Ξαφνικά δεν ταιριάζουν, την κακολογουν, και όταν τις ρωτάει τι συμβαίνει, της λένε πως τάχα τις υποβιβάζει και τις κάνει να νοιώθουν κατώτερες.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Η κόρη μου πηγαίνει στην πρώτη γυμνασίου. Είναι πολύ καλή μαθήτρια έξυπνη όμορφη με δυνατή προσωπικότητα. Εδώ και κάποιο καιρό δέχεται κοινωνικό αποκλεισμό από τις φίλες της. Ξαφνικά, δεν ταιριάζουν, την κακολογουν,,και όταν τις ρωτάει τι συμβαίνει, της λένε πως τάχα τις υποβιβάζει και τις κάνει να νοιώθουν κατώτερες. Εγώ που την ξέρω και έχω δει πως τους συμπεριφέρεται νομίζω πως αυτά τα λένε για να δικαιολογήσουν την δική τους άσχημη συμπεριφορά. Τι να κάνει δηλαδή; Να μην είναι καλή μαθήτρια; Να μην είναι περιποιημένη; Ένα παιδί έχω, να μην του περνώ τα καλύτερα για μην την κατηγορούν οι άλλες; Δεν το δείχνει μα είναι πολύ στενοχωρημένη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγγελική
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγγελική μου, σε νιώθω, είναι ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα της εφηβείας κι εμφανίζεται ακριβώς σε αυτή την πάρα πολύ ευαίσθητη ηλικία, στο τέλος δημοτικού-αρχές γυμνασίου. Είναι ταυτόχρονα κομβικό για την γυναικεία ενδυνάμωση, καθώς οι αντιστάσεις που αναπτύσσουμε σε αυτές τις ηλικίες είναι που θα μας συντροφεύσουν για όλη μας την ζωή. Σε αυτό τον αγώνα πρέπει να έχουμε τη μαμά μας και την οικογένεια γενικότερα στο πλευρό μας και εκείνη σε έχει. Νομίζω αυτό είναι μια αναντικατάστατη δύναμη, ένα απόθεμα αγάπης και φροντίδας που θα φέρει μέσα της για πάντα.
Η κοινωνική απομόνωση στις ηλικίες αυτές συνήθως συμβαίνει ακριβώς επειδή ένα παιδί ξεχωρίζει. Ξεχωρίζει για καλό! Γιατί αυτά που ξεχωρίζουν για κακό, μην ανησυχείς, όλοι πλακώνονται ποιος θα πρωτογίνει εκλεκτό/ή της παρέας του/της για να νιώσουνε μέρος του coolness και να πάρουν από την αντιλαμβανόμενη «δύναμη» τους να συγκρούονται με όσα συνθλίβουν τους ίδιους: γονείς, σχολείο, κοινωνία. Μόνο που στο γυμνάσιο οι συγκρούσεις αυτές δυστυχώς δεν έχουν χαρακτήρα κοινωνικής πάλης (πάνε αυτά τα ιδανικά…) αλλά μάλλον προσομοιάζουν με αναδυόμενη παραβατικότητα ή «αντισυστημικότητα», ή τέλος πάντων, για να μην είμαι τόσο αυστηρή, πρόκειται για ανωριμότητα και χαζομάρα κάργα. Είναι σαν την ιστορία του Αισώπου με την αλεπού που έκοψε την ουρά της.
