Ζούμε στο ίδιο σπίτι (λόγω οικονομικών δυσκολιών-ειμαι εξαρτημένη οικονομικά απο αυτόν), όμως υπάρχουν συχνά έντονοι καβγάδες.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημερα! Ειμαι 45 χρονων κι εχω μια κορη 16 χρονων. Τα τελευταια 5 χρονια με τον συζυγο δεν τα παμε καθολου καλα. Οχι οτι και πριν υπηρχε αγαπη και παθος. Τελος παντων. Λοιπον, ζουμε στο ιδιο σπιτι (λογω οικονομικων δυσκολιων-ειμαι εξαρτημενη οικονομικα απο αυτον), ομως υπαρχουν συχνα εντονοι καβγαδες μεταξυ μας λογω ασυμφωνιας χαρακτηρων και αυτα τα 5 χρονια κοιμομαστε σε χωριστα δωματια (δεν υπαρχει καθολου ερωτικη επαφη, ουτε καν αγκαλιες και φιλια). Ζουμε σαν συγκατοικοι, σαν 2 συγκατοικοι-εχθροι για να ειμαι ειλικρινης. Αυτος κοιμαται στην κρεβατοκαμαρα μας κι εγω εχω βαλει ενα επιπλεον κρεβατι στο δωματιο της κορης και κοιμαμαι εκει, στο δωματιο που κοιμαται κι αυτη.
Πριν λιγες μερες ειχα μια συζητηση με μια καλη μου φιλη που γνωριζει την κατασταση που επικρατει στο σπιτι. Μου ειπε οτι αυτο που βιωνει η κορη μας δεν της κανει καλο και οτι αργοτερα θα φανει στη ζωη της, οτι θα της βγουν δυσκολιες και προβληματα στην προσεγγιση και στις σχεσεις της με τους αντρες, στην κοινωνικη και σεξουαλικη της ζωη, στην ψυχολογια της. Με εβαλε σε σκεψεις.
Να σημειωσω οτι ειναι ενα παιδι κλειστο, ντροπαλο, εσωστρεφες, κολλημενο πανω μου. Και οτι ο πατερας της, 52 χρονων, ειναι αδιαφορος και συναισθηματικα απομακρος μαζι της, δεν μαλωνουν, ομως δεν κανουν και συζητησεις.
Πιστευεις οτι μας βλεπει σαν προτυπο ζευγαριου και οτι της κανουμε κακο; Επηρεαζεται ο ψυχισμος της ή εχει να κανει με τον εκ γενετης χαρακτηρα του παιδιου; Θα αντιμετωπισει δυσκολιες εξαιτιας μας; Η δεν ειναι απολυτο; Αν εχει σημασια, εγω δεν εχω σχεση με αλλον, οσο για τον πατερα της ολο και κατι θα εχει αλλα δεν με νοιαζει κιολας. Μηπως η ηλικια των 11 χρονων της κορης μας που αρχισε ολο αυτο ειναι καθοριστικη για την μετεπειτα εξελιξη της;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αφροδιτη
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Το γονεοshaming, το καλό, αυτό το πανταχού παρόν… Πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα κι οι φίλοι, ξεκινάνε από τις καλύτερες προθέσεις, όμως στην πράξη κάνουν λάθη. Κυρίως κάνουν λάθη επειδή επαναλαμβάνουν πράγματα που έχουν ακούσει μέσω της ποπ κουλτούρας και πιστεύουν ότι έχουν εφαρμοφή γενικά ως γενικευμένη αλήθεια. Ένα από τα κακά της ποπ κουλτούρας είναι η μαζικοποίηση της ψυχολογίας ως εκλαϊκευμένη γνώση: άμα δεν θες φωνές γύρω σου είναι επειδή ως παιδί άκουγες τους γονείς να μαλώνουν (κι όχι ας πούμε επειδή έχεις μια τάση προς τις ημικρανίες βρε αδερφέ), άμα φοβάσαι τις αράχνες έχεις κάποιο τραύμα από την παιδική ηλικία (κι όχι ότι είναι κάπως λογικό να σκέφτεσαι ότι έχουν δηλητήριο!), άμα μεγαλώνεις με γονείς που δεν αγαπιούνται είσαι καταδικασμέν@ να μην συνάψεις αγαπητικές σχέσεις ούτε εσύ και ούτω καθεξής. Ψυχολογοποιείται το κάθε τι. Όμως μερικές φορές ένα πούρο είναι απλά ένα πούρο (See what I did there?)
