Οι υποχωρήσεις οφείλουν να υπακούουν στα όρια που έχεις θέσει σε διαβούλευση με τον εαυτό σου.
__________________
Η ιστορία Αυτής που Αναρωτιέται όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια σου Ρένα μου!
Σε ευχαριστούμε και μαζί όλη την ομάδα του ampa για τον χρόνο που δίνετε και για τα όσα δημοσιεύετε, δίνοντάς μας θέματα προς σκέψη και συζήτηση.
Το δικό μου θέμα δεν είναι τόσο προσωπικό. Είναι πιο γενικό και δεν ξέρω και από που να ξεκινήσω, μιας και τελευταία με κατακλύζουν διάφορες σκέψεις.
Πόσο δύσκολο είναι να κρατηθεί μία σχέση και αυτή η σχέση να εξελιχθεί σε κάτι στέρεο και κάτι που μπορείς να εμπιστευθούν και οι δύο; Βλέπω ζευγάρια που φαίνονταν -δεν ξέρω αν και πόσο- ήταν καλά μαζί να χωρίζουν, ζευγάρια που ήταν κάμποσα χρόνια μαζί (5+). Δεν μιλάμε επουδενί για βίαιες ή χειριστικές και πολύ τοξικές καταστάσεις.
Πόσες υποχωρήσεις θέλει τελικά; Και μπορεί να βρεθεί μια χρυσή τομή σε όλο αυτό; Ή απλά καταλήγεις με τα χρόνια να ψάχνεις και να παλεύεις για το ακατόρθωτο; Και στο τέλος βαλτώνεις;
Δεν έχω κάνει η αλήθεια είναι τόσο μακρόχρονες σχέσεις -συνήθως ήταν το πολύ χρόνος- και ειλικρινά μεγαλώνοντας και βλέποντας τα, νιώθω πως όλο αυτό είναι σαν να είμαι σε μια κινούμενη άμμο. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη…
Έχω μάθει να είμαι μόνη μου για μεγάλα διαστήματα και το απολαμβάνω. Αλλά θέλεις κάποια στιγμή να βρεις, μια αγκαλιά να χωθείς μέσα ή να πάρεις κάποιον/α αγκαλιά, να σου πει και να του/της πεις δυο καλά λόγια, κάποιον άνθρωπο να είναι δίπλα σου και να είσαι δίπλα του με τη ψυχή σου, όχι με το στανιό, και να τον εμπιστεύεσαι.
ΑΠΟ ΤΟΝ – αυτήν που αναρωτιέται
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αν αναλογιστούμε ότι το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί εκθετικά από την εποχή της Γεωργικής Επανάστασης, έχουμε σχεδόν 80 έτη ζωής, εκ των οποίων τα 62 ως ενήλικες. Και σκέψου ότι αν στην εποχή της γεωργικής επανάστασης, όταν ιδρύθηκε ο θεσμός του γάμου για να κατοχυρωθεί η περιουσία, το μέσο προσδόκιