Ζω στο εξωτερικό (εκτός Ευρώπης) μαζί με τον σύντροφό μου όπου εργαζόμαστε και οι δύο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ως ερευνητές σε κρατικό πανεπιστήμιο.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και σε όλη την παρέα του Αμπα. Κατεπείγον ζήτημα και θα το εκτιμούσα αν θα μπορούσε να απαντηθεί (πολύ) σύντομα. Βρισκόμαστε με τον σύντροφό μου σε ένα πολύ σημαντικό σταυροδρόμι της κοινής μας ζωής (αν και όχι και τόσο αναπάντεχο) και έχω επιεικώς φρικάρει με τις διαθέσιμες επιλογές και θα ήθελα λίγο πατ πατ στην πλάτη από την αγαπημένη Αμπαπαρέα μπας και λυθεί ο κόμπος που έχει δεθεί το στομάχι μου τις τελευταίες ημέρες. Ακολουθεί μεγάλο κείμενο.
Ζω στο εξωτερικό (εκτός Ευρώπης) μαζί με τον σύντροφό μου όπου εργαζόμαστε και οι δύο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ως ερευνητές σε κρατικό πανεπιστήμιο. Γνωριστήκαμε εδώ όταν πρωτοήρθαμε και οι δύο (έτυχε να έρθουμε την ίδια χρονική περίοδο) γίναμε πολύ γρήγορα ζευγάρι και από τότε (πριν τρία και χρόνια δηλαδή) έχουμε χτίσει μια κοινή και πολύ όμορφη ζωή μαζί σε έναν ξένο, και για τους δυο μας, τόπο. Μιας και δεν έχουμε κανέναν άλλον δικό μας άνθρωπο εδώ γίναμε ο ένας το μοναδικό στήριγμα του άλλου, στα εύκολα και στα δύσκολα, και έχουμε ήδη αντιμετωπίσει μαζί και ενωμένοι πολλές δυσκολίες (πχ αρρώστιες και θανάτους γονέων) και μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά ότι εκτός από την αγάπη και την φλόγα του έρωτα που ακόμα υπάρχει, είμαστε και εξαιρετική ομάδα. Είμαστε πλέον αρκετά συνειδητοποιημένοι στο ότι βλέπουμε το μαζί μέχρι τα βαθιά γεράματα (κάτι που ποτέ δεν είχα στο πλάνο ζωής μου, αλλά με πρόλαβε ο έρωτας). Όλη μου την ζωή ήμουν πάντα πολύ ανεξάρτητη και έχω ζήσει σε πολλές άλλες χώρες στις οποίες πρωτοπήγα χωρίς κανένα δίκτυο υποστήριξης. Όμως σαν όλα να έγιναν πιο εύκολα, σαν να έφυγε ένα βάρος που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε από τότε που γνώρισα τον σύντροφό μου. Όμως πάντα γνωρίζαμε και οι δύο ότι το όνειρο κάποια στιγμή θα τελειώσει, μαζί με τις συμβάσεις μας, και θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με δύσκολες αποφάσεις. Εγώ έχω ακόμα σχεδόν 2,5 χρόνια στην τωρινή μου σύμβαση ενώ ο σύντροφός μου έχει ακόμα κάτι παραπάνω από 1 χρόνο στην σύμβασή του οπότε θεωρούσαμε ότι έχουμε ακόμα λίγο χρόνο να το χωνέψουμε και να προγραμματίσουμε τα επόμενα βήματά μας (ή να συνεχίσουμε να είμαστε σε άρνηση, εγώ τουλάχιστον).
Όμως τελικά life happened και μας πρόλαβαν οι καταστάσεις. Πριν τρεις ημέρες εμφανίστηκε μια μοναδική ευκαιρία στον σύντροφό μου να γυρίσει στην χώρα του (η οποία είναι σε άλλη ήπειρο) με διετή σύμβαση (επίσης μη ανανεώσιμη), στην πόλη που σπούδασε και έχει φίλους και κοινωνικό κύκλο με διπλάσιο μισθό και πολύ χαμηλότερο κόστος ζωής. Και το χειρότερο, πρέπει να τους απαντήσει αμέσως (του στέλνουν από χτες συνεχώς email και τον πιέζουν να απαντήσει αμέσως και εκείνος το τρενάρει όσο μπορεί) και αν δεχτεί την θέση θα πρέπει να ξεκινήσει το αργότερο σε ένα μήνα. Η ευκαιρία είναι όντως μοναδική και δεν ξαναβρίσκεται, όχι με τόσα πολλά χρήματα τουλάχιστον. Είναι από φτωχή οικογένεια, έχει μεγαλώσει με πολλές στερήσεις και για εκείνον είναι πολύ σημαντικό να έχει για πρώτη και ίσως τελευταία φορά στην ζωή του τέτοια οικονομική άνεση (αν και προσωπικά έχω πάει και έχω φάει, το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία, αν τουλάχιστον δεν λείπουνε τα βασικά). Επίσης ίσως, όντας εκεί, να έχει περισσότερες πιθανότητες να προταθεί για μόνιμη θέση συν ότι ο τόπος που ζούμε τώρα εκείνου δεν του αρέσει.
Όπως καταλαβαίνεται θα ήταν όλα πολύ εύκολα αν δεν υπήρχε ο παράγοντας του “εμείς”. Ξέρω ότι η απόφαση δεν είναι δικιά μου, όμως είναι επιθυμία και του συντρόφου μου να αποφασίσουμε μαζί τι θα γίνει. Για εμένα δουλειά στον τομέα μου εκεί δεν υπάρχει, όχι στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον (οι αιτήσεις στον ακαδημαϊκό χώρο γίνονται από 6 μήνες μέχρι 1 χρόνο πριν). Το να αφήσω εγώ την θέση μου εδώ και την καριέρα μου και να πάω μαζί του χωρίς δουλειά είναι out of question και για τους δυο μας. Το να βρω μια άσχετη με την τωρινή μου καριέρα δουλειά επίσης δεν το θέλω με τίποτα, μιας και αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω από όλες τις απόψεις. Εδώ και τρεις ημέρες που έγινε αυτό συζητάμε συνεχώς τι μπορεί να γίνει.
