Η Ρένα απαντά: Άργησα να μάθω ότι ήμουν έγκυος…

Βασίζομαι λοιπόν στον σχολιασμό σας και τις διαφορετικές απόψεις σας για τον προβληματισμό μου και ελπίζω να καταφέρω να μετριάσω λίγο το άγχος που νιώθω

_________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα και αμπα,

Σας διαβάζω ανελλιπώς και τολμώ να πώ ότι πρώτον, μαθαίνω τόσα πολλά απο εσένα Ρένα, με το αστείρευτο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο γνώσεων σου, και δεύτερον, ανοίγει ο ορίζοντας της σκέψης μου καθημερινά από τις αντιδιαμετρικές οπτικές που παρουσιάζονται και συζητούνται στα σχόλια! Βασίζομαι λοιπόν στον σχολιασμό σας και τις διαφορετικές απόψεις σας για τον προβληματισμό μου και ελπίζω να καταφέρω να μετριάσω λίγο το άγχος που νιώθω.

Έχοντας διάφορα ορμονολογικά προβλήματα όλη μου τη ζωή λόγω διάγνωσης πολυκυστικών οωθηκών δεν περίμενα να μείνω έγκυος εύκολα. Έχοντας υπάρξει αποκλειστικά σε λίγες αλλά μακροχρόνιες σχέσεις της τάξεως των 5 ετών και πάνω, μετά από ένα σημείο αποκλειστικότητας (και αφότου γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις) επιλέγαμε την ελεύθερη επαφή. Πλέον, και ενώ έχω πατήσει τα 30, χωρίς προσπάθεια και χωρίς πραγματικά ολοκληρωμένη ελεύθερη επαφή (δηλαδή αποφεύγουμε την ολοκλήρωση μέσα) έμεινα έγκυος. Κοντά 15 χρόνια με την ίδια τακτική, δε πίστευα ποτέ ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά ποτέ δυνατόν για το δικό μου σώμα.

Επιπλέον, τους τελευταίους μήνες λαμβάνω μια ειδική θεραπεία μείωσης ανδρογόνων που αντιλλαμβάνομαι τώρα ότι έπλασε το ιδανικό περιβάλλον στο σώμα μου και έδρασε θετικά στο να δημιουργήσει τις, ας πούμε κοινότυπα, ” νορμάλ” συνθήκες, συνθήκες ουσιαστικά που έχει ήδη ένα σώμα που δεν υποφέρει απο ορμονικά νοσήματα ή/και πολυκυστικές. Δυστυχώς το γεγονός ότι η περίοδος μου ήταν πάντα απρόβλεπτη και άστατη, της τάξεως απουσίας της για μήνες, με έφερε στη δύσκολη θέση να συνειδητοποιήσω την εγκυμοσύνη αργά για 2 λόγους: α) η θεραπεία αντιμέτωπισης ανδρογόνων απαγορεύεται κατά την εγκυμοσύνη γιατί βλάπτει το έμβρυο αλλά και β) τους τελευταίους 2 μήνες πίνω και καπνίζω χωρίς μεταβολή στις καθημερινές μου συνήθειες καθώς δεν περίμενα τέτοια έκβαση.

Συνεπώς και κατά την ταπεινή μου άποψη, θα πρέπει να προβώ σε έκτρωση. Ενώ θέλω παιδιά, ενώ επιθυμώ μια οικογένεια με τον τωρινό μου σύντροφο που με στηρίζει ακούραστα, νιώθω ότι θα ” έπρεπε” να το θέλω παραπάνω, θα “έπρεπε” να μη με νοιάζει που έπινα και κάπνιζα και έπαιρνα ανδρογονοκατασταλτική αγωγή 2 μήνες γιατί, κατά τα λεγόμενα της γυναικολόγου μου, δεν επηρεάζεται τόσο πολύ το έμβρυο στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης για να μου δημιουργήσει τόσο άγχος. Όμως έχοντας φίλες που έκαναν παιδιά κατά τα προηγούμενα χρόνια είχα δημιουργήσει μια πολύ διαφορετική εντύπωση.

Οι έγκυες, ισχυρίζονται πολλοί, ότι πρέπει να κόβουν τον καφέ, τα αναψυκτικά, το τσιγάρο, τη ζάχαρη, τους πολλούς χυμούς, τα επεξεργασμένα, το πολύ κρέας, το ωμό ψάρι, τις φλούδες φρούτων γιατί έχουν φυτοφάρμακα, το τσάι, τα ξενύχτια, το άγχος, την κούραση, την πολύ γυμναστική, την έκθεση σε κακής ποιότητας αέρα, τα ταξίδια, ακόμα και ορισμένες μορφές σημπληρωμάτων όπως πχ κρεατίνη ή μελατονίνη που παίρνω μερικές φορές το βράδυ για τον ύπνο. Συνειδητοποιώ πλέον ότι υποσυνείδητα δεν προσπαθούσα για παιδιά επειδή σκέφτομουν ότι για 9 μήνες δεν θα είχα ποτέ πραγματική ελευθερία ή αυτοδιάθεση γιατί πρέπει να αλλάξω άρδην τις συνήθειες και τη ζωή μου.

