Η Ρένα απαντά: Αποκριάτικες στολές για 12χρονα

Είναι και σχετικό με το πως μεγαλώνουμε τα κορίτσια μας σήμερα. Το ότι «όλες έτσι θα είναι μαμά» πρέπει να το αποδεχθούμε;

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα καλησπέρα,

Ευχαριστώ για τις απόψεις τις δικές σου και των σχολιαστών τις οποίες διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον.
Έχω ένα ερώτημα σχετικά με τη μεγάλη μου κόρη (12 ετών) και την αποκριάτικη στολή. Για ορισμένους δεν θα ακούγεται σημαντικό, αλλά έχω μπερδευτεί για το πως πρέπει να το χειριστώ, ενώ είναι και σχετικό με το πως μεγαλώνουμε τα κορίτσια μας σήμερα.
Συγκεκριμένα , η κόρη μου και οι φίλες της αγόρασαν (με τη άδειά μου για να είμαι ειλικρινής) κάποιες στολές για να πάνε σε ένα αποκριάτικο πάρτι, οι οποίες στολές είναι σαφώς κακόγουστες και προκλητικές: κορσές, φουστίτσα, ψηλές κάλτσες κοκ – καταλάβατε.

Μέσα μου διχάζομαι: από τη μία δεν θέλω να την περιορίσω, κατανοώντας στη θεωρία την άποψη πως όποιος τις βλέπει πονηρά είναι εκείνος πονηρός που σεξουαλικοποιεί τα παιδικά σώματα. Όμως, από την άλλη, δεν θέλουμε (ούτε εγώ ούτε ο πατέρας της) καθόλου να κυκλοφορήσουν έξω ντυμένες (;;) έτσι και να βρεθούν σε ένα χώρο όπου δεν θα υπάρχει η παρουσία των γονιών της (και ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει τι είδους έλεγχος από τους γονείς του παιδιού που κάνει το πάρτι θα υπάρχει).

Επιπλέον, δεν μου αρέσει που επέλεξαν αυτή τη στολή, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο να θέλουν να ντυθούν έτσι. Το ότι «όλες έτσι θα είναι μαμά» πρέπει να το αποδεχθούμε; Δηλαδή πλέον δεν μπαίνει κανένα όριο – κανένα φίλτρο στο πως επηρεαζόμαστε από τον περίγυρο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Αλήθεια αναρωτιέμαι πως πρέπει να χειρίζομαι αντίστοιχα ζητήματα από εδώ και πέρα.
Ποια η γνώμη σου και η γνώμη των σχολιαστών; Μιας και οι απόκριες έφτασαν, θα ήθελα μια απάντηση 🙂

ΑΠΟ ΤΗΝ – Προχώ μανούλα or Not?

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ευχαριστούμε πολύ για την ανάγνωση! Να’σαι καλά.

Ο βομβαρδισμός με έμφυλα στερεότυπα, και δη εστιασμένα σε δύο βασικούς άξονες -σέξινες για τα κορίτσια, ματσίλα για τα αγόρια- είναι μέσα στο πλαίσιο της κωδικοποίησης μιας παντελώς σεξιστικής, κυρίαρχης τάσης που παράγεται απευθείας για κατανάλωση. Κι επειδή βασίζεται στο «έλα μωρέ Απόκριες είναι» ουσιαστικά περνάει το μήνυμα υποδόρια από μικρές ηλικίες.

Πιθανώς δεν είναι συνωμοσιολογικά στοχοπροσηλωμένο. Αλλά σίγουρα η αλλαγή από τις εγχώριες στολές πριν λίγες δεκαετίες που τα παιδιά ντύνονταν αλλιώς (όχι πάντοτε πολιτικά ορθά, πάντως!) στις κινεζοπαραγωγές, πολύ ευτελών υλικών στολών, έφερε κι αυτή την μαζική τυποποίηση. Ορισμένες φορές τα πρότυπα αυτών των στολών είναι βγαλμένα από τις πιο κλισέ φαντασιώσεις των αντρών που παράγουν αυτά τα καλούπια: σέξι αστυνομικίνα με χειροπέδες διαθέσιμες, σέξι νοσοκόμα με ζαρτιέρες και τα λοιπά.

Σε ηλικίες νηπιακές και δημοτικού θεωρώ ότι η σεξουαλικοποίηση του παιδιού πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται, καθώς οι κίνδυνοι είναι πολλοί και όχι πάντοτε άμεσα φανεροί. Το παιδί λειτουργεί μιμητικά χωρίς να καταλαβαίνει τι κάνει. Στην εφηβεία το πράγμα κάπως αλλάζει, καθώς από την μία η έφηβη κι ο έφηβος αρχίζουν να νιώθουν το τσίγκλημα της σεξουαλικότητας (το οποίο είναι κι εγκεφαλικό, όχι μόνο ορμονικό), κι από την άλλη η απαγόρευση καταλήγει να δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη μυθοποίηση κι επιθυμία ρήξης με την εξουσία του γονιού. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη που θυμάται συμμαθήτριες πριν το πάρτι να αλλάζουν ρούχα σε ασανσέρ, σπίτια φιλενάδων και ημιυπόγειους χώρους, ώστε να δείξουν κουλ. Που είναι κι η υπέρτατη επιθυμία των εφήβων. Δηλαδή να ακυρώνουν πρακτικά την απαγόρευση. Η κόρη σου είναι τυπικώς προέφηβη, βέβαια, υποθέτω στην τελευταία τάξη του δημοτικού.

Τώρα που έχουν ήδη αγοραστεί οι στολές και το πάρτυ είναι κανονισμένο (πολύ καλύτερα σε σπίτι, όπου τουλάχιστον ξέρετε χονδρικά τους γονείς και τα παιδιά, από το να ήταν σε κάποιο κλαμπ όπου όλα είναι ανεξέλεγκτα) είναι κάπως αργά για να θέσεις απαγορεύσεις, δεν ξέρω, προλαβαίνετε; Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει μια συζήτηση. Για το πώς αντιλαμβανόμαστε τους ρόλους μας, για την αντικειμενοποίηση, ότι η σεξουαλικοποίηση με το στανιό δεν είναι απελευθέρωση, ούτε αυθόρμητη επιθυμία, αλλά επιθυμία ανήκειν (αυτό ακριβώς είναι, να είναι όπως όλες οι άλλες), την στρέβλωση των προτύπων. Κάνε μια απλή ερώτηση: ποιά γνωρίζει εξ ακοής, την Τούνη ή την Αρβελέρ; Την Cardi B ή την Adele; Αυτό σου δείχνει ποιά πρότυπα κάνουν γκελ στα σύγχρονα παιδιά. Κι αν δεν αλλάξει άρδην το τοπίο των σόσιαλ μίντια που επηρεάζει τα ευεπηρέαστα μυαλά, δεν προβλέπω κάποια αλλαγή στο μέλλον. Μερικές φορές πρέπει και να αφήνουμε τα νεαρά άτομα να μάθουν μέσα από τα λάθη τους. Αφού γυρίσει από το πάρτυ, κάντε μια κουβέντα, τι την εντυπωσίασε περισσότερο, ποιό παιδί ξεχώρισε και γιατί. Θα μάθεις αρκετά πράγματα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News