Είδα ένα βίντεο με άνδρες που άλλοι πήγαν να κάνουν εμετό και άλλοι λιποθύμησαν την ώρα της γέννας. Είναι χρήσιμη ή αχρείαστη η παρουσία τους εκείνη τη στιγμή; Βοηθάει κάπου να είναι άντρες στην αίθουσα τοκετού;
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας! Έχω κάποιες ερωτήσεις. Όσες έχετε γεννήσει ήταν οι άνδρες σας μέσα στην αίθουσα τοκετού; Όσες είστε έγκυες θα θέλατε να είναι παρόντες οι άνδρες σας; Όσες δεν έχετε γεννήσει τι πιστεύατε ότι θα θέλατε; Να το περασετε μόνες εσείς με τον γιατρό και το προσωπικό ή να είναι και ο άνδρας δίπλα σας να σας κρατάει το χέρι; Είδα ένα βίντεο με άνδρες που άλλοι πήγαν να κάνουν εμετό και άλλοι λιποθύμησαν την ώρα της γέννας.
Είναι χρήσιμη ή αχρείαστη η παρουσία τους εκείνη τη στιγμή; Βοηθάει κάπου; Τι πιστεύετε; Οι άνδρες της παρέας τι λέτε;
ΑΠΟ ΤHΝ – Ενδιαφέρουσα
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η ερώτηση για τους άντρες στην αίθουσα τοκετού, παρόντες δηλαδή στη γέννα, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα επειδή ανακαλεί μια ολόκληρη μυθολογία για τον τοκετό και το αντρικό φύλο, η οποία βασίζεται σε μια καταπληκτική αντίφαση. Και θα την αναλύσω.
Βλέπετε στις ταινίες άκρατης ματσίλας που άντρες βγαίνουν στο πεδίο, τα βάζουν με τους κακούς, τρώνε το ξύλο της αρκούδας, δίνουν το ξύλο της αρκούδας, βλέπουν συναδέλφους να τρώνε το ξύλο της αρκούδας. Αίμα, άντερα βγαλμένα, μπουνιές, βασανιστήρια, φριχτές πληγές, φωνές. Κι όμως όλο αυτό σε κανέναν (σχεδόν) δεν φέρνει εμετό και λιποθυμίες. Θα μου πεις, μα είναι μυθοπλασία. Και θα πω όμως και σε διάφορες άλλες ασχολίες, πλην των στρατιωτικών ή βίαιων έκτακτων περιστάσεων, άντρες έρχονται αντιμέτωποι με την φθαρτότητα του ανθρώπινου σώματος, σε αθλήματα, σε παιχνίδια, σε χόμπυ. Τι κάνουν εκεί; Λιποθυμάνε και τρέχουν στους διαδρόμους ψάχνοντας κουβάδες; Για να μην βάλω μέσα άντρες στα ιατρικά και παραϊατρικά επαγγέλματα όπου όλα αυτά είναι καθημερινότητα. Γιατί το δέος του τοκετού;
Ας πάμε και σε άλλες ταινίες, κωμωδίες αυτή τη φορά, για να δείξουμε κάτι. Στο Nine Months o Hugh Grant λιποθυμάει από το υποτιθέμενο σοκ της αίθουσας τοκετού κι αυτό υποτίθεται είναι αστείο, χαχαχα. Γιατί είναι δεδομένο ότι ένας άντρας δεν είναι για τέτοια. Η ταινία το παίρνει έτσι ακριβώς, το κωμικό gag βασίζεται ακριβώς σε αυτή την προϋπόθεση, με την σκηνή να δημιουργεί το αναγκαίο «δέσιμο» στον αποφευκτικό πρωταγωνιστή και να οδηγήσει στο πολυπόθητο happy ending της σχέσης. Είναι ένα κλείσιμο του ματιού στον θεατή, μεγάλε κοίτα τι μπορείς να πάθεις στα καλά καθούμενα. Στο Junior, αντίθετα, μια έξυπνη