Αυτή την πραγματικότητα οφείλεις να εξηγήσεις στην κόρη σου για να ενδυναμωθεί, εφόσον η ίδια παρατηρείς ότι η συμπεριφορά της είναι σωστή και δεν δίνει λαβή για κακή αντιμετώπιση. Είναι πιθανόν οι ελλείψεις των συμμαθητριών στο υπαρξιακό επίπεδο που βλέπουν την πλήρωση στο πρόσωπο της κόρης σου. Δεν αρκεί ένα σκέτο «σε ζηλεύουν», καθώς είναι κάπως πιο βαθύ αυτό που εξηγώ. Στην ανάδειξη τοξικότητας κυριαρχεί το χτίσιμο ταυτότητας, όπου η ταυτότητα δομείται ως αντίθεση προς το Άλλο: η τοξική αρρενωπότητα αντίθετη προς το beta male και την γυναικεία ενδυνάμωση, η τοξική εφηβικότητα αντίθετα προς την «καλή μαθήτρια», την «καλομαθημένη», την «φροντισμένη από το σπίτι της». Νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους όταν την έλλειψη την μετατρέπουν σε προσόν: εν προκειμένω σε coolness. Τι να κάνουν κι αυτές, αν θέλουμε να είμαστε λίγο ελεήμονες. «Δουλεύουν» με αυτό που διαθέτουν. Κάποιος μεγάλος φταίει που συμπεριφέρονται έτσι αντί να να τις ενδυναμώσει με την σειρά τους! Ο σεβασμός είναι η πηγή της ουσιαστικής εσωτερικής δύναμης.
Η παγίδα είναι η κόρη να παραμελήσει τα μαθήματα, να τείνει να παρακούσει το σπίτι της, να αρχίσει να καπνίζει ή να πάει στην Ομόνοια (!) να κάνει piercing (true story, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου) ώστε να αποτινάξει αυτά που της προσάπτουν. Για να την αποδεχτούν ως cool. Mόνο που αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε ΝΕΑ παιδιά που θα ενταχθούν στον κύκλο, στην τάξη, στο σχολείο. Γιατί τα παλιά θα είναι σαν να ομολογούν το λάθος τους αν την εντάξουν στην κουλ παρέα. Επομένως δεν θα γίνει. Για να μην πάει λοιπόν σκοινί κορδόνι μέχρι το τέλος της σχολικής ζωής, εξήγησέ της ότι είναι άσκοπο και μάταιο να παλεύει για την αποδοχή αυτών των κοριτσιών. Πάει, χάθηκαν αυτές. Αλλά και να μην χάνονταν, να τις κάνει τι; Δεν ακούγονται για αξιόλογα άτομα. Ας στραφεί σε άλλα παιδιά, ίσως αυτά που νιώθουν σαν εκείνη απομονωμένα, ή τα νέα παιδιά τον επόμενο Σεπτέμβρη, να τα κερδίσει από την αρχή. Πες της και το άλλο. Γίνομαστε προϊόντος του χρόνου το σύνολο των 5 κοντινότερών μας ανθρώπων. Επομένως πρέπει να διαλέγουμε με προσοχή με ποιούς συσχετιζόμαστε. Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από τις φιλίες και τις σχέσεις μας, δεν αποχαζωνόμαστε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θέλω να θέσω ένα θέμα προς συζήτηση επειδή βλέπω μια «προβολή» στα σχόλια. Τίθεται ως ζήτημα πάρα πολύ έντονα στα σχόλια το ακριβό ρούχο (που δεν μας το ανέφερε, μίλησε για «τα καλύτερα» αόριστα, θα μπορούσαν να είναι φροντιστήρια, δραστηριότητες, εμπειρίες, αξίες) και ως προϋπόθεση για φιλίες η εξίσωση προς τα κάτω (θέση που εξηγεί αν το καλοσκεφτούμε την δημοφιλία εκείνου του αλήστου μνήμης ρητού «η αριστεία είναι ρετσινιά» που ειπώθηκε προτού έρθουν οι τωρινοί «άριστοι»). Δηλαδή για να καταλάβω πρέπει να δείχνουμε ταπεινές κι αναξιοπαθούσες για να έχουμε φίλους; Τι σόι φίλοι είναι αυτοί που επιθυμούν συσχετισμό με κάποιο… Διαβάστε περισσότερα »