H κόρη σου είναι -αυτή τη στιγμή που σου μίλησε η φίλη σου- 16 χρονών. Έχει δηλαδή ΗΔΗ διαμορφώσει τις αντιλήψεις για το πώς λειτουργεί ένας γάμος, συγκεκριμένα ο γάμος των γονιών της. Μιας και δεν ζείτε ξεκομμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία, στα Γκράβαρα σε σπηλιές παλαιοημερολογητών, σίγουρα έχει δει κι άλλους γάμους, άλλες οικογένειες, με άλλα μοντέλα σχέσεων, όπως επίσης έχει δει άφθονο υλικό σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Γνωρίζει πολύ καλά ότι ο γάμος των γονιών της δεν είναι καλός και γνωρίζει ταυτόχρονα ότι δεν είναι έτσι όλοι οι γάμοι.
Η φίλη σου χρησιμοποίησε το επιχείρημα «μα καταστρέφετε το παιδί σου» για να σε ωθήσει να χωρίσεις, ιδιαίτερα εφόσον λες ότι έχετε καυγάδες. Είναι κάτι που λένε οι ψυχολόγοι σε γυναίκες σε σχέσεις κακές, οι οποίες λένε πως «μένουν για τα παιδιά». Και τότε τα παιδιά είναι μικρά, βεβαίως, ώστε να μην προλάβουν να σχηματίσουν λανθασμένη εντύπωση για το πώς λειτουργούν οι οικογένειες. Θεωρητικά είναι κάτι ορθό.
Τα παιδιά κι οι νέοι («καταστρέφονται οι νέεεεεεεοι!») πάντα μπαίνουν μπροστά ως ηθικός πανικός για επιτευχθεί ένας στόχος. Η φίλη θεωρεί πολύ σημαντικό να χωρίσεις, ίσως για δικούς της λόγους (ένας μπορεί να είναι ότι επιβεβαιώνει την κοσμοθεωρία της), ίσως με κυρίως άξονα το δικό σου καλό (όντως θα ήσουν καλύτερα μόνη σου!). Παραβλέπει όμως ότι αυτό πρακτικά δεν γίνεται αυτή τη στιγμή. Είναι αδύνατο τη δεδομένη χρονική στιγμή, εξ όσων μας λες. Επομένως ποιό το νόημα και ποιό το αποτέλεσμα στο να σε ενοχοποιήσει κι από πάνω ότι καταστρέφεις το παιδί σου; Δεν είχε κακή πρόθεση, να όμως που σου προσέθεσε βάρος. Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, πώς το λέμε και πότε το λέμε.
