
Θα αφήσω λίγο στην άκρη αυτό με τη κλίμακα ωριμότητας, αφού το σχολίασαν κι άλλοι, και θα επικεντρωθώ σε κάτι άλλο. Αν είσαι σε σχέση με κάποιον που δεν μπορείς να επικοινωνήσεις στο ίδιο επίπεδο, επειδή είναι λιγότερο έξυπνος, μορφωμένος, ώριμος, συνειδητοποιημένος ή ο,τιδήποτε τελοσπάντων προσπαθείς να εκφράσεις με τα νούμερα, από εσένα, πιθανό κάποια στιγμή να βαρεθείς. Δεν είναι κακό να θες έναν σύντροφο που να είστε στο ίδιο μήκος κύματος και διανοητικά, και για εμένα είναι πολύ σημαντικό αυτό. Δεν υπάρχουν κανόνες όμως σε αυτά. Μπορεί εσένα να σου αρέσει ο ρόλος του μέντορα, να σε θαυμάζει ο… Διαβάστε περισσότερα »