και πολύ προχωρημένη για την εποχή της κωμωδία με θέμα μια εξωσωματική with a twist, για να το θέσω πάρα μα πάρα πολύ ήπια, ο τοκετός παραμένει τρομακτικός. Κι είναι πάλι ο άντρας που ανησυχεί εκθετικά, αλλά αυτή τη φορά …έχει πολύ καλό λόγο! Δεν σας κάνω σπόιλερ, αν κι η ταινία έχει παιχτεί από τα ελληνικά κανάλια πολλές φορές. Ο αντρικός τρόμος μπροστά στον τοκετό παραμένει στην ουσία της κωμικότητας του σεναρίου, με support τις πιο «γενναίες» γυναίκες, αλλά τίθεται πλέον αντίστροφα. Τι θα γινόταν άραγε αν… ;
Δέος λοιπόν για το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, τον τοκετό, δηλαδή ανάμεικτος φόβος με θαυμασμό απέναντι σε κάτι που τους υπερβαίνει. Στον τοκετό, το gore της φάσης μετατοπίζεται σε κάτι που συνδέουν με μια εξιδανικευμένη νοητική εικόνα, αυτή της γυναίκας και του παιδιού. Η αιματηρή «βία» για το μέσο κοινωνικό αφήγημα εγκλωβίζεται σε ένα αντρικό μάτσο σύμπαν, επομένως η ρωγμή αυτή αποσυντονίζει. Όσο πιο μάτσο ο άντρας τόσο περισσότερο πιθανό να έχει τέτοιες αντιδράσεις άπωσης στον τοκετό, ενώ υποτίθεται του δίνεται η δυνατότητα να είναι παρών στη γέννηση του παιδιού του. Να νιώσει δηλαδή μέρος του «θαύματος» στο οποίο συνέβαλε.
Ταυτόχρονα υπάρχει η διαδεδομένη μυθολογία ότι όταν ο άντρας-σύντροφος δει την διαδικασία των ώσεων και τον κόλπο, όπου έχει συνηθίσει να τοποθετεί το πέος του, να τεντώνεται για να βγει ένα ολόκληρο μωρό θα πάθει κολλάπσους και δεν θα μπορεί κατόπιν ποτέ ξανά να νιώσει ερωτικά με την γυναίκα του…. Φυσικά το επιχείρημα είναι τρίχες, καθώς μια χαρά ηδονίζονται όταν μπαίνουν ολόκληρα χέρια στο fisting σε ταινίες πορνό. Εκεί δεν σοκάρονται; Γιατί; (Είναι κάπως σαν την ψυχολογική άπωση πολλών μάτσο αντρών για το τέντωμα του πρωκτικού μυ στο ομόφυλο σεξ όπως το θέτουν, ενώ όταν πηγαίνουν για την ανάγκη τους την no.2 κι αφήνουν πίσω τους κουτσουράκια νααα με το συμπάθειο δεν σκέφτονται το τέντωμα του εν λόγω μυ…Τι να πεις, δεν υπάρχει λογική.)
Η εν λόγω μυθολογία κάνει κι αρκετές γυναίκες να αποτρέπουν τους άντρες να παρίστανται στην αίθουσα τοκετού***, επηρεασμένες για το τι πρόκειται να ακολουθήσει στο ερωτικό πεδίο. Άλλες δεν έχουν τέτοιους φόβους, αντίθετα η παρουσία του άντρα τους λειτουργεί παρηγορητικά, ως ασφάλεια (και χρειάζεται ορισμένες φορές μια τρίτη φωνή εκτός ιατρικού προσωπικού σε περιπτώσεις μαιευτικής βίας, όπως και αποφάσεων που λαμβάνονται χωρίς εξηγήσεις στην έγκυο. Το τρίτο μάτι λειτουργεί προστατευτικά). Αλλά εν πάση περιπτώσει δεν το έκαναν μόνες το παιδί, είναι αναμενόμενο και όμορφο να παρίσταται ο συνδημιουργός στην στιγμή της γέννας.
Λογικά επομένως δεν υπάρχει αιτιολόγηση για την μυθολογούμενη άπωση των αντρών, εκτός αν κάποιος είναι απόλυτα φοβικός με το αίμα και τα υγρά και δεν μπορεί καθόλου τις ιατρικές διαδικασίες. Είναι συνηθέστερα μια δικαιολογία για να αποφευχθεί μια δύσκολη κατάσταση που δεν θεωρείται «αντρική», όπως ούτε κι η φροντίδα μωρών, νηπίων κι ηλικιωμένων -που επίσης εμπλέκουν σωματικά υγρά κι αίματα μερικές φορές. Εμπίπτει στον έμφυλο αντρικό ρόλο ΚΑΙ αυτό. Στο χέρι μας είναι να διαπαιδαγωγήσουμε αλλιώς τα αγόρια μας και τους συντρόφους μας.
***Στον φυσιολογικό τοκετό δίνεται η δυνατότητα να παρίσταται ο σύντροφος σε ολόκληρη τη διαδικασία και για όσο θέλουν τα μέλη του ζεύγους. Στην καισαρική, επείγουσα ή προγραμματισμένη, η οποία τελείται σε κανονικό χειρουργείο, δεν επιτρέπεται να παρίσταται άλλος εκτός του ιατρικού προσωπικού από τον κανονισμό του μαιευτηρίου, τουλάχιστον καθ΄όσον θυμάμαι.
H τραυματική πραγματικότητα της γέννας: 1/3 των γυναικών δεν το εκφράζει και δεν εισακούεται
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Εγώ ήμουν στην αίθουσα τοκετού και στα δύο παιδιά. Δε με έβαλαν μπροστά να βλέπω τι γίνεται και δε νομίζω ότι το κάνουν γενικά. Με έβαλαν στην ακρούλα και καθόμουν σε μια καρεκλίτσα.
Θεωρώ, πάντως, ότι είναι μοναδική εμπειρία. Είναι τρομερά συγκινητικό να βλέπεις τόσο το παιδί που γεννιέται εκείνη την ώρα, όσο και τη μαμά που το παίρνει αγκαλιά.
Ήθελα πολύ να είμαι μέσα και το ήθελε και η σύζυγός μου. Νομίζω ότι τη βοήθησε πολύ η διακριτική παρουσία μου, ιδίως στο 2ο παιδί όπου ήταν και πολύ πιο δύσκολη η γέννα.
Τη βοήθησε. Εσάς σας βοήθησε;
Γιατί ψάχνεστε.
Δεν ψάχνεται,το αναφέρει, είναι η απάντηση στην ερώτηση της γραφουσας.
Λίγη σημασία έχουν όλα αυτά.
Συναισθηματισμοί άνευ περιεχομένου.
Η ουσία βρίσκεται αλλού.
Στην πορεία που είναι μακρά.
Κι όμως δεν έχουν λίγη σημασία. Μια σχολιάστρια έγραψε κάτι πολύ ωραίο. “Κάνεις το χρόνο κατοικήσιμο” Είναι όλες αυτές οι αναμνήσεις , τα στιγμιότυπα, όσα θυμάσαι, οι μουσικές, οι μυρωδιές που σου σκανε όταν είσαι λυπημένη,αγχωμενη, όταν βαριέσαι και ρουτινιαζεις. Είναι αυτά που σε σηκώνουν από το καναπέ για του κάνεις μια έκπληξη σήμερα που θα έρθει από τη δουλειά, να βρει το σπίτι καθαρό ( κάτι που σπανίως κάνω μόνη μου) , μαμαδιστικο φαγητό στο φούρνο ( ακόμα πιο σπάνιο) , μια ανθοδέσμη με πορτοκάλι τουλίπες ( γιατί παραπονέθηκε πέρσι ότι δε του έχω δώσει ποτέ λουλούδια, μόνο αυτός)… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραία…, μέρα που είναι. Στιγμές είναι η ζωή, που δημιουργούν μνήμες.
Ο γάμος, η γέννα αποτέλεσμα κοινής πορείας, κοινών στόχων με το συνοδοιπόρο μας είναι.