Εμένα η πρώτη μου αντίδραση (καθαρά συναισθηματική) είναι ότι δεν θέλω να φύγει no matter what. Όμως όταν το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα η τετράγωνη λογική μου, μου λέει ότι in the long term μάλλον θα είναι προς όφελος και των δυο μας και της σχέσης μας αν δεχτεί την θέση. Με το να δουλεύουμε σε διαφορετικές χώρες αυξάνεται αυτόματα το ακαδημαϊκό δίκτυο και των δυο μας και άρα και οι επιλογές μας για την επαγγελματική μας ανέλιξή (λαμβάνοντας υπόψη ότι με τον σύντροφό μου συνεργαζόμαστε στενά ερευνητικά και είμαστε εξαιρετική ομάδα και σε αυτό). Επίσης, σε ένα χρόνο και κάτι που λήγει η τωρινή του σύμβασή θα ήμαστε στο ίδιο σημείο είτε χωρίς επιλογές είτε με χειρότερες επιλογές. Όμως συναισθηματικά είναι κάτι που και οι δύο δυσκολευόμαστε πολύ να διαχειριστούμε τόσο ξαφνικά.
Από ότι συζητήσαμε η πιο viable option αν δεχτεί την θέση, είναι να πάει πρώτα εκείνος, να παντρευτούμε στην πορεία για να μπορώ να πάω και εγώ και να πηγαινοέρχομαι, όσο μου επιτρέπει η άδεια παραμονής μου στην χώρα που είμαστε τώρα, και στο ενδιάμεσο να ψάχνω μια θέση εκεί, όσο έχω την θέση μου εδώ. Τα οποία πολύ ωραία ακούγονται θεωρητικά, αλλά παραείναι θεωρητικά για να με καθησυχάσουν και δεν μου βγαίνουν και τα νούμερα (μέχρι να βγάλουμε τα απαραίτητα χαρτιά, να παντρευτούμε, να βγει η άδεια παραμονής μου στην χώρα του και να βρω θέση, θα έχουν περάσει τα δυο χρόνια και πάλι θα είμαστε στο σημείο μηδέν).
Το κυριότερο όμως είναι ότι θα αναγκαστούμε να περάσουμε πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα χώρια. Και αυτό είναι κάτι που κανείς από τους δυο μας δεν το θέλει. Και γιατί στον έρωτα πάντα πονάει το χώρια, αλλά και για έναν άλλον πιο “περίεργο” λόγο. Εγώ η ανεξάρτητη που έχω γυρίσει όλο τον κόσμο μόνη μου, ξαφνικά φοβάμαι (δεν ξέρω πως το έπαθα αυτό) να μείνω μόνη μου εδώ χωρίς αυτόν και κανένα δίκτυο στήριξης (ούτε αυτό ξέρω πως το έπαθα, εγώ που όπου πήγαινα δημιουργούσα ένα τεράστιο δίκτυο στήριξης από το μηδέν σε χρόνο dt και χωρίς καν να το καταλαβαίνω). Και μιλάω για απλά πράγματα, πχ αν αρρωστήσω και δεν μπορώ να βγω από το σπίτι, δεν θα έχω κανέναν να μου φέρει φάρμακα (ποτέ πριν δεν τα σκεφτόμουνα αυτά προκαταβολικά, when shit happened απλά πάντα έβρισκα μια λύση, τώρα ίσως φταίει ότι μεγαλώνω). Και εκείνος επίσης φοβάται να με αφήσει μόνη μου χωρίς δίκτυο στήριξης.
Όμως από την άλλη δεν θέλω να αρνηθεί την πρόταση εξ αιτίας μου ή επειδή φοβάται για εμένα. Υπάρχει τεράστια πιθανότητα κάτι τέτοιο αργά η γρήγορα να μας γυρίσει boomerang. Από την άλλη το να πάω εγώ να ζήσω στην χώρα του, σίγουρα θα επιφέρει αλλαγές στην δυναμική της σχέσης μας. Εδώ έχουμε χτίσει μια κοινή ζωή από το μηδέν. Δεν θα είναι το ίδιο εκεί όπου εκείνος έχει μια ήδη χτισμένη ζωή πριν από εμένα. Οπότε όπως καταλαβαίνετε στο κεφάλι μου υπάρχει ένας αχταρμάς. Το μυαλό μου μου λέει ότι η πιο σωστή επιλογή είναι αυτή που η καρδιά μου τρέμει σαν το ψάρι. Προσπαθώ να καθησυχάσω τον εαυτό μου και εκείνον ότι τουλάχιστον δεν θα μείνω μόνη μου. Θα βρω δίκτυο στήριξης όπως έχω κάνει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν. Όμως δεν ξέρω αν το πολυπιστεύω και αυτή η σκέψη με πανικοβάλει. Ναι το έχω κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν το έκανα συνειδητά. Πάντα απλός συνέβαινε. Συνειδητά δεν ξέρω πως να το κάνω. Σκέφτομαι ότι ίσως αν βρεθώ χωρίς δίκτυο στήριξης θα ενεργοποιηθούν οι υποσυνείδητοι μηχανισμοί που μου κάνουν παιχνιδάκι την κοινωνική σύνδεση, αν όμως όχι;
Ξέρω κούρασα, αλλά πραγματικά χρειάζομαι στήριξη αυτή την στιγμή και έναν τρόπο να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου γιατί όλα γίνανε πολύ γρήγορα και δεν υπάρχει χρόνος για να επεξεργαστούμε τα δεδομένα σε βάθος. Και προσπαθώ να μην μεταφέρω στον σύντροφό μου τις φρίκες που έχω φάει γιατί δεν θέλω να επηρεαστεί και να του προσδώσω και άλλο βάρος (είμαι ήδη τόσο γαιδούρα που δεν σκέφτηκα καν να του πω συγχαρητήρια), οπότε δεν μπορώ να τα συζητήσω όλα αυτά μαζί του, με τον ίδιο τρόπο που το κάνω εδώ τουλάχιστον. Κάθε συμβουλή καλοδεχούμενη (και το πατ πατ στην πλάτη μην ξεχάσετε!).
ΑΠΟ ΤΗΝ – ???
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Συγχαρητήρια για εκείνον και απαλό πατ πατ στην πλάτη για σένα. Ήρθε η ώρα να δοκιμαστείτε.