Θυμήθηκα τώρα μια καταπληκτική σειρά από το παρελθόν που κυκλοφορεί σε DVD, το «Όλα για το Πτυχίο» (THE PAPER CHASE, προέκταση της ομώνυμης κλασικής ταινίας) με τον John Houseman ως αυστηρό καθηγητή Νομικής στο Harvard όπου οι φοιτητές ξεσκίζονται για να αριστεύσουν (η ομάδα είναι κυρίως υπότροφοι). Σε κάποια φάση ο βασικός πρωταγωνιστής φοιτητής βγαίνει ραντεβού με την αριστούχο συμφοιτήτρια που είναι και όμορφη και έξυπνη και καταπληκτική φοιτήτρια κι επίσης υπότροφη. Και παραγγέλνουν στο ταβερνάκι της φοιτητοπαρέας κι εκείνος παίρνει μπύρα κι εκείνη λευκό κρασί. Εκείνος σχολιάζει με μια συγκαταβατική γκριμάτσα «πςςς λευκό κρασί!». Κι εκείνη χωρίς να χάσει… Διαβάστε περισσότερα »
Ρένα, σε καταλαβαίνω. Και στο αρχικό σου σχόλιο κι εδώ, εκφράζεις ένα φόβο, είναι διάχυτος. ( Όλοι προβολές κάνουμε αναπόφευκτα αλλά υπάρχει και μία γενικότερη εμπειρία και παραστάσεις. ) Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πολλοί θέλουν να είναι καλοί αλλά δε μπορούν. Είναι σε άλλα καλοί. Πολλοί άριστοι μαθητές είναι ιδιαίτερα αγαπητοί, ίσως είναι θέμα χαρακτήρα, ίσως δε το προτάσσουν… Τα περισσότερα παιδιά θέλουν να ενταχθούν σε μια ομάδα, χρειάζονται φίλους. Υπάρχουν και πιο μοναχικά παιδιά, με ένα, δύο… Το μέσο γυμνάσιο, στο οποίο αναφέρεσαι έχει από όλα…έχει κάποιους άριστους, έχει καλούς μαθητές, έχει την αλητεία του, έχει μετανάστες… Το να… Διαβάστε περισσότερα »
Προσβλητικό φυσικά δεν ήταν. Η κοπέλα απλώς λειτούργησε άτσαλα και αδύναμα. Και οι δύο ήταν φορείς διαφορετικών πολιτισμικών κωδίκων· ακόμη και η προτίμηση στο ποτό είναι πολιτισμικό στοιχείο, όπως πολύ ορθά υπαινίσσεται το επεισόδιο. Αυτό που συνέβη ήταν η φυσική συνέπεια δύο διαφορετικών πολιτισμικών συστημάτων που συναντήθηκαν χωρίς πριν να έχει δημιουργηθεί κοινό πλαίσιο αναφοράς. Όταν δύο κόσμοι με διαφορετικούς κώδικες συναντιούνται, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και δομική όχι προσωπική. Όμως μια σύγκρουση δεν είναι ποτέ προσβολή ( ακόμα κι αν είναι προσωπική πόσο μάλλον αν είναι δομική). Είναι κοινωνικός μηχανισμός· μια διαδικασία μέσω της οποίας αποκαλύπτονται οι διαφορές, οι… Διαβάστε περισσότερα »
Έχετε σκεφτεί πως απλά μπορεί να μην ταιριάζουν πλέον? Στην ηλικία αυτή αλλάζουν πολλά. Μπορεί να μην υπάρχει καν καμία εξήγηση, μπορεί απλά να συνέβη.
Γιατί θα πρέπει αυτό να μεταφράζεται ως ”ζήλια”? Νιώθετε εσείς ως μητέρα καλύτερα λέγοντας ότι την ζηλεύουν επειδή είναι ”καλύτερη”? Γιατί αυτό αφήνετε να εννοηθεί στην επιστολή σας. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι μοχθηροί….μη μεγαλώνετε τα παιδιά σας εκπαιδεύοντας τα να βλέπουν ως εχθρούς όσους είναι γύρω τους. Κρίμα.