Οι στιγμές αυτές πρέπει να χτίζονται γύρω από ένα στέρεο πυρήνα για να έχουν ουσία.
( Έλαβε ο παραλήπτης τα πιο πάνω σχόλια. )
Εγώ το βλέπω λίγο από την ανάποδη. Αυτόν που θα φοβόταν , σιχαινοταν, θα με έβλεπε αλλιώς μετά την εγκυμοσύνη ή δε θα ήθελε να είναι μαζί μου , δε θα τον έκανα πατέρα. Θυμάμαι όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος , ένα από αυτά που τον ρώτησα ήταν αν θα ήθελε να είναι μαζί μου στον τοκετό. Κι αν μου έλεγε όχι ( για τον οποιοδήποτε λόγο , ακόμα κι αν δεν άντεχε τη θέα του αίματος) , νομίζω θα έκανα άμβλωση μιας και η εγκυμοσύνη δεν ήταν προγραμματισμένη. Ούτε εγω αντέχω το αίμα , όμως θα το περνούσα .… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχάς να πω ότι ζηλεύω τη σουίτα και τα φαγητά, γέννησα σε δημόσιο άλλης χώρας και το μόνο που μου έφεραν ήταν ένα ψωμί του τοστ. Συμφωνώ απόλυτα ότι είναι κριτήριο υποψήφιου πατέρα. Κι ο δικός μου έτσι ήταν. Ήμουν στην αίθουσα τοκετού τρεις μέρες, είχα πολύ δύσκολη γέννα με κουτάλες και τομές και αίματα πολλά και ήταν συνέχεια δίπλα μου. Στην (μακρά) ανάρρωση, ήταν υποστηρικτικός και έμαθε (ή και είδε) πολύ ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Το σεξ είναι ίδιο και καλύτερο. Και γιατί να μην είναι δηλαδή; Άνθρωποι είμαστε, και θα γεννήσουμε και θα πονέσουμε και θα αρρωστήσουμε και αηδιαστικά σωματικά… Διαβάστε περισσότερα »
Άμα είναι μέτοχος ο γιατρός…. Άσε που στη δίπλα σουίτα γέννησε μια διάσημη και έξω είχε κανάλια μπαλόνια και τα συναφή. Με τρολαραν οι φίλοι ότι έγινα διάσημη . Η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα λιγο σαν τη γλάστρα με το βασιλικό και ότι για εκείνον μας έδωσαν σουίτα αλλά εγώ ταλσιπωρηθηκα? Εντάξει όμως δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος. Μας είχε συμπαθήσει πολύ ο γιατρός και επίσης είχα ασφάλεια που τον πλήρωσε όσα ζήτησε χωρίς να βάλω ευρώ. Μάλλον αυτό το τελευταίο τον ώθησε στη σουίτα. Πάντως κορίτσια οι πλούσιες γεννάνε εντελώς διαφορετικά. Μου έφερναν μέχρι και μενού τη προηγούμενη… Διαβάστε περισσότερα »
Εμρνα σε δημόσιο στη γεννα μου έφερναν ωραίο φαγητό οχι τι συνηθισμένο του νοσοκομείου.
Γενικά νομίζω ότι οι άντρες κάθονται δίπλα από το κεφάλι της συντρόφου οπότε δεν βλέπουν και πολλά πολλά που προκαλούν τέτοιες αντιδράσεις.