Η τετράγωνη λογική συνηγορεί στο συναίσθημα, δεν το ακυρώνει. Το άτομο που αγαπά θέλει το καλύτερο για τον άλλο, θέλει να το δει ευτυχισμένο και χαρούμενο. Κι επειδή η αγάπη ζητά κι ανταπόδοση στον ανθρώπινο ορίζοντα, δεν είμαστε εξαϋλωμένοι άγιοι, ας θυμηθούμε ότι “όποιος θυσιάζεται μισεί”, που έλεγαν και στον κύκλο του Sartre. Επομένως η δική σου θέση πρέπει να είναι ενθαρρυντική στο να δεχτεί την καταπληκτική θέση από πολλαπλή οπτική. Όχι απλώς για τη δικτύωση και τις ευκαιρίες, αλλά ώστε αν τυχόν μείνει, κατόπιν, εφόσον παντρευτείτε, να μην στο χτυπάει μια ζωή σε κάθε καυγά ότι έχασε την ευκαιρία της ζωής του για χάρη σου. Θα μπορούσε και να το κάνει, να την χάσει για χάρη σου, ως δική του επιλογή, αλλά όχι ως χατήρι σου. Αυτό δε πρέπει να συμβεί, ώστε να διατηρήσετε το προφίλ αυτονομίας που κι οι δυο διαθέτετε κι ήταν αυτό που σας έφερε κοντά.
Στα διαδικαστικά πάλι, υπάρχει το εξής. Λες ότι η γραφειοκρατία για γάμο αργεί, όμως με την ψηφιοποίηση σε πολλές χώρες οι ρυθμοί έχουν επιταχυνθεί. Μπορεί να προετοιμάζεις εσύ το έδαφος κι εκείνος να έρθει αυτοπροσώπως στην πρώτη άδεια και να τελέσετε το γάμο. Χρήζει λίγο διερεύνησης. Πάντως μέσα στο χρόνο που έχεις μπορείς να στέλνεις αιτήσεις και χαρτιά και για μια θέση στην ίδια χώρα. Ευτυχώς δε ζούμε στην εποχή των 1920s που μετανάστευση σήμαινε δεν ξαναέβλεπες τους δικούς σου παρά μετά από πολλά πολλά χρόνια… ή ποτέ ξανά. Η τεχνολογία κι οι μετακινήσεις τα έκαναν εύκολα.
Στο θέμα της ανασφάλειας να μείνεις μόνη δεν υπάρχουν πολλά να σου πω. Όπως τα κατάφερες την άλλη φορά, πολλές φορές, θα τα καταφέρεις και τώρα. Ιδιαίτερα άμα μιλήσεις, άμα πεις “ξέρεις, ο σύντροφός μου φεύγει, θα νιώθω μόνη πιθανά, ίσως να πιούμε κανα καφέ αν θες κι εσύ την άλλη βδομάδα;”. Οι άλλοι έχουν κι εκείνοι τις ζωές τους κι είναι απασχολημένοι, ίσως να μην προσέξουν τι γίνεται, άμα είσαι ευθεία και εξωστρεφής το πράγμα θα πάρει το δρόμο του. Σου έχω εμπιστοσύνη, δε σε φοβάμαι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και για να δόσω ένα update: Λίγες ώρες από την ώρα που έστειλα την επιστολή, ο χρόνος μας τελέιωσε. Έπρεπε να αποφασίσει εκέινη την στιγμή και να δόσει μια απάντηση (ούτε τα spam emails τέτοιο urgency για action). Και ενώ είχα αποφασίσει να του πω ότι η καλύτερη επιλογή είναι να δεχτεί την θέση δεν κατάφερα να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Με πήραν τα κλάμματα. Του είπα ότι καταλαβαίνω ότι αν το δούμε με ψυχρή λογική η ευκαιρια που του παρουσιάστηκε είναι εξαιρετική και για τον ίδιο για το μέλλον μας. Όμως αυτό δεν αλλάζει το πόσο στενάχωρο μου είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη δεν μπορεί να είναι αυτή η θέση η μοναδική ευκαιρία για την καριέρα του. Και το έκανε για τον εαυτό του και όχι μόνο για εσένα πιστεύω. Το βιογραφικό του ακαδημαϊκού αν είναι καλό συνήθως είναι για όλο τον πλανήτη (είμαι στις βιοατρικες επιστήμες, ίσως να μη συμβαίνει σε όλα τα πεδία ?). Μην τρελαίνεσαι. Πρέπει να κάνετε αυτό που σας ταιριάζει. Κάποιοι ζουν χρόνια σε διαφορετικές χώρες , άλλοι δεν θα άντεχαν τέτοια ζωή.
Ναι έχεις δίκιο ότι ευκαιρίες θα υπάρξουν και άλλες. Απλά η συγκεκριμένη έχει κάτι που δεν το έχω ξαναδεί σε ακαδημαική θέση πουθενά στον κόσμο. Μισθό 5 φορές πάνω από τον national median. Εγώ έχω περάσει από αυτή την θέση (σε άλλο campus και σε άλλη πόλη μεν, αλλά ήταν η ίδια θέση στο ίδιο πανεπιστήμιο) πριν έρθω εδώ και πριν τον γνωρήσω και εγώ είμαι αυτή που την “διαφημίζω” τόσο πολύ όπου βρεθώ και όπου σταθώ. Και ήταν η τελευταία του ευκαιρία για αυτή την θέση μιας και έχει όριο μέχρι 5 χρόνια από την λήψη του PhD. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Νιώθω ότι το υπεραναλύεις. Θέλεις να είσαι μαζί του. Θέλει να είναι μαζί σου. Τέλος. Δεν ξεπουλήθηκε να πάει στη πατρίδα του “για περισσότερα λεφτά, καλύτερη ζωή”, δεν τον νοιάζουν αυτά, εσύ τον νοιάζεις και ο χρόνος που περνάτε τώρα μαζί, σταμάτα να αυτομαστιγώνεσαι, απλά σε αγαπάει. Επίσης με ότι έχω ζήσει μέχρι τώρα στη ζωή μου όταν υπάρχουν πιεστικές καταστάσεις “απάντησε μέχρι τότε”, “μην αργείς να απαντήσεις” κλπ πάντα μα πάντα κρύβεται μαλακία από πίσω. Και να σου πω και κάτι απλό; ποιος θέλει να δουλέψει για κάποιον που δεν δείχνει ενσυναίθηση για τον άλλον και πιέζει για απάντηση… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν λες τίποτα… Αλλά δυστυχώς είναι συχνό φαινόμενο στην ακαδημία. Την ίδια θέση που τελικά απέρριψε την είχα και εγώ παλιά (πριν τον γνωρίσω). Εμένα τότε με ενημερώσαν ότι επιλέχτηκα για την θέση με email και απαίτησαν απάντηση την ίδια ημέρα. Αν δεν με έπαιρνε τηλ συνεργάτης από εκεί να μου το πει στην μέση της νύχτας ούτε καν θα το είχα δει το email λόγο διαφοράς ώρας και θα την είχα χάσει. Και ενώ δεν είχα κάτι άλλο και actively έψαχνα για θέση εκείνη την περίοδο οπουδήποτε η πρώτη μου αντίδραση ήταν να την απορρίψω λόγο της πίεσης. Τελευταία… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, ρε συ, τι πίεση ήταν αυτή!