Πολύ σωστά!
Είναι διαφορετικό να είναι καλή μαθήτρια επειδή δεν μπορεί να είναι κακή και διαφορετικό να θέλει να δείχνει καλή μαθήτρια.
Είναι διαφορετικό να είναι περιποιημένη και διαφορετικό να παίρνει τα καλύτερα;
( τί σημαίνει αυτό;) και να τα επιδεικνύει κατά κάποιο τρόπο.
Όταν γνωρίζει ότι φοράει τα καλύτερα, αυτομάτως μπαίνει σε σύγκριση με τις συμμαθήτριές της.
Κι εκεί έρχεται ο δικός σας ρόλος.
Στο παιδί δεν τα δίνουμε όλα, επειδή είναι μοναχοπαίδι, γιατί θα γίνει κακομαθημένο.
Εφόσον έχει δυνατή προσωπικότητα η κόρη σας, θα την δοκιμάσει στο σχολείο, που είναι μια πρόβα generale για την έξω ζωή.
Ακριβώς αυτό θα έλεγα κι εγώ. Τα είπες πολύ σωστά lucid. Εμείς οι γονείς πρέπει πρώτα να σκεφτούμε τι δεν κάνουμε σωστά και να αναλάβουμε ευθύνες σε τέτοιες περιπτώσεις. Το ότι είναι μοναχοπαίδι δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Αν κάνεις το παιδί σου “ψωνάκι”, έτσι θα το αντιμετωπίζουν και θα αναρωτιέσαι γιατί; Η “ζήλεια” που νιώθουν τα άλλα κορίτσια για την όμορφη και έξυπνη κόρη (που φοράει και τα καλύτερα) κάπου δεν με πείθει. Τα παιδιά θέλουν να χτίζουν φιλίες, είναι η φυσική τους τάση. Αναρωτήσου Αγγελική και δούλεψέ το με το παιδί σου.
Διακρίνω μια έπαρση στο κείμενο σας αδικαιολόγητη.
Αν θεωρείτε οτι την ζηλεύουν να τους αγνοήσετε,δεν μπορούμε να αλλάξουμε την γνώμη ουτε την συμπεριφορά των άλλων μόνο την δική μας.
Mηπως η κόρη σας είναι η Μαριω απο το άλλος δεν έκανε παιδί μόνο η Μαριω τον Γιάννη? Εγω απο το κείμενο σας βλέπω οτι ειναι τέλεια και την ζηλεύουν επειδή είναι τέλεια και εχει τα καλυτερα, απλα μήπως εχει επαρση απέναντι στις άλλες? Καταλαβαίνω οτι ειναι μοναχοπαίδι και προφανώς θέλετε να της δώσετε όλα τα καλα του κόσμου , αλλα ισως αυτο εχει διαφορετικο αποτελεσμα?
Τέλειο lalalaaaaand!!!👌📍
ευχαριστώ ευχαριστώ! Ήταν άκρως βιωματικο , ένιωσα οτι ακούω κατι μαμάδες συμμαθητριών μου στο γυμνάσιο!
Εγώ θα ήθελα να σας ρωτήσω : Τί απάντησε η κόρη σας όταν οι φίλες της, της είπαν ότι τις υποτιμά και τις κάνει να αισθάνονται λίγες; Της έθεσαν ένα θέμα όλες μαζί (δεν της το είπε μόνο μία αλλά όλες). Είναι δύσκολο για εσάς να εξακριβώσετε αν αυτό είναι αλήθεια ή όχι γιατί αλλιώς γνωρίζετε εσείς το παιδί σας και αλλιώς το ίδιο παιδί λειτουργεί με τους φίλους του (όταν εσείς δεν είστε παρούσα, δεν ακούτε, δεν βλέπετε). Επίσης είναι δύσκολο και από την άποψη ότι βρίσκονται όλες στην εφηβεία. Μια περίοδο δηλαδή που τα συναισθήματα είναι πολύ μπερδεμένα… Διαβάστε περισσότερα »
λες και ακούω την απάντηση που της δώσατε “σε ζηλεύουν επειδή είσαι καλύτερη”
αντι να της πείτε , όπου δεν σε θέλουν αποχωρείς.