Γέννησα στην εποχή του covid το 1ο μου παιδάκι. Μόνη ώρες (περίπου 10) στην αίθουσα τοκετού με πόνους και συσπάσεις, μιλούσα μόνο μέσω κινητού μαζί με τον άντρα μου (το οποίο κινητό μου το έδωσαν για ελάχιστη ώρα και αυτό με δυσκολία). Τελικά κατέληξα σε επείγουσα καισαρική μόνη εννοείται, μη έχοντας δει τον άντρα μου να μου δώσει λίγο θάρρος. Αλήθεια, ένιωθα ότι ήθελα να είναι εκεί. Αυτός καθόταν τόσες ώρες απ έξω περιμένοντας ένα νέο. Το 2ο παιδάκι μου το γέννησα μετά τον κόβιντ, στο εξωτερικό με φυσιολογικό τοκετό, διάρκειας 18 ωρών. Στο 2ο τοκετό μου ήταν παρόντας ο… Διαβάστε περισσότερα »
Τι εννοείς σου εδιναν το κινητό για λίγη ώρα με δυσκολία? Μεταδίδεται κι απο τα κινητά ο ιός? Σορυ αλλα να μην αφήνουν συνοδούς κσι να αποκοπτουν τους ασθενείς και τις εγκύους σπο επικοινωνία ήταν το λιγότερο εγκληματικό.
Έχοντας σύζυγο που δεν αντέχει ούτε αίμα να βλέπει, προφανώς δεν ήθελα να είναι μέσα στους τοκετούς (μάλιστα έκανα καισαρικές – δεν ξέρω καν αν προβλέπονταν κάτι τέτοιο στην περίπτωση μου). Θα σου πω όμως τι έζησα πριν την πρώτη μου γέννα, όταν με έβαλαν απο το προηγούμενο βράδυ σε καρδιοτοκογράφο σε αίθουσα φυσιολογικού τοκετού, μέχρι να έρθει η ώρα της καισαρικής το πρωί. Στη διπλανή αίθουσα, γεννούσε μια γυναίκα όταν ξαφνικά ακούω το γιατρό της να δίνει οδηγίες να βοηθήσουν τον σύζυγο να κάτσει γιατί ήταν στα πρόθυρα λιποθυμίας. Αν ο άντρας μου ήταν πιο ψύχραιμος και το ήθελε,… Διαβάστε περισσότερα »
και στα δύο παιδιά ,στεκόμουν δίπλα στο κεφαλι της συζυγου και της κρατούσα το χερι (πηγε να μου το σπάσει στο δευτερο τοκετο.) είναι ότι πιο μαγικό μπορεί να δει κάποιος, πως το 2 γίνεται 3. δεν περιγράφεται αυτό το συναισθημα και δεν θα το αλλαζα. Από την άλλη , νιώθω πατεράδες οι οποιοι δεν θέλουν, είτε λόγω της εικόνας ή της διαδικασίας. Σίγουρα δεν δέχομαι το ¨είναι δουλεια της κλπ”. Ναι , να είναι μεσα ο πατερας
ήταν ο αντρας μου μέσα στις δύο γεννες , από την ώρα που μπήκα στο μαιευευτήριο μέχρι που με πήγαν στο δωμάτιο με το μωρό. Είδε και τις δύο φορές απίστευτα πράγματα να συμβαίνουν στον αγωνιστικό χωρο γιατί κάθε γέννα είχε τα δικά της. Στη δεύτερη που συνέβη και κάπως πιο γρήγορα δεν είχα κάνει και κλύσμα ιφ γιου νόου γιου νόου. Επίσης είχα τα νεύρα μου και μιλούσα μόνο ελληνο|”γαλλικά” οπότε έκανε μια μεταφραση στις μαίες με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Τη 2η φορά του εδωσαν να κόψει το λώρο και το έκανε με μεγάλο στρεσσ γιατί φοβόταν μήπως κα΄τι… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστεψε με, το τελευταιο που θα σε απασχολησει εκεινη τη στιγμη ειναι το αν βλεπει και τι θα βλεπει και που θα καθεται. Θα συγκεντρωθεις αυτοματα 200% σε αυτο που κανεις και πως θα σπρωξεις. Εμενα ηταν παρών και στις 2 γεννες, (φυσιολογικοι τοκετοι χωρις επισκληριδιο). Πριν την πρωτη γέννα, μου ειχαν πει το κλασικο, να ειναι διπλα στο κεφαλι σου και να μην βλεπει μπροστα. Ψαρωσα κι εγω, λεω οκ. Ετσι το ξεκινησαμε, αλλα αυτος αμεσως πηγε μπροστα για να βλεπει. Εκεινη τη στιγμη ειλικρινα δε με ενοιαζε καθολου! Ειχα αλλα προβληματα. Και ηταν τελεια εμπειρια. Το σεξ μας… Διαβάστε περισσότερα »