Πρόκειται για απόφαση ζωής, προϋποθέτει ο άλλος να αφήσει τη δουλειά του, τη χώρα που ζει τη μέχρι χτες ζωή του και του βάζεις το μαχαίρι στο λαιμό, απάντα ΤΩΡΑ!!!???
Το αν θα το βρείτε μπροστά σας δε το ξέρεις. Εξαρτάται από το τι άλλο θα παρουσιαστεί, από το τι θα περάσετε μαζί και γενικά από το τι θα συμβεί στη πορεία. Οι ματαιώσεις έρχονται όταν δεν περνάς καλά . Όχι όταν περνάς. Ο σύντροφός σου έδρασε συναισθηματικά. Με βάση το δικό του συναίσθημα όχι το δικό σου. Να σου πω κι εγώ έτσι θα έκανα αν ήσουν ο σημαντικός μου άνθρωπος. Και το έχω κάνει για τον σύντροφό μου . Παρόλο που δε μου το ζήτησε. Είχα πολύ καλή πρόταση για δουλειά στην Ιταλία και δεν τη δέχτηκα .… Διαβάστε περισσότερα »
Λες δηλαδή οι αποφάσεις που παίρνονται με το συναίσθημα (έναντι της λογικής) να μην είναι εξ όρισμού λάθος; Λες εγώ να τις έχω πάρει με κακό μάτι;
Γιατί να είναι πάντα εξορισμού λάθος? Ούτε η Πυθία δε σου έδινε τελεσίδικο χρησμό. Ο καθένας όπως τον βολεύε ( συναίσθημα/ λογική) το ερμήνευε. Εμένα αν με ρωτήσεις και τα λάθη που έκανα , κάπου σε καλό βγήκαν. Ακόμα και τα τραγικά που τότε που τα έκανα έλεγα ότι δε θα μου τα συγχωρήσω ποτέ.
Μα η λογική δεν έχει το αλάνθαστο. Ειδικά για πολύ σοβαρές αποφάσεις ζωής όπως η δική σας τώρα, είναι καλύτερα να μπαίνει το συναίσθημα μπροστά, πάντα όμως σε συνδυασμό και με λίγη λογική, όχι ωμό, άγριο συναίσθημα. Όπως αυτό που λένε, “follow your heart but take your brain with you.” Έτσι είναι και σε σας τώρα, δεν είναι ότι δεν είστε καλά και έτσι και ότι όλα κρέμονταν από την πρόταση που του έγινε. Ίσα ίσα, πολλοί που σε σοβαρά ζητήματα έχουν δράσει με ψυχρή λογική, έχουν υπάρξει μονίμως δυστυχισμένοι.
Όντως πιστεύεις τέτοιο πράγμα; Ρωτάω με κατανόηση και συμπόνια για την δύσκολη κατάσταση που πέρασες, καταλαβαίνοντάς σε, που ήμουν τελείως ανεξάρτητη και βρήκα τον άνθρωπο που δε θέλω να μου λείψει στιγμή μετά τα 40 μου. Είναι πολύ σκληρή τοποθέτηση ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται με το συναίσθημα είναι εξ’ορισμού λάθος. Είμαι οριακά τέρας πραγματισμού, παρ’όλ’αυτά, οι αποφάσεις που έχω τελικά ευχαριστηθεί περισσότερο στη ζωή μου, με τα καλά και τα στραβά τους, είναι αυτές που πήρα με το συναίσθημα, που στο τέλος πάντα κάτι παραπάνω μάθαινα για μένα.
Όντως το πιστεύω και πάντα το πίστευα. Έχω τελείως τετράγωνη λογική και ορθολογική σκέψη. Δεν άφηνα ποτέ το συναίσθημα να ορίσει τις αποφάσεις μου γιατί είναι κάτι που το θεωρούσα λαθος. Για αυτό και έχω θυμώσει τόσο με τον εαυτώ μου τώρα που δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Αλλά η αλήθεια είναι ότι γενικα από τότε που γνώρισα τον σύντροφό μου νοιωθω σαν να ξαναγνωριζω τον εαυτό μου από την αρχή. Και είναι τρομακτικό. Η ψυχολόγος μου βέβαια μου είπε κάποια στιγμή τον πρώτο καιρό της σχέση μου με τον σύντροφό μου, ότι καιρός ήταν να αρχίσω να το… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω γιατί η αγχώδης διαταραχή είναι ένα τέρας που σε κάνει να πιστεύεις ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις σε αυτή τη ζωή είναι να τα ελέγξεις όλα εσύ. Είναι πολύ σκληρό και χαίρομαι που καταφέρνεις σιγά σιγά να ζήσεις τη ζωή σου λιγότερο υπό την επήρειά της. Χωρίς καμία διάθεση επίκρισης θα γράψω το παρακάτω, είμαι ορθολογική και οργανωτική αλλά χωρίς αγχώδη διαταραχή και δουλεύω σε περιβάλλον που πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από αυτήν. Ξέρω ότι μοιάζει πάντα τελείως αληθινός και ρεαλιστικός ο χειρότερος κίνδυνος αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι. Έχω παρατηρήσει ότι οι πιο ψύχραιμοι ανθρώποι προετοιμάζονται πρώτα για… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ήταν λάθος.
Εσύ έκανες αυτό που σου βγήκε μέσα από τη μάχη συναισθήματος και λογικής.