Δεν καταστρέφεις το παιδί σου, μην αυτομαστιγώνεσαι. Τα παιδιά είναι πιο έξυπνα από την ντετερμινιστική αυτή θεώρηση που παθολογικοποιεί ψυχολογικά την συσχέτιση με τους γονείς και τους μετατρέπει σε μικρές Ηλέκτρες, Ιφιγένειες, και Οιδίποδες. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για το παιδί σου είναι να του επισημαίνεις τακτικά ότι αυτό που ζείτε είναι αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών, ταιριασμάτων, επικοινωνίας, κι ότι τέλος πάντων δεν τα βρήκατε γιατί οι σχέσεις είναι κάτι το περίπλοκο ούτως ή άλλως και δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Κι ότι η ίδια θα δοκιμαστεί στην πράξη ως ένας μοναδικός άθρωπος με τις δικές της προδιαγραφές, επιθυμίες, ανάγκες και τυχαιότητες και τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Όλα είναι υπόλογα σε αλλαγή και μεταστροφή και συνδιαμορφώνουμε τη μοίρα μας. Και φυσικά η οικονομική ανεξαρτησία αποτελεί και συνθήκη γενικότερης αυτονομίας: η δική σου έλλειψη οικονομικών επιλογών σε έχει καθηλώσει, επομένως να φροντίσει να γίνει οικονομικά ανεξάρτητη. Και λέγοντας μεταστροφή, αν θελήσεις να δρομολογήσεις την δική σου μεταστροφή, πράγμα που θα σε ωφελούσε οπωσδήποτε, πρέπει να την σχεδιάσεις, δεν θα έρθει ουρανοκατέβατη. Να την σχεδιάσεις προσεκτικά και στρατηγικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα διαφωνήσω με το γονεοshaming. Πολλές φορές όταν κάποιος φίλος εκφέρει γνώμη ή παρατήρηση που διαφωνεί με τη δική μας γνώμη, δεν έχει σκοπό να μας προσβάλλει ούτε να μας επιβληθεί. Αλλιώς να κλειστούμε ο καθένας στον κόσμο του για να τελειώνουμε με τα τραύματα της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Στο θέμα σου όμως φίλη αφενός έχεις εγκατασταθεί στο δωμάτιο της κόρης στερώντας της την ευκαιρία να έχει προσωπικό χώρο, δε γίνεται 16 χρονών κορίτσι να κοιμάται με τη μαμά. Πρέπει να βοηθήσεις το παιδί να ξεκολλήσει από πάνω σου και αυτό δε μπορεί να γίνει αν μένετε στο ίδιο δωμάτιο και… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ και επαυξάνω. Να προσθέσω και κάτι ακόμα, στο σημείο που λες ότι η φίλη σου, σου είπε ότι καταστρέφετε το παιδί, έχει ένα δίκιο. Από τα 11 βιώνει αυτήν την κατάσταση, την θεωρείς εσύ σωστή; Τώρα είναι 16 ετών και της είσαι χωμένη στο υπνοδωμάτιο. Που είναι η προσωπική ζωή της έφηβης; Δεν την αφήνεις χώρο να ανασανει. Πως το βλέπεις όλο αυτό; Πόση διάρκεια έχει; Θα είσαι μια ζωή στο υπνοδωμάτιο της μικρής; Γιατί; Εσύ πότε λογαριάζεις να βρεις δουλειά; Γιατί δεν έχεις ήδη δουλειά; Πως ανέχεται ο πρώην σου να σε συντηρεί; Τα θεωρείς λογικά όλα αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά διαφωνώ με την απάντηση κι είναι από τις λίγες φορές. Γνωρίζω τέτοιες καταστασεις εδώ και δεκαετίες και ναι, τα παιδιά επηρεάστηκαν πολύ αρνητικά στη δική τους ζωή. Δε θα τα εξιστορήσω θα γίνει σεντόνι. Η φίλη σου απόλυτο δίκιο. Εννοείται ότι κανετε κακό στην κόρη σου. Για όλους αυτούς τους λόγους που είπες. Βλέπει τους γονείς της να είναι εχθροί , ζει την ένταση, χάνει τον προσωπικό της χώρο , βλέπει τη μαμά της να ζει μια ματαιωμένη και κακή ζωή, εξαρτημένη από κάποιον που δεν αγαπά και δεν την αγαπά, δεν υπάρχει αλληλοσεβασμος. και σίγουρα μέρος της συμπεριφοράς… Διαβάστε περισσότερα »
H 16χρονη κόρη κοιμάται μαζί με την 45χρονη μαμά. Ωραία. Καλά θα πάει κι αυτό. Διαβάζω τον τίτλο του γράμματος σε 3-4 χρόνια ”η μαμά μου όσο ήμουν έφηβη εξαιτίας του πατέρα μου κοιμόταν μαζί μου κι έτσι δεν μπορώ να κοιμηθώ μόνη μου, χρειάζομαι πάντα παρέα/νιώθω ενοχικά όταν αυνανίζομαι/ και άλλα τέτοια”.