Λοιπόν αν και εγω το πιθανότερο είναι πως θα γεννησω αναγκαστικά με καισαρική (αν ποτέ γεννήσω), αν γεννούσα φυσιολογικά θα τον ήθελα μέσα. Βασικά δεν θα θελα να κάνω παιδί και να είμαι οικογένεια με κάποιον που δεν θα ήθελε να είναι παρόν στη γέννηση του παιδιού του. Δεν θα ήθελα κάποιον που βάζει την όποια φοβία ή σιχαμάρα του πάνω απο αυτό το γεγονός. Η ζωή έχει και “σιχαμάρα”, έχει και αίμα, και σκατά, και εμετούς και, και… Επίσης, εαν με εβλεπε διαφορετικά μετά απο αυτό το γεγονός, για μενα σημαίνει πως δεν θα ήταν ο κατάλληλος σύντροφος για… Διαβάστε περισσότερα »
Α Ρένα, λίγο που το έψαξα βρήκα οτι εαν η καισσαρική είναι προγραμματισμένη και δεν γίνει με ολική μπορεί να επιτραπεί και η παρουσιά του πατέρα υπο προϋποθέσεις (αφου γινει η τοπική αναισθησία, με ειδική ενδυμασια κλπ). Δεν ξέρω αν ισχύει και αν αυτό εξαρτάται απο το μαιευτήριο.
Ισχύει σε πολλά μαιευτήρια.
Βρε καρδούλα μου, παρόντες είναι οι άντρες. Ξεροσταλιάζουν εκεί έξω, περιμένοντας, αγωνιώντας για τη γυναίκα τους. Η γυναίκα μαζί με τον άντρα το περνούν, είναι μουδιασμένοι, δεν ξέρουν τί γίνεται, όλα είναι πρωτόγνωρα. Ο γιατρός δίνει το στίγμα, πότε μπορεί να μπει ο άντρας, κάθε πότε και για πόσο. Ακόμα και ο γιατρός σε πολύωρες εγκυμοσύνες δεν είναι μέσα συνεχώς για να μην επηρεάζεται η κρίση του και να παίρνει σωστές αποφάσεις. Η γυναίκα πολλές φορές δεν έχει αίσθηση του περιβάλλοντος, δεν είναι σίγουρο πως η παρουσία του άντρα είναι βοηθητική. Μη νομίζεις, και οι άντρες παρακολουθούν όλη αυτή τη… Διαβάστε περισσότερα »
Ήθελες κάτι να πεις. Οκ. Γιατί χαίρεσαι;
Σε σχέση πάντως με αυτό που είπε η κυρία Ρένα, ότι δηλαδή οι άντρες, που έχουν κάνει στρατό και τα λοιπά και τα λοιπά είναι γενναίοι και δε φοβούνται τα αίματα,έχω να καταθέσω την εξής φαση, στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυς, και η οποία, όπως με διαβεβαίωσε η γιατρός αδερφή μου, δεν ήταν μοναδική. Για μένα όμως ήταν πολύ εντυπωσιακή, λόγω της ιδιότητας των προσώπων που συμμετείχαν! Είχαμε πάει με φίλο μου να δώσουν εθελοντικά αίμα σε πολύ μεγάλη αιμοδοσία νοσοκομείου. Επρεπε να περιμένουμε όμως λίγο, γιατί την ώρα εκείνη έδιναν αίμα πεντε νεαροί, που υπηρετούσαν ως αλεξιπτωτιστές,και είχαν έρθει μαζί. Τα παιδιά αυτά πηδούσαν τακτικά στο πλαίσιο της… Διαβάστε περισσότερα »
Μισό λεπτό μη παρεξηγηθώ. Όχι ότι όντως είναι γενναίοι και δε φοβούνται τα αίματα, αλλά ότι νιώθουν σαν να ΠΡΕΠΕΙ να μη τα φοβούνται σε αυτό το πλαίσιο της αντρίλας, ματσίλας κ.ο.κ.