Θίγετε ένα θέμα, το οποίο είναι υπαρκτό στο σύγχρονο σχολείο, αν σκεφτείτε συνολικότερα, θα διαπιστώσετε ότι το ίδιο παρατηρείται, αρκετά, και στην κοινωνία. Σύγκριση, σύγκριση παντού και όποιος για οποιονδήποτε λόγο διαφέρει, θα υποστεί τις συνέπειες! Όντως να ενδυναμώσετε το παιδί σας και να το συζητάτε, όποτε προκύπτει. Πρακτικά, η συμβουλή που έχω να δώσω είναι να προτρέψετε την κόρη σας να κινηθεί σε διάφορα περιβάλλοντα π.χ. να σχετιστεί με παιδιά που γνωρίζει σε άλλες δραστηριότητες, όπως φροντιστήρια, αθλητισμός, εθελοντισμός, θεατρική αγωγή, μουσική κ.λ.π. Αφού την προσέχετε ως μοναχοπαίδι, μπορείτε να της προσφέρετε αυτές τις δυνατότητες. Σε κάποιο χώρο θα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Το παιδί πρέπει να ξέρει πως έχει επιλογές και να μην εξαρτάται από την “φιλία” και το ενδιαφέρον κοριτσιών που δεν της ταιριάζουν. Θα καταλάβει μια ώρα αρχύτερα τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο και θα ενδυναμωθεί. Κατά τ’ άλλα, να προσθέσω, είναι δεδομένο πως το καλύτερο – όποιο κι αν είναι αυτό -, αντί να αντιμετωπίζεται ως παράδειγμα προς μίμηση, φέρνει την χλεύη και την απομόνωση. Τα χαρισματικά παιδιά, οι καλοί μαθητές, τα λογικά παιδιά και αυτά που έχουν μια ωριμότητα (όχι ξερολίαση, όχι έπαρση, είναι διαφορετικό αυτό), αντιμετωπίζονται στην καλύτερη ως φύτουλες και nerds, στην χειρότερη δεν θέλω… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι καθόλου κόμπλεξ της κοινωνίας. Δεν χρωστάει κανείς την παρέα του σε κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι καλύτερος, ούτε η αποδοχή είναι το έπαθλο για την αριστεία. Η κορυφή έχει μοναξιά. Δεν είναι για όλους γι’ αυτό ακριβώς λέγεται κορυφή. Είναι κοινωνική γεωμετρία: όποιος ξεχωρίζει, για καλό ή για κακό, θα έχει λιγότερους ανθρώπους που του μοιάζουν. Άρα και λιγότερους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να συνδεθεί. Η παρέα είναι χημεία, όχι ηθική ανταμοιβή. Οι άνθρωποι δεν κάνουν παρέα με τον τέλειο». Κάνουν παρέα με όσους τους μοιάζουν. Με αυτόν που κάνει λάθη, που τσαλακώνεται, που αυτοσαρκάζεται και… Διαβάστε περισσότερα »
Μετά τον παπα, ειναι το ΚΚΕ . Πολύ καλο. Πες μου μόνο οτι τρολαρεις η αν δεν τρολαρεις οτι ποντάρει ως κάτοικος Κίνας. Για να προλάβω και να μην ανοίγω πολιτικες κουβέντες, ας μας πει το τέλειο κόμμα τη θέση του, αν μας κανει επίθεση η Τουρκία.
Φυσικά δεν χρωστάει την παρέα του κανείς σε κανέναν. Πόσο μάλλον “ως έπαθλο της αριστείας” όπως το θέτεις. Η φιλία, γενικά δεν είναι έπαθλο. Είναι ανθρώπινη ανάγκη που την αξίζουν όλα τα παιδιά, και δεν μετριέται ούτε με σχολικές επιδόσεις, ούτε με likes, ούτε με την “ομορφιά”, ούτε με μαγκιές. Η μητέρα εδώ μας λέει ότι τα κορίτσια αυτά έκαναν όλα μαζί παρέα και ξαφνικά άρχισαν να απομονώνουν την κόρη της επειδή τις κάνει να νιώθουν κατώτερες. Κι εσύ το βρίσκεις φυσιολογικό και δικαιολογημένο ως ένα βαθμό, κάνοντας άτοπες αναλογίες. Η υποτίμηση, η επίκριση και η απομόνωση πρέπει να καταδικάζονται… Διαβάστε περισσότερα »
Κανείς δεν αξίζει τη φιλία. Απαιτείται όμως να την κερδίζει κάθε μέρα. Και εδώ βρίσκεται το κομβικό λάθος που κάνει πρώτη απ όλους η μητερα της μικρής. Μην αναρωτιέσαι γιατί σε απομονώνουν· αναρωτήσου τι έκανες για να τους κερδίσεις. Όταν θεωρούμε ότι όλα τα δικαιούμαστε και τα αξίζουμε, στην πρώτη δυσκολία νιώθουμε θύματα. Κάτι κάνουν οι άλλοι, κι εμείς πάντα τα θύματα. Και η εποχή μας προάγει αυτή την κουλτούρα της θυματοποίησης. Δες και την επιστολή: η μικρή δεν δείχνει να ενοχλείται. Η μαμά όμως «ξέρει καλύτερα» Η κόρη της είναι θύμα και υποφέρει. Ο γονιός θα έπρεπε να κάνει… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις μια απίστευτη ικανότητα να πιάνεσαι από λέξεις και να τις ερμηνεύεις κατά το δοκούν. Τώρα κόλλησες στο “αξίζει”. Εγώ δεν μίλησα για δικαιωματισμό, συ είπας. Ίσα- ίσα το αντίθετο, ότι το παιδί και κάθε παιδί που διεκδικεί τους φίλους του (όχι κάποιους τυχαίους, τους φίλους που κάνει παρέα, γιατί σ’ αυτούς αναφέρεται η επιστολή), δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται υποτιμητικά και να ερχόμαστε εμείς να το δικαιολογούμε αυτό. Συμφωνούμε ότι όλοι βρίσκουν στο τέλος την φυλή τους. Το μόνο σίγουρο. Κι ενδεχομένως για το κορίτσι της επιστολής οι φίλες αυτές, δεν είναι φίλες πια. Η ίδια θα το κρίνει. Η… Διαβάστε περισσότερα »
Το πώς θέλεις να δείχνεις κουλ…σε εντάσσει και στην αντίστοιχη ομάδα.
Άλλοι με τα originals κι άλλοι με τις απομιμήσεις…μαγκιά…
Το να είσαι ψηλός και να θέλεις να ενταχθείς στους κοντούς απαιτεί πολύ αυξημένα skills…
( αν δε θεωρείς πολύ ψηλό τον εαυτό σου, ίσως είναι πιο εύκολο… )
( Φαντάζεσαι η παρέα να πηγαίνει για βρώμικο κι εσύ να τρως μόνο sushi;
Ή θα καταπιεστείς για να ενταχθείς…
ή θα απομακρυνθείς. )
Κομπλεξισμός…άπειρος.
