Η Ρένα απαντά: Από καθηγήτρια, αεροσυνοδός;

Πάντα το όνειρό μου ήταν να δουλέψω στην εκπαίδευση καθώς είναι κάτι που αγαπώ. Έχω όμως 4 χρόνια που δουλεύω στον κλάδο και δυστυχώς δεν είναι όλα όπως τα φανταζόμουν.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα! Έχω ένα δίλημμα.

Εργάζομαι ως καθηγήτρια σε ιδιωτικό σχολείο και έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα για να εξελιχθώ στην καριέρα μου (σεμινάρια, μεταπτυχιακό κλπ.) γιατί πάντα το όνειρό μου ήταν να δουλέψω στην εκπαίδευση καθώς είναι κάτι που αγαπώ. Έχω όμως τέσσερα χρόνια που δουλεύω στον κλάδο και μπορώ να πω ότι δυστυχώς δεν είναι όλα όπως τα φανταζόμουν. Έχω κουραστεί ψυχικά. Τα παιδιά ως επί το πλείστον ανορίοτα και εξαιρετικά δύσκολα στη διαχείρισή τους, δύσκολοι πελάτες-γονείς και οι πιέσεις πολλές όπως και οι υπερωρίες. Δυστυχώς, περισσότερο σαν νταντά νιώθω παρά εκπαιδευτικός. Δε ξέρω αν πλέον με γεμίζει αυτό το επάγγελμα και λυπάμαι πολύ που το λέω.

Βάζοντας κάτω όλα αυτά σκέφτομαι να κάνω μία αλλαγή καριέρας – γιατί με παίρνει ακόμη ηλικιακά: να γίνω αεροσυνοδός! Ήταν κάτι που από φοιτήτρια ήθελα να δοκιμάσω, αλλά όλο κάτι συνέβαινε ή έβρισκα άλλη δουλειά σχετική του κλάδου μου και δεν το δοκίμασα ποτέ. Απ’ την άλλη, σκέφτομαι μήπως “the ship has sailed”? Μήπως είναι κάπως αργά δεδομένου ότι έχω χτίσει πολύ καλά τα qualifications και την προϋπηρεσία μου στον κλάδο μου; Το οικογενειακό μου περιβάλλον με αποτρέπει από το να κάνω αυτό το βήμα γιατί λένε ότι θα καταστρέψω την καριέρα που με τόσο κόπο έχτισα, συν ότι αν ήθελα να γίνω αεροσυνοδός να μην έκανα μεταπτυχιακό και όλα τα άλλα ακαδημαϊκά που έχω κάνει. Άλλες γνωστές μου που ήταν αεροσυνοδοί μου λένε να το δοκιμάσω τώρα που είμαι νέα και μπορώ καθώς “έχω το παρουσιαστικό” και οι ίδιες ήταν πολύ ευχαριστημένες σε αεροπορικές του εξωτερικού που δούλευαν.

Να σημειωθεί πως αν το κάνω, δε θα το κάνω για πάντα (καθώς είναι ένα επάγγελμα με ημερομηνία λήξης) και με ενδιαφέρουν μόνο μεγάλες αεροπορικές του εξωτερικού που πληρώνουν καλά (τριπλάσιο μισθό απ’ ότι παίρνω τώρα) και έχουν layovers για να δεις τον κόσμο. Γνωρίζω καλά τις δυσκολίες και την κούραση του επαγγέλματος αλλά πραγματικά με τόσα που έχω περάσει αυτά τα χρόνια στον κλάδο της εκπαίδευσης ίσως να το προτιμώ να έχω σωματική κούραση και περιέργους επιβάτες παρά αυτά που ζω στις τάξεις. Στην αεροπορία αν είναι μια κακή μέρα ή μια “κακή πτήση” με κακούς υπεύθυνους και επιβάτες απλά θα περάσει. Ενώ στο σχολείο αν σου τύχει δύσκολο τμήμα και ζόρικοι υπεύθυνοι και γονείς, πρέπει να τους ανέχεσαι όλη τη χρονιά και να χαλιέσαι ψυχολογικά.

Προσωπικά πιστεύω πως είναι μία καλή ιδέα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στο μυαλό μου, να αποκτήσω νέα skills και να μαζέψω χρήματα. Τα πτυχία μου και η προϋπηρεσία μου στην εκπαίδευση θα υπάρχουν πάντα αν ή όταν θελήσω να επιστρέψω στον κλάδο μου.