Οι αλεξιπτωτιστές (και ανάλογες περιπτώσεις) σε αυτές τις ηλικίες είναι πιθανό να λιποθυμούν λόγο της καταπόνησης του οργανισμού λόγο της σκληρής εκπαίδευσης και όχι απαραίτητα από φόβο. Όσο για το σχόλιο της Ρένας εγώ κατάλαβα ότι εννοεί άντρες που έχουν συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις (και άρα έχουν ήδη δει πολύ αίμα και φρίκη στην ζωή τους).
Κι όχι μόνο αυτό ,αλλά όσοι είναι στο στρατό και στο δημόσιο πάνε πολύ συχνά για αιμοδοσία, λόγω των αδειών. Ο άντρας μου στο στρατό έγινε αιμοδότης για να βλέπει τη κοπέλα του τότε. Μάλιστα έλεγε και ψέματα για τη συχνότητα για να δώσει . Κάποια στιγμή λιποθυμισε όχι από φόβο , αλλά επειδή δεν είχε προλάβει ο οργανισμός να συνέλθει από τη προηγούμενη αιμοδοσία. Μετά έβαλε μυαλό και τηρούσε τους χρόνους από τη μια στην άλλη. Αλλά όπως αυτός και άλλοι το είχαν βρει σκοινί κορδόνι να δίνουν αίμα για τις άδειες. Το καλό είναι ότι του έγινε συνήθεια… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η απάντηση είναι για σας και την ???. Η περίπτωση που περιγράφω αντιμετωπίστηκε από όλο το έμπειρο προσωπικο, γιατρούς και νοσηλευτές, της αιμοδοσίας ως μια κλασσικη και χαρακτηριστική περίπτωση ομαδικής αυθυποβολής. Η κυριότερη αιτία που υγιείς ενήλικες λιποθυμάνε, όπως μου είπαν, είναι επειδή πιστεύουν ότι θα λιποθυμήσουν, κατάσταση που επιτείνεται όταν άλλοι λιποθυμάνε μπροστά τους. Όπως το είπε η γιατρός, έτσι και έγινε. Ουτε κουρασμένοι ηταν, ούτε τίποτα, μια χαρά όταν συνήλθαν όλοι φρέσκοι και ροδοκόκκινοι, χοροπηδούσαν σαν πουλάκια. Ηταν η πρώτη φορά που έδιναν αίμα τα παιδιά, και φοβάμαι ότι δεν θα ξαναέδωσαν. Τωρα αυτό που έκανε ο… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω.. έτσι λέει ο ίδιος . Πάντως πριν τον θυροειδή όντως πήγαινε πάρα πολύ συχνά . Δεν αμφιβάλλω δηλαδή ότι το έκανε και στο στρατό. Και από όσο λέει το έκαναν όλοι για τις άδειες. Ακόμα και όσοι δε τα πήγαιναν καλά με τις βελόνες. Τουλάχιστον στο δικό του στρατόπεδο. Ο σύζυγος βέβαια είχε I4 και βαριοταν ανελέητα γιατί δε κρατούσε όπλο , ούτε έκανε σκοπιες , ούτε σερνόταν στα χόρτα, οπότε για να αποφύγει λατζα στο μαγειρείο τον πιστεύω .
Ναι δεν το αμφισβητώ. Όντως η αυθυποβολή παίζει μεγάλο ρόλο. Πάντως και εγώ έχω ακούσει από πολύ κόσμο να δηλώνουν ότι πηγαίνουν για αιμοδοσίες για να δικαιολογούν άδειες, και όχι μόνο στον στρατό.
Γενικά είναι χεζόλες και η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών φοβάται τις βελόνες και τις ενέσεις. Από τα μικρά αγόρια μέχρι τους μαντραχαλους. Όσες φορές έχω πάει για αιμοδοσία λιποθυμάει και ένας άνδρας.