Αυτό ήταν. Προχωράτε. Αυτή είσαι, έτσι λειτουργείς.
Καλύτερα τώρα να φανεί, να δοκιμαστείτε, παρά αργότερα.
Δε ξέρω που κάνετε αιτήσεις και τον κλάδο, αλλά στην αμερική σε βιολογίες/επιστήμες υγείας παρακαλάνε για καλους ποσντοκ, και ναι ιδανικά μένεις στο ίδιο ίδρυμα για οοολο το ποσντοκ, εμένα μου πήρε πάνω από τα χρόνια που πέρασα στο διδακτορικό (4 για ευρωπαικο PhD vs 6 σε ποστντοκ/research scientist σε ΗΠΑ). Στην ευρώπη, ειδικά παλιότερα έπαιζε το αφήγημα ότι πρέπει να αλλάξεις ίδρυμα κ ιδανικά χώρα. Τώρα δεν είναι έτσι, θα έλεγα να πάρετε μια ανάσα, τίποτα δε χάθηκε, με χαρά να σου δώσουν τα στοιχεία μου από τη διαχείρηση αν αυτό γίνεται κ να μιλήσουμε με συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Νιώθω… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ πολύ! Η αλήθεια είναι ότι όντως τα τελευταία χρόνια στον κλάδο μου έχει ανοίξει συζήτηση πάνω στην απαίτηση του συνεχους mobility που είναι brutal για τις ζωές των περισσότερων ανθρώπων, αλλά μέχρι να αρχισει να αλλάζει πραγματικά πολύ φοβάμαι ότι θα περάσουν πολλά χρόνια. Φταιει και ότι ο κλάδος είναι πάρα πολύ εξειδικευμένος με πολύ λίγα αντίστοιχα τμήματα και labs παγκοσμιως (είμαστε μόλις μερικές χιλιάδες ερευνητές παγκόσμιος στον τομέα) και δεν έχει και εφαρμογή στο industry οπότε ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Και ο μέσος όρος για να πάρει κάποιος μόνιμη θέση στον τομέα μου είναι μετά από 9… Διαβάστε περισσότερα »
Αλλά βρε συ, τι να έκανες; Σου έλεγαν ουσιαστικά ότι σε λίγες ώρες μπορεί να αλλάξει όλη η καθημερινότητά σας και να φύγει ο άνθρωπός σου σε άλλη χώρα. Έκλαψες, δεν τον εκβίασες, δεν του είπες “αν μ’ αγαπάς θα μείνεις”. Του είπες μάλιστα ότι πιστεύεις πως είναι καλή ευκαιρία, ότι θα τα καταφέρεις και ότι θέλεις να αποφασίσει ο ίδιος. Δεν χρειαζόταν να κάτσεις απέναντί του ανέκφραστη για να είναι ελεύθερος. Προφανώς και τον επηρέασε που σε είδε να κλαις. Σε αγαπάει, πώς να μην τον επηρεάσει; Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποφάσισες εσύ. Κι εκείνος είναι ένας ενήλικος… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θεωρώ ότι είναι σωστός ο τρόπος που το σκέφτεσαι ότι δηλαδή είναι η ζωή του κι αυτός πρέπει να αποφασίσει μόνος του. Αυτή τη στιγμή είστε ζευγάρι και σκέφτεστε να πορευθείτε μαζί ή επιλογή δουλειάς και τόπου είναι πολύ σοβαρή απόφαση και θα πρέπει να παρθεί από κοινού γιατί δεν επηρεάζει μόνο εκείνον αλλά και τους δυο. Εμένα μου έκανε εντύπωση γιατί έκανε αίτηση εξαρχής σε μία ξένη χώρα χωρίς να είχε συζητηθεί από πριν το τι θα κάνετε αν τον δεχτούν.
Nα αξιοποιήσει ο συντροφός σου την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε,και πιθανότατα δεν θα ξαναπαρουσιαστεί.
Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε μαζί στην πορεία.
Είστε ευφυείς,άνθρωποι με ευρεία αντιληψη ,με εμπειρίες,είστε ομάδα,και αγαπιόσαστε.
Θα την βρείτε την άκρη,είναι σίγουρο.
Καλό σας δρόμο από καρδιάς.
Φίλη ως ακαδημαικός και εγώ θα σου πω ότι σχέση μεταξύ δύο ακαδημαικων για να φτουρήσει σε αυτές τις ηλικίες/εργασιακή φάση σημαίνει ότι είτε τουλάχιστον ένας από εσάς αν όχι και οι δύο θα αλλάξει καριέρα (και θα επιλέξει κάτι ευέλικτο) ή θα ζήσετε για κάποιο καιρό από απόσταση. Τα δύο χρόνια υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι τραγικά (εύκολα θα μπορούσαν αν είναι 5). Αλλά το βασικό είναι το μετά. Γιατί και στους δύο θα ξαναεμφανιστεί αυτό το δίλημμα. Δεν θα σας πέρνουν πακέτο. Αποφασίστε αν μπορείτε να ζήσετε την επόμενη 10ετία (μες το νερό) με σούρτα φέρτα και… Διαβάστε περισσότερα »
έχεις δίκιο.
κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτό.Ειναι πολλά τα 10 χρόνια για μια τέτοια φάση και ειδικά αν έχουν στο μυαλό να κάνουν και οικογένεια.,
αν όχι τώρα,την επόμενη 2ετια θα πρέπει κάποιος να αφήσει κάτι.