Τι λες λοιπόν; Αξίζει να κάνω αυτό το βήμα ή θα τα “καταστρέψω όλα”; Εκτός απ’ την καριέρα μου αυτή τη στιγμή δεν έχω κάτι άλλο να με κρατάει πίσω π.χ. σχέση.

ΑΠΟ ΤΗΝ – aspiringstewardess

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ορισμένες φορές νομίζω χρησιμοποιούμε τις λέξεις καταχρηστικά. Τι «καριέρα» να χτίσει μια καθηγήτρια ιδιωτικού σχολείου; Πού να ανέλθει, τέλος πάντων; Είναι διευθυντοποιήσιμη; Μα, τα ιδιωτικά σχολεία έχουν ήδη στη σειρά δικούς τους ανθρώπους γι’αυτές τις θέσεις! Αλλιώς τι εννοούμε; Μια σταθερή δουλειά που πληρώνει 9 μήνες και 3 μήνες σε απολύει για να μπεις ταμείο ανεργίας και να σου κάνει επαναπρόσληψη τον Σεπτέμβρη; Ή μήπως η οικογένειά σου ονειρεύεται ότι θα περάσεις σε κάποια θέση στο Δημόσιο σε κάποιο σχολείο στην επαρχία και κατόπιν σε οργανική θέση στην πόλη που μένεις τώρα και τι καλά θα βρεις κι ένα «καλό παιδί» και θα είσαι μαντρωμένη;

Γράφεις «Το οικογενειακό μου περιβάλλον με αποτρέπει από το να κάνω αυτό το βήμα γιατί λένε ότι θα καταστρέψω την καριέρα που με τόσο κόπο έχτισα, συν ότι αν ήθελα να γίνω αεροσυνοδός να μην έκανα μεταπτυχιακό και όλα τα άλλα ακαδημαϊκά που έχω κάνει.» Ξεκάθαρα η οικογένειά σου προκατειλημμένα θεωρεί τις αεροσυνοδούς κάτι σαν εξιδανικευμένες τροτέζες (πω πω, τι είπα η γυναίκα) όπου η μόρφωση ή το πνευματικό επίπεδο δεν απαιτούνται… Και θεωρούν ότι εφόσον σου πλήρωσαν μεταπτυχιακά πρέπει να αποδώσεις την επένδυση με συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Αυτό το «αλλιώς να μην έκανες όλα αυτά τα ακαδημαϊκά» είναι κάπως σαν να σε βάζουν σε μια αδιέξοδη θέση, όπου αφού έκανες τις σπουδές, αααα, τώρα τέρμα, δεν υπάρχει υπαναχώρηση μετά της απομακρύνσεως εκ του ταμείου. Ο λαβύρινθος έχει μόνο μια έξοδο.

Ε λοιπόν κάνουν λάθος! Οι ιπτάμενοι συνοδοί και συνοδοί καμπίνας (αυτόί είναι οι νεότεροι και πολιτικά ορθοί όροι) είναι γλωσσομαθείς και κατέχουν γνώσεις σε διάφορα πεδία: γεωγραφίας, πρώτων βοηθειών και κοινωνικών δεξιοτήτων. Η δουλειά δεν είναι εύκολη, όχι τόσο επειδή είναι δύσκολη εκείνη τη στιγμή, όσο επειδή η σωματική καταπόνηση είναι αθροιστική: ιγμόρια, πατούσες, μέση και αρθρώσεις καταπονούνται πολύ έντονα ανά τα έτη -εξ ου κι η σύντομη χρονική διάρκεια του επαγγέλματος. Ταυτόχρονα όμως είναι ένα επάγγελμα που σου ανοίγει τους ορίζοντες και που σου επιτρέπει να δημιουργήσεις ευκαιρίες για μελλοντικές διεξόδους σε όλο τον κόσμο. Φυσικά και να το προσπαθήσεις! Μπορείς ανά πάσα στιγμή να επιστρέψεις στην εκπαίδευση. Οι γνώσεις και τα τυπικά προσόντα δεν φεύγουν. Τα χρόνια μόνο φεύγουν. Δεν χρειάζεται να το δικαιολογήσεις ή να το εξηγήσεις στους γονείς σου, είσαι ολόκληρη γυναίκα με ευθύνη της ζωής σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News