Δεν θα σε ευχαριστήσει αυτό που θα σου πω αλλά θα διαφωνήσω με τη Ρένα (κύριως με την προσέγγιση, όχι με τις απόψεις καθεαυτές). Από την εμπειρία μου ως παιδί ενός ζευγαριού που έπρεπε να έχει χωρίσει εδώ και καμιά 20ετία τουλάχιστον, θεωρώ πως ναι… της κάνετε κακό. Όχι επειδή μαλώνετε μπροστά της αλλά τραβάτε το σκοινί και κάποια στιγμή θα σπάσει. Αν δεν χωρίσετε ποτέ, θα έχει την εικόνα ότι η μαμά μου ήταν μια ζωή εγκλωβισμένη και δεν χάρηκε τη ζωή της. Και αυτό θα την πληγώνει. Από την άλλη, όσο πιο αργά χωρίσετε, τόσο το χειρότερο. Αν… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, αλλά.
Η ζωή πληγώνει.
Ποτέ δεν είναι κατάλληλη στιγμή για χωρισμό.
Τα παιδιά πάντα θα έχουν ένα παράπονο, ένα σφίξιμο…κι αν;
Πάντα θα προσπαθούν για το καλύτερο οι γονείς και πάντα θα είναι υπόλογοι.
Ισχύει αλλά θα σου πω κάτι. Παλιά έπαιζε παντού το “να μην χωρίσουμε για τα παιδιά”. Τώρα ακούω παντού παιδιά να λένε “ας χωρίζανε τότε”. Δεν λέω ότι δεν προσπαθούν για το καλύτερο φυσικά. Αλλά το ποιο είναι το καλύτερο είναι σχετικό. Θεωρώ όμως ότι τα περισσότερα παιδιά προτιμούν δύο ισοροπημένους γονείς χώρια, παρά το μπάχαλο για να είναι “μαζί”.
Κόρη τέτοιας οικογένειας κι εγώ, για χρόνια – και μέχρι τα τριάντα κάτι μου – τους έλεγα να χωρίσουν, έστω και χωρίς τα χαρτιά. Να έρθει να μείνει ο ένας μαζί μου, ας πούμε, ή να τους νοικιάσω ένα σπίτι, ξέρω ’γω. Τελικά κατάλαβα ότι, μέσα στη δική τους τοξικότητα, είναι δεμένοι με έναν περίεργο τρόπο και δε θέλουν να μη έχουν ο ένας τον άλλον – κι ας σκοτώνονται. Αυτό τους θρέφει, αυτό τους κρατάει ζωντανούς, κι αυτό τους δημιουργεί ένα σωρό ασθένειες, για τις οποίες πρέπει να τρέχουμε εγώ και τ’ αδέρφια μου. Θέλω να πω ότι καμιά… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο αλήθεια αυτό. Το οτι περνάνε μια χαρά στο τοξικό περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει.
Υπάρχει συνήθεια, ρουτίνα, εξάρτηση, κάποιο φροντιστικό ενδιαφέρον, μια κάποια ασφάλεια.
Η αγάπη μπορεί να είναι όλα αυτά ή και τίποτα.
Δε συμβιώνεις με αγάπη μόνο.
Απαιτείται έντονος συμβιβασμός για τη διάρκεια.
Ο εξωραϊσμός και η εξιδανίκευση των πρώτων ετών αν προσγειωθούν ομαλά θα βρεθεί έδαφος για ένα νέο, ώριμο μοντέλο.
‘Έχω την εντύπωση ότι αυτό το “να μην χωρίσουμε για τα παιδιά” είχε να κάνει κατά ένα μεγάλο μέρος με το κοινωνικό στίγμα που ακολουθούσε τα παιδιά χωρισμένων γονιών, το οποίο συμμεριζόντουσαν και οι ίδιοι
Μπα εγώ θα έλεγα ότι ήταν η προφανής δικαιολογία γιατί σκέφτονταν το ξεβόλεμα.. κ πριν 25 χρόνια ήταν πιο δύσκολο να χωρίσεις σε σχέση με τώρα
Εννοείται και αυτό! Εγώ εννοώ τι εννοούσαν λέγοντας “για τα παιδιά”.
Μπα,τι λέτε τώρα,όλα βαίνουν καλώς.