Ναι αυτές τις τρεις επιλογές βλέπω και εγώ αλλά δεν μου αρέσει καμία… Είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα… Και βλέπω συναδέλφους να το κάνουν και άλλοι σε μόνιμες πλέον θέσεις να μας λένε ότι όλοι το πέρασαν αυτό το στάδιο της απόστασης, λες και είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στο κόσμο. Και δεν μπορώ να καταλάβω, είναι όντως τόσο εύκολο για κάποιους ανθρώπους ή για όλους ήταν το ίδιο δύσκολο και απλά το κάνανε γαργάρα;
Νομίζω ότι οι ακαδημαϊκοί, έχοντας κάνει αυτοσκοπό ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο, θεωρείτε ότι προδίδετε την προσπάθειά σας, μεταβαίνοντας στην οικονομία εκτός academia. Στις κατάλληλες θέσεις, μπορεί και να είστε πιο χαρούμενοι γιατί συχνά τα ωράρια και τα χρήματα είναι καλύτερα από αυτό που κάνετε τώρα, όπως επίσης και η σύνδεση με την πραγματική οικονομία έχει δυνητικά πολύ ενδιαφέρον. Δεν ξέρω τους κλάδους σας και καταλαβαίνω ότι δε μπορείς να γράψεις παραπάνω αλλά εγώ, ούσα σε κλάδο αιχμής, είμαι ευχαριστημένη από αυτό που κάνω κάθε μέρα. Στο αν ο κόσμος κάνει γάργαρα την απόσταση, δεν ξέρω, εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι έχει δίκιο έτσι όπως το λες, όμως παρέλειψα και εγώ κάποιες πληροφορίες για να μην το παρακανω στην επιστολή και στα σχόλια. Όχι δεν πιστεύω ότι θα κάνω την τεράστια ανακαλυψη. Ούτε αυτό είναι το κίνητρο μου. Φυσικά και θα μου κοστίσει τα τόσα χρόνια προσπάθειας για αυτή την δουλειά αλλά ο κυριότερος λόγος που δεν θέλω να την αφήσω είναι γιατί απολαμβάνω την διαδικασία (και να μην πληρώνομουν πάλι θα έκανα έρευνα γιατί μου αρέσει) και γιατί μου δίνει την δυνατότητα ευελιξίας. Είμαι νευροατυπικη και έχω και μια σοβαρή διαταραχή του κυρκαδικου ρυθμου. Η έρευνα μου δίνει την… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω το σκεπτικό και μου φαίνεται απόλυτα λογικό. Πάντως δεν λειτουργούν όλες οι εταιρείες με σκοπό να γίνει πιο πλούσιος κάποιος ήδη πλούσιος, ούτε στην Ακαδημία γίνονται όλα με τελικό σκοπό το καλό του “μέσου” ανθρώπου, και εδώ εγώ δε θα γράψω παραπάνω για τη δική μου δουλειά γιατί θα μπορούσε να με αναγνωρίσει αν διαβάζει κάποιος που με ξέρει.
Το θέμα της ευελιξίας όμως είναι όντως πιο binary στο επιχειρείν οπότε ταιριάζει αυτό το σύστημα στη δική σου πραγματικότητα.
Been there, done that. Στο περίπου. Ήμασταν στην ευρωπαική χώρα Α, ερευνητές με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και το στήριγμα ο ένας του άλλυ. Μου παρουσιάστηκε η ευκαιρία να πάω στην ευρωπαική χώρα Β με σύμβαση επίσης ορισμένου χρόνου αλλά κατά τα άλλα εξαιρετική ευκαιρία από αυτές που δεν λες όχι. Το έκανα. Ήμασταν για σχεδόν δυο χρόνια σε σχέση από απόσταση, 21 μήνες για την ακρίβεια. Οκ τότε υπήρχαν ακόμα φτηνά αεροπορικά, από την άλλη δεν υπήρχε καμμία δυνατότητα remote working, ούτε για λίγο. Λίγο πριν τελειώει η σύμβασή του άνοιξε μια θέση στην πόλη που ήμουνα, έκανε αίτηση κα… Διαβάστε περισσότερα »
Στεναχωρήθηκα που απέρριψες τη θέση. Ελπίζω να το έκανες μετά από δικό σου και μόνο ζύγισμα των δεδομένων και όχι επειδή ο σύντροφός σου δεν θα σου στεκόταν (αυτό κατάλαβα, μακάρι να μην ισχύει).
Ας μη βιαζόμαστε να κατηγορήσουμε τον υποτίθεται μη υποστηρικτικό σύζυγο και να δείχνουμε ως ζημιωμένη τη γυναίκα. Σε πολλά ζευγάρια που είναι και οι 2 ερευνητές/ακαδημαικοί έχω δει να κάνει ο ένας πίσω όταν έρχονται παιδιά γιατί πολύ απλά δε βγαίνει αλλιώς και κυρίως για να μένουν στον ίδιο τόπο μαζί ως οικογένεια
Είναι κρίμα σε κάθε περίπτωση που αναγκάστηκε να απορρίψει μία αξιόλογη θέση, η οποία ήρθε σε λάθος timing (όταν πλέον είχε κάνει παιδιά). Διευκρίνισα ότι το περί συζύγου είναι αυτό που κατάλαβα εγώ από το σχόλιο, όχι ότι ισχύει στην πραγματικότητα.
Υπάρχει από τη μια το ατομικό επίπεδο και από την άλλη το κοινωνικό. Θα ήταν άδικο να φορτώσω όλη την ευθύνη στον σύζυγο που ως άνδρας σε ανδροκρατούμενο χώρο εργασίας βγάζει περισσότερα λεφτά, και άρα όταν έρθει η ώρα να μετρήσεις τα κουκιά η δικιά του δουλειά μπαίνει αυτόματα σε προτεραιότητα. Αυτό όμως αφορά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που αναγκάστηκα να απορρίψω μια ευκαιρία. Σε ατομικό επίπεδο θα μπορούσε να είχε προσπαθήσει περισσότερο για να μοιραστούμε το συνολικό βάρος ανατροφής των παιδιών πιο κοντά στο 50-50. Ίσως θα είχε πάει σε ένα συνέδριο λιγότερο κι εγώ θα είχα γράψει ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και ο ακαδημαικός χώρος σε υψηλές θέσεις είναι ανδροκρατούμενος. Τα περισσότερα διδακτορικά και postdoc είναι γυναίκες ενώ οι ακαδημαϊκοί/group leaders/διευθυντές άντρες.
Πάντως έχω προχωρήσει και επαγγελματικά και στη σχέση, μεγαλώνουν τα παιδιά και αλλάζουν τα πράγματα. Το γράφω όχι για να κατηγορήσω αλλά σαν προσωπική εμπειρία κοντά σε αυτή της γράφουσας…
Λυπάμαι για την θέση που αναγκάστηκες να απορρίψεις. Σίγουρα όταν υπάρχουν παιδιά στην μέση τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα και συνήθως την πληρώνει η γυναίκα γιατί πατριαρχεία. Στην δικιά μας περίπτωση ένα βασικό πρόβλημα ήταν η μεγάλη απόσταση. Αν και θα υπήρχε η δυνατότητα του remote (3 μήνες τον χρόνο, επίσημα τουλάχιστον) δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να πάω ή να έρθει πάνω από μια φορά τον χρόνο λόγο της μεγάλης απόστασης (δυο μέρες ταξίδι και αεροπορικά που κοστίζουν όσο ένας μισθός).