( επειδή…θεωρούμε ότι κάπου, κάπως είναι καλύτεροι από εμάς…με βάση τα δικά μας στερεότυπα… )
( Τολμάς να πεις ότι μένεις Κολωνάκι;
Οι συνειρμοί άπειροι. Σε κατατάσσουν αυτομάτως. Θα πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Πολλή κούραση. Αξίζει τον κόπο;
Ή κάνεις παρέα μόνο με ομοίους; Βαρετό. )
Το ΚΚΕ έχει κάνει συγκυβέρνηση με ΝΔ. Δεν το λες και συνέπεια αυτό.
Το ΚΚΕ ειναι συνεπές γιατι δεν κυβέρνησε ποτέ αγαπητέ μου.
Εγώ να δείτε τι αναλύσεις κάνω,ποιός θα με κρίνει?
Στη τάξη της κόρης μου πάντως , το μόνο κορίτσι που έχουν λίγο απομονώσει είναι εκείνο που η μαμά του έρχεται κάθε τρεις και λίγο να διευθετήσει τα θέματα που δημιουργούνται κατά καιρούς μεταξύ των κοριτσιών. Α το κάνει και για τους βαθμούς . Όλα τα υπόλοιπα έχουν βρει τις παρεουλες και τις φυλές τους. Τα πιο κοινωνικά εξωστρεφή είναι σε πιο μεγάλες παρέες, τα λιγότερο εξωστρεφή σε μικρότερες ή δυάδες. Ίσως φταίει που τα περισσότερα είναι καλές μαθήτριες , όμορφες και ντύνονται ωραία. Άλλες λιγότερο , άλλες περισσότερο η κάθε μία με το στιλ της.
Ως αρρεν, α’ λυκείου , οι κολλητοί παρουσίασαν απέναντι μου μεγάλη ζηλεια, τσακώθηκαμε και με χώρισαν. Γιατι? Επειδη είχα κοπέλα, πρώτος απο ολους, και μοίραζα τον χρόνο μου με αυτους και με τηνβτοτε σχεση μου, όχι γιατί χάθηκα. Επισης ναι καλός μαθητής, αθλήματα κλπ. Για 6 μήνες είχα χάσει τη γη κατω απο τα πόδια μου, ηταν πολύ σκληρό για την τότε ηλικία. Κάποια στιγμή είπα όμως “αντε στο διαόλο” και σημερα 30 χρονια μετα νιώθω τυχερός που έγινε και ξεκολλησα απο τους παπαρες εκείνους οι οποίοι δεν εχουν καταφέρει τιποτα στη ζωή τους. Έχοντας κορη 10 ετών που εχει… Διαβάστε περισσότερα »
Διακρίνω μία δική σας τουλάχιστον μικρή έπαρση (Ένα παιδί έχω, να μην του παίρνω τα καλύτερα για μην την κατηγορούν οι άλλες;) το οποίο μπορεί να έχει περαστεί και στο παιδί με την έννοια ότι ακόμα στην πρώτη γυμνασίου τα παιδιά επαναλαμβάνουν αυτά που τους λένε στο σπίτι. Αν εσείς της αναφέρετε πχ συνέχεια – Έχεις τα καλύτερα ρούχα, είσαι η πιο καλοντυμένη, η πιο περιποιημένη, η πιο καλή μαθήτρια – τότε μπορεί να της ξεφεύγουν κάποια από αυτά και στις φίλες της και να τους κακοφαίνονται. Μπορεί να μην τα λέει καν έτσι, αλλά να πει – κοίτα τι… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πολλές οι διεργασίες και περίεργες οι ισορροπίες στα σχολεία, που είναι μικρές κοινωνίες.
Είναι διαφορετικό να θέλω να με αποδεχτούν αυτοί που επιθυμώ και διαφορετικό να θέλω να αποδείξω ( σε εμένα, στους άλλους ) ότι μπορώ να παίξω το παιχνίδι και να βάλω τους δικούς μου κανόνες.
Οι χαρακτήρες υπάρχουν, χτίζονται και εξελίσσονται συνεχώς.