Κοιμάστε χώρια, τον αποκαλείτε “αυτόν” έτσι με μια πινελιά απαξίωσης(αλλά τι να κάνω η έρμη που με ταΐζει)και αναρωτιέστε αν επηρεάσει όλη η κατάσταση την κόρη σας…
Σαφώς και την επηρεάζει και όταν μεγαλώσει θα σας πει οτι μεγάλωσε σε μια πλάνη,με συμβιβασμούς και συμφέροντα.
Είστε νέα,να ψάξετε για δουλειά.
Οικονομική ανεξαρτησία είναι το μεγαλύτερο αβαντάζ σε μια κοινωνία εξαρτήσεων.
Νομιζω πως κι εγω θα ειμαι λιγο πιο αυστηρη απο τη Ρενα. Το αν-πότε θα χωρισεις ειναι ζητημα δικο σου, μεχρι εκει το δεχομαι. Το μελλον δεν μπορει να το προβλεψει κανεις. Ο,τι και να κανετε εσεις οι γονεις μεταξυ σας, εχεγγυα για το πώς θα διαμορφωθουν οι σχεσεις που θα συναψει στο μελλον η κορη σας, αν θα ειναι υγιεις και αν θα λειτουργησετε ως προτυπο προς μιμηση ή πρπς αποφυγη, κανεις δεν το ξερει. Βλεπω ομως ενα ζητημα πιο αμεσο, πιο “τωρινο”. Το ποσο αφηνετε να επηρεαζεται. Θα μου πεις, στο ιδιο σπιτι ζουμε, δεν ειναι χαζη, βλεπει,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα. Το ότι κοιμάται στο δωμάτιο της μικρής είναι απαράδεκτο. Να μην έχει δικό του χώρο το παιδί, ενώ υπάρχει δωμάτιο…
Θα διαφωνήσω και εγώ με την απάντηση. Το ανάποδο του γονεοshaming δεν είναι το πατ πατ στη πλάτη όταν γονείς κάνουν εξόφθαλμα λάθη. Το ότι δεν είναι σίγουρο το ότι θα κάνει τα ίδια είναι σωστό, πράγματι μπορεί να αντιδράσει αλλιώς και θα την επηρεάσει πολλαπλώς η όλη φάση. Καλό δεν της κάνετε όμως επουδενί. Η κατάσταση που βιώνει το κορίτσι αυτό εμένα μου φαίνεται ανυπόφορη, ως ανήλικη δεν έχει καμία διαφυγή και καμία επιλογή. Είναι εγκλωβισμένη στις κακές επιλογές των γονιών της. Αυτό δε που κοιμάστε και παρέα πραγματικά θα με είχε τρελάνει στην ηλικία της. Μηδέν προσωπικός χώρος.… Διαβάστε περισσότερα »
‘ Τη βλέπω να γίνεται καπνός με το που μπορέσει.’
Εχω μεγαλώσει σε παρόμοιο σπίτι κ αυτό ακριβώς έκανα. Διάβαζα στο λύκειο ώστε να περάσω Αθήνα κ να φύγω από το σπίτι. Κ όταν ήρθε η κρίση κ έβλεπα ότι δεν πρόκειται να σταθεροποιηθώ σε δουλειά, προτίμησα να φύγω εξωτερικό από το να γυρίσω σπίτι – όπως με παρακάλαγε η μάνα μου. Θεωρούσα ότι αν φύγω θα τους αφήσω το πεδίο ελεύθερο να χωρίσουν. Αλλά μάλλον την βρίσκουν να ζουν έτσι μίζερα μαζί…
Εμένα δεν είναι τυχαίο ότι με το που έφυγα στα 18 μου, χώρισαν. Αρκετά ανέχτηκα να είμαι το μπαλάκι και η δικαιολογία τους για την θολή σχέση τους.
εν τέλει σε καλό σου βγήκε ένα τέτοιο περιβάλλον. Κίνητρο για δράση. Και σε σένα και στην Cookie. Αν στερούσουν αυτό το κίνητρο θα είχες πετύχει τόσα στη ζωή σου?
Ωραία ας τραυματίζουμε όλοι τα παιδιά μας, μπας και πετύχουν στη ζωή τους. Τι άλλο θα ακούσουμε; Το τι θα είχε πετύχει, δεν το ξέρεις. Πολύ πιθανόν να είχε πετύχει ακόμα περισσότερα. Και δεν είναι μόνο η μόρφωση και η επαγγελματική επιτυχία που φέρνουν την ευτυχία στη ζωή. Βασικά μόνο αυτά δεν είναι.