Έχοντας στον περιβάλλον μου παραδείγματα ακαδημαϊκών,που όπως εσείς ,έτσι κι αυτοί έπρεπε να πάρουν γρήγορα αποφάσεις τέτοιου είδους, μπορώ να πω ότι η εξ αποστάσεως σχέση λειτουργεί με γερές βάσεις και κάποιο χρονοδιάγραμμα. Εφόσον δεν έχετε και πολλές επιλογές, η λιγότερο χειρότερη είναι αυτός να δεχτεί τη θέση, εσύ να μείνεις στη δική σου θέση και στο ενδιάμεσο να διευθετήσετε τα διαδικαστικά για το γάμο εφόσον είστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Είναι τρομακτικό για σένα τώρα αλλα για μένα η πιο βιώσιμη λυση.
Μωρέ το εξ αποστάσεως σίγουρα λειτουργεί για κάποιος ανθρώπους (η πρώην προισταμένη μου ζουν μόνιμα σε διαφορετικές ηπείρους με τον σύντροφό της εδώ και 20 χρόνια), το θέμα είναι, τι ζωή είναι αυτή. Συμφωνώ όμως μαζί σου ότι βάζοντας κάτω όλα τα δεδομένα ορθολογικά θα ήταν η πιο βιώσιμη λύση.
Καταρχάς, πατ πατ. Καταλαβαίνω την ταραχή που υπάρχει στο κεφάλι σου. Μέσα σε τρεις μέρες εκεί που είχατε τη ζωή σας, την καθημερινότητά σας, τα πράγματά σας κάπως τακτοποιημένα, ξαφνικά σου ήρθε το “μπορεί αυτός ο άνθρωπος σε λίγο να ζει σε άλλη χώρα”. Ε, ναι, είναι πολύ! Δεν μου βγάζει ότι φοβάσαι απλώς την απόσταση, αλλά ότι θα αλλάξει μια ζωή που αγαπάς. Ότι θα γυρνάς σπίτι και δεν θα είναι εκεί, ότι αν σου συμβεί κάτι, δεν θα υπάρχει αυτό το αυτονόητο “έχω τον άνθρωπό μου εδώ”. Μέχρι και το “ποιος θα μου φέρει φάρμακα;” που λες, εμένα… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ πολύ!! Πολύ βοηθητικά τα λογια σου!
Είστε συναισθηματικά φορτισμένη και ευάλωτη και αυτό βγαίνει σε όλη την ανάρτηση.
Προσωπικά δεν θα άφηνα την δουλειά μου να ακολουθήσω τον σύντροφο μου με αβέβαιο τον επαγγελματικό μου ορίζοντα.
Στηριζόμενη σε εκείνον σε α λ λ η Η π ε ι ρ ο και τελείως αποκομμένη από συναδέρφους έστω.
Δύο χρόνια δεν είναι πολλά και στην τελική θα δοκιμαστείτε,εκείνος θα σας ακολουθούσε αν είχατε αντίστοιχα δελεαστική πρόταση??
Εσείς ξέρετε την απάντηση η μήπως όχι.
Το να αφήσω την δουλειά μου και να τον ακολουθήσω δεν συζητήθηκε ποτέ σαν πιθανή επιλογή. Ίσα ίσα ήμασαν και οι δύο κάθετοι πάνω σε αυτό. Ούτε εγώ καν θα το συζητούσα σαν πιθανότητα να άφηνε εκείνος την δουλειά του για να με ακολουθήσει. Το να φύγει όμως ο ένας και ο άλλος να κοιτάξει να βρει δουλειά στον ίδιο τόπο και μετά να αφήσει την δουλειά του ειναι άλλο.
Εσύ ξέρεις τί πρέπει να κάνεις, θα πεις συγχαρητήρια και θα τον αφήσεις ελεύθερο. Αυτός θα δει τί θα κάνει. Θα σταθώ στο ότι δεν του άρεσε εκεί που είστε. Επομένως στόχευε να φύγει. Είχατε μιλήσει για το μέλλον; για το κοινό μέλλον; Αυτός πού βλέπει τον εαυτό του; εκεί που θα πάει; Εσένα σου αρέσει εκεί; έχεις πάει; ξέρεις αν θα σου αρέσει; Άφησε το χρόνο να κάνει τη δουλειά του, μη ζορίζεις τα πράγματα, άφησε να λάβεις τα πρώτα σήματα. Θα μιλήσετε, θα μιλήσετε, θα φανεί. Η απόσταση θα ξεκαθαρίσει κάποια θολά σημεία. Ούτε εγώ σε φοβάμαι. Θα… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω ζήσει στην χωρα του (σε άλλη πόλη βέβαια) πριν τον γνωρίσω και μου αρέσει. Όχι όσο μου αρέσει εδώ που είμαστε τώρα βέβαια.
Εδώ ερευνήτρια με πολλά χρόνια συμβάσεις ορισμένου χρόνου, τελικά ακαδημαική μόνιμη θέση στο εξωτερικό, πλέον έχουμε επιστρέψει Ελλάδα. Ο σύζυγος άλλο επάγγελμα . Η ζωή τα έχει φέρει (οικονομικά και οικογενειακά) να ζήσουμε από απόσταση 2 φορές. Δεν είναι η καταστροφή αν και ουτε σε εμάς άρεσε. Μια χαρά θα τα καταφέρεις μόνη όπως και πριν. Αν τύχει κάτι, είσαι μόνη, παίρνεις ένα ταξί και πας νοσοκομείο στην τελική. Εχει συμβεί σε αρκετούς φίλους τέτοια περίπτωση αλλά και σε εμένα μιας και από μια ηλικία και μετά συμβαίνουν αυτά
Άφησες μόνιμη θέση βρε θηρίο; Μπράβο που είχες την ψυχραιμία να το κάνεις αφού θεώρησες ότι ήταν η καλύτερη επιλογή. Λίγοι το κάνουν. Οι περισσότεροι βλέπουμε τις μόνιμες θέσεις σαν το Άγιο Δισκοπότηρο. Και σε ευχαριστώ για αυτό που λες ότι η απόσταση δεν σας άρεσε αλλά τα καταφέρατε. Οι περρισσότεροι που ξέρω που είναι στην ίδια φάση ή την έχουν περάσει το παρουσιάζουν λες και είναι παιχνιδάκι και σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί μου.