Τώρα η γυναικολόγος μου με προτρέπει να το σκεφτώ πριν προβώ σε έκτρωση, αλλά επιμένει ο φόβος μου της επίδρασης της ανδρονογονοκατασταλτικής θεραπείας αλλά και η πραγματικότητα της ζωής που έκανα ήδη 2 μήνες. Επιπλέον, το σπίτι που μένουμε είναι πολύ μικρό, χωρίς να είναι “baby-proof” και χωρίς τη δυνατότητα να γίνει, που σημαίνει οτι θα πρέπει να μετακομίσουμε. Τελικώς, δεν είμαστε παντρεμένοι και είμαστε ανενημέρωτοι για το νομικό πλαίσιο των γονικών δικαιωμάτων ή/και τις προβλέψεις πχ του σύμφωνου συμβίωσης και της πατρικής αναγνώρισης. Δε γνωρίζουμε καν πως λειτουργεί το σχολικό σύστημα.

Μας φαίνονται όλα βουνό. Μας έπιασε απροετοίμαστους, όπως και η γυναικολόγος μου που με προτρέπει να το σκεφτώ και να το κρατήσουμε. Αναρωτιεμαι μέσα σε όλα λοιπόν, απο τις δικές σας απόψεις και εμπειρίες:
>Περιμένατε (ή φτίαξατε πρώτα) τις τέλεις για εσάς συνθήκες;
>Επιλέξατε να το προγραμματίσετε ή το αφήσατε να έρθει και αλλάξατε τις προτεραιότητες σας with the flow?
>Κατά την διάρκεια της εγγυμοσύνης σας προσέχατε τόσο ευλαβικά τις διατροφές και τις συνήθειες σας; Αν ναι, πώς, χωρίς να χάσετε την αίσθηση του εαυτού σας;
> Υπάρχει κάποιος φορέας ή οργανισμός που μπορούμε να απευθυνθούμε (πχ όπως το Planned Parenthood) της Αμερικής για τις πάγιες ερωτήσεις που σίγουρα θα δημιουργηθούν και θα συνεχίσουν τα δημιουργούνται;
>Τι άλλο μπορεί να μας διαφεύγει, κατά την εμπειρία και την άποψη σας, που δεν αναφέρεται εδώ είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω παράλειψης;

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την ανάγνωση! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

ΑΠΟ ΤΗΝ – δεν ξέρω καν τι δεν ξέρω

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σε ευχαριστώ θερμά για τα όμορφα λόγια και για την ανάγνωση!

Το ζήτημα που θέτεις είναι σοβαρό, κυρίως για την αντιανδρογονική αγωγή (περισσότερα παρακάτω). Τα υπόλοιπα, όχι τόσο. Μάλιστα διακρίνω ότι σου ήρθε ξαφνικό κι έχεις -κοινώς- φρικάρει. Με εξαίρεση την λήψη παράνομων ναρκωτικών, τα υπόλοιπα που αναφέρεις εσύ είναι πταίσματα. Η εμμονή με την καθαρότητα του lifestyle των εγκύων είναι περισσότερο έλεγχος πάνω στα γυναικεία σώματα παρά αγνό ενδιαφέρον για την ασφάλεια του εμβρύου (ας σκεφτούμε ότι άντρες που στραβομουτσουνιάζουν για ένα ποτηράκι κρασί της εγκύου γυναίκας τους μπορεί να μην έχουν κανέναν ενδοιασμό να την χτυπήσουν…) Δεν χρειάζεται επομένως να έχεις τέτοιο άγχος για τη διατροφή, την άσκηση, τις γενικότερες συνήθειες ή το σπίτι (!) -όπου οι τυχόν κίνδυνοι απασχολούν μετά το πρώτο έτος, όταν το παιδί περπατάει. Αυτό που είναι δόκιμος προβληματισμός είναι η φαρμακευτική αγωγή των αντιανδρογόνων. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Συγκεκριμένα εξ όσων διάβασα, η αντιανδρογονική αγωγή θεωρείται επικίνδυνη για τους εξής λόγους:
Διαταραχή Ανάπτυξης (Disorders of Sex Development – DSDs): Τα αντιανδρογόνα μπλοκάρουν τη δράση των ανδρικών ορμονών (ανδρογόνων) που είναι απαραίτητες για την κανονική ανάπτυξη των αρσενικών γεννητικών οργάνων (π.χ. πέους, όρχεων).
Σοβαρές Δυσπλασίες: Μπορεί να οδηγήσουν σε υποσπαδία (όπου η ουρήθρα ανοίγει σε λάθος σημείο), κλειτοριδομεγαλία (διευρυμένη κλειτορίδα), ή και σε υιοθετημένο θηλυκό φαινότυπο σε αγόρια («male-to-female» φαινότυπος).
Η διαφοροποίηση των φύλων και η ανάπτυξη των γεννητικών αδένων και πόρων γίνεται σταδιακά, ξεκινώντας από την 8η-10η εβδομάδα και ολοκληρώνονται με την ωρίμανση σταδιακά μέχρι τη γέννηση.