Τα κινητρα λειτουργουν εξ ισου με τα αντικινητρα. Βασικα τα αντικινητρα λειτουργουν ΠΑΝΤΑ καλυτερα. Γι αυτο και ολες οι οικονομικες θεσμισεις μας ειναι γεματες αντικηνητρα. Το συμπερασμα που βγαινει απο αυτο δεν ειναι το λογικο αλμα που κανεις. Αλλα το γεγονος οτι τιποτε δεν ειναι ντετερμινιστικα προδιαγεγραμμενο. Οπως πχ οτι το τραυματισμενο παιδι θα εχει κακη εξελιξη και το μη τραυματισμενο θα εχει καλυτερη. Τα παιδια τραυματιζονται απ το καθε τι. Εδω εχουν ερθει ιστοριες για τραυματισμενες κορες επειδη οι γονεις δεν εγκρινουν τον γκομενο της η δεν τις αφηνουν να βγαινουν 4 φορες τη μερα και απαιτουν διαβασμα. Λες… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν, ας βγαλουμε απο την συζήτηση το προτυπο και αν αυτό είναι θετικό η αρνητικό. Ως γονείς της δείχνεται μια εικονα ζευγαριού. Τα δεδομενα ειναι τα εξής: Το ζευγαρι εχει κακες σχεσεις, δεν χωριζει για οικονομικους λογους, τσακωνεται μπροστα της, η μητερα φευγει απο τη κρεβατοκαμαρα του ζευγαριου και μενει στο ιδιο δωματιο με την εφηβη κορη της. Επιπλεον, το παιδι ειναι κλειστο και κολλημενο με τη μητερα του (που κοιμουνται στο ιδιο δωμάτιο) και απομακρο απο τον πατερα του (που εχει κακη σχεση με τη μητερα, την εχει “αναγκάσει” να φυγει απο το δωμάτιο, και όλο και καποια εξωσυζηγικη… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν χρειάζεται να περιμένετε να δείτε αν θα φανεί αργότερα στη ζωή της, ήδη έχει αρχίσει να φαίνεται.
Αφροδίτη, καταλαβαίνεις πόσο αρνητικά επηρεάζεις την κόρη σου, δεν χρειαζοσουν την φίλη σου να στο τόνισει ουτε εμας, ουτε ψυχολόγο. Εσύ θα ήθελες να κοιμάσαι με την μαμά σου όταν ήσουν 16?? Κ βέβαια όχι. Σαν να είστε αδερφές που σας μαλώνει ο μπαμπάς…το ίδιο θα κάνει κ η κόρη σου αύριο στα δικά της παιδια. Έχει διαφορετική σημειολογία οτι έβαλες κρεβατάκι στο δωμάτιο της μικρής, αν ήσουν σε άλλο δωμάτιο θα έδειχνε οτι σέβεσαι τον προσωπικό της χώρο κ σέβεσαι κ τον δικό σου προσωπικό χωρο- μόνο που εσυ δεν έχεις, τον συνεπτυξες με της μικρής κ τα κανες… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι από προσωπική πείρα της έχετε κάνει κακό. Οι γονείς μου κοιμόντουσαν χωριστά για 10 χρόνια απ όταν ήμουν 11 μέχρι που χώρισαν. Εγώ βέβαια είχα ακόμα το δικό μου δωμάτιο, ο πατέρας μου είχε πάρει της αδερφής μου κι εκείνη κοιμόταν στο δωμάτιο των γονιών μου με τη μάνα μου. Απίστευτοι καβγάδες και φασαρίες και φωνές. Μεγάλωσα κι έκανα κακές σχέσεις. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά πίστευα ότι το δράμα ήταν από το πάθος και τα δυνατά αισθήματα. Έφτασα 34 για να κάνω μια σχέση της προκοπής μετά από 7 χρόνια ψυχοθεραπείας και με πολύ κόπο και πόνο.… Διαβάστε περισσότερα »