Ελλάδα γυρίσαμε για τους γονείς που μεγαλώνουν και θα μας χρειαστούν κυρίως. Άνετα έφευγα πάλι σήμερα. Έχει κάποια καλά αλλά στη δουλειά κανένα πλεονέκτημα, συνεχώς σιχτιριάζω και λυπάμαι για το κορυφαίο ερυενητικό κέντρο που άφησα . Ομως συνεχίζω να κάνω σωστά και με αξιοπρέπεια την έρευνα και τη δουλειά μου
Φίλη εγώ σε αντίθεση με τις υπόλοιπες σχολιαστριες έχω κάποιες αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι όντως τόσο φοβερή η ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Μου κάνει εντύπωση που δεν μιλάς καθόλου για το πανεπιστήμιο παρά μόνο για τα χρήματα. Από όσο ξέρω το ποια είναι καλή θέση στον ακαδημαϊκό χώρο έχει να κάνει πολύ και με το πανεπιστήμιο. Επισης δεν του προσφέρουν μόνιμη θέση αλλά διετή. Αρα πάλι μετά θα ψάχνει. Να έλεγες ότι τον κάλεσε το κορυφαίο πανεπιστήμιο με πολλά χρήματα και σε μόνιμη θέση να πω ναι είναι η ευκαιρία της ζωής του. Αν συνυπολογίσουμε ότι πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
και αυτό και επίσης συμφωνώ απόλυτα ότι τα χρήματα από μόνα τους σε μόλις 2 χρόνια πως είναι ευκαιρία δε το καταλαβαίνω καθόλου, δηλαδή θα είμαστε βασιλιάδες ξαφνικά κ μετά τα 2 χρόνια τι; ασε που είναι πολύ παράξενο το αφήγημα της ακαδημαικής θέσης για 2 μόνο έτη εκτος αν τριγυρνούν από ποστντοκ σε ποσντοκ σα τις αδικες κατάρες που κ αυτό είναι ζόρικο γιατί πως θα διεκδικήσεις χρηματοδοτήσεις, χτίσεις συνεργασίες κτλ για να πας στο επόμενο βήμα;..εχμ… αυτή η ευκαιρία δεν “ήρθε” ουρανοκατέβατη, ειδικά αν είναι τόσο ανταγωνιστικά τα πράγματα που τη θέλουν κ άλλοι, ο “σύντροφος” μάλλον έκανε… Διαβάστε περισσότερα »
“εκτος αν τριγυρνούν από ποστντοκ σε ποσντοκ σα τις αδικες κατάρες”. To the point. Αυτό ακριβώς κάνουμε… Αλλά πως αλλιώς; Δεν υπάρχει ενδιάμεσο μεταξύ postdoc και μόνιμης θέσης. Και τα postdoc είναι για λίγα χρόνια και οι διαθέσιμες θέσεις ελάχιστες παγκοσμίος και μη ανανεώσιμες. Και για να διεκδικήσει κάποιος μόνιμη θέση θέλει πολλά χρόνια postdoc στην πλάτη του (στον τομέα μου τουλάχιστον λόγο τεράστιου ανταγωνισμού) εκτός και αν έχει κονέ (που δεν έχουμε). Όσο για την αίτηση, την έκανε 1 χρόνο πριν που ήταν διαφορετικές οι συνθήκες. Συνεντεύξεις κλπ δεν τον καλέσαν, ούτε και επικοινωνήσαν μαζί του ξανά από τότε… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι δεν ανέφερα καθόλου το πανεπιστήμιο διότι και το εκεί πανεπιστήμιο και το εδώ είναι στο ίδιο level. Τα καλύτερα πανεπιστήμια της κάθε χώρας. Αλλά αυτό που παίζει μεγαλύτερο ρόλο είναι η ερευνητική ομάδα που όμως παραμένει η ίδια σε όποιο πανεπιστήμιο και αν είναι (ήδη συνεργάζεται με τους εκεί και αν πήγαινε εκεί θα συνέχιζε να συνεργάζεται με τους εδώ). Αλλά το πιο σημαντικό είναι το mobility. Η ίδια η προισταμένη μας εδώ (που αντικειμενικά έχει συμφέρον να μην φύγει) που της ζητήσαμε συμβουλές, μας είπε ότι δεν φαίνεται καλό στο βιογραφικό του να παραμένει για πολύ καιρό στο… Διαβάστε περισσότερα »
Όντως δεν είναι καλό να μένει κάποιος στο ίδιο ίδρυμα σε επίπεδο postdoc
Αντικειμενικά όχι δεν είναι. Αλλά βλέπεις μερικούς λίγους να έχουν κάνει προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, postdoc στο ίδιο ίδρυμα και καπάκι να τσιμπάνε και μόνιμη θέση εκεί, γιατί τόσα χρόνια κάνανε τα απαραίτητα κονέ, και είναι να τραβάμε τα μαλλιά μας.
Μια συμβουλή: μην ασχολεισαι με κανέναν και να σε απασχολεί μονο η δική σου εξέλιξη. Θα δεις πολλά , κάνε πως δεν τα είδες αν δε σε αφορούν
Και η δεύτερη συμβουλή όσον αφορά καριέρα, οικογένεια , ζωή. Από μια στιγμή και μετά μπαίνει μπροστά από την καριέρα η ζωή και είναι σημαντικό να είμαστε καλά με τις επιλογές μας και χαρούμενοι.
Άντε πάλι τα σενάρια ότι ο άντρας είναι σκάρτος.
Άνθρωποι που ακολουθούν αυτή τη σταδιοδρομία, προφανώς ενδιαφέρονται να χτίσουν καριέρα. Θα είναι κρίμα να χάσει ο σύντροφός σου τη θέση και θα είναι επίσης κρίμα εσύ να αφήσεις τη δουλειά που σου αρέσει, για να ακολουθήσεις.