Καταλαβαίνεις ότι η οδηγία της γυναικολόγου να μην διακόψεις την κύηση βασίζεται ενδεχομένως κάπου που δεν μας είναι σαφές. Εκείνη γνωρίζει ίσως ποιό συγκεκριμένο χάπι λαμβάνεις, κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε. Για παράδειγμα διαβάζω ότι υπάρχουν ασφαλή φάρμακα (π.χ., μεθοπρόλη, σπιρονολακτόνη σε ορισμένες περιπτώσεις υπό στενή παρακολούθηση, αλλά όχι τα τυπικά αντιανδρογόνα όπως η κυπροτερόνη), αλλά η επιλογή γίνεται αποκλειστικά από τον ειδικό. Επομένως δεν δύναται κανείς να σου δώσει από δω υπεύθυνη συμβουλή. Θα πρότεινα εφόσον έχεις ενδοιασμούς να συμβουλευτείς κι άλλο γυναικολόγο-μαιευτήρα κι αν χρειαστεί και τρίτο. Πρόκειται για ένα κομβικό ζήτημα που αν αποφασίσεις να κρατήσεις το έμβρυο θα σε γεμίζει άγχος που δεν χρειάζεται.

Για τα υπόλοιπα θέματα κι ερωτήματα, σου απαντώ και θα απαντήσουν κι οι αναγνώστριες.

Περιμένατε (ή φτίαξατε πρώτα) τις τέλειες για εσάς συνθήκες;

Όταν θεώρησα ότι έχω καλές συνθήκες προέκυψαν άλλα προβλήματα άσχετης φύσεως. Έμεινα έγκυος ούτως ή άλλως.

Επιλέξατε να το προγραμματίσετε ή το αφήσατε να έρθει και αλλάξατε τις προτεραιότητες σας with the flow?

Θυμάμαι τις εγκυμοσύνες και τις γέννες σαν ψάξιμο σε σκοτεινό τούνελ. Τα ανακαλύψαμε όλα μόνοι μαζί με τον πατέρα.

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης σας προσέχατε τόσο ευλαβικά τις διατροφές και τις συνήθειες σας; Αν ναι, πώς, χωρίς να χάσετε την αίσθηση του εαυτού σας;

Επειδή δεν πίνω, δεν καπνίζω και δεν κάνω επικίνδυνα σπορ δεν ένιωσα προσωπικά ότι περιορίζομαι. Δεν έτυχε να έχω κι ενοχλήσεις. Δεν θα έκρινα όμως κάποια γυναίκα που πίνει λιγουλάκι (λελογισμένα) ή καπνίζει πολύ περιορισμένα επειδή δεν μπορεί να το κόψει τελείως ή που αθλείται σε κάτι που για μένα μοιάζει επικίνδυνο. Εκείνες αναλαμβάνουν την προσωπική τους ευθύνη, εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Υπάρχει κάποιος φορέας ή οργανισμός που μπορούμε να απευθυνθούμε (πχ όπως το Planned Parenthood) της Αμερικής για τις πάγιες ερωτήσεις που σίγουρα θα δημιουργηθούν και θα συνεχίσουν τα δημιουργούνται;

Στα δημόσια μαιευτήρια υπάρχουν ειδικοί που μπορούν να συμβουλέψουν με ραντεβού.

Τι άλλο μπορεί να μας διαφεύγει, κατά την εμπειρία και την άποψη σας, που δεν αναφέρεται εδώ είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω παράλειψης;

Το κυριότερο που δεν στο λέει κανείς: δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο ούτε πάνω στο παιδί, ούτε πάνω στη γονεϊότητα. Το να σκεφτείς «εγώ θα τα κάνω όλα τέλεια» είναι Ύβρις που ενίοτε τιμωρείται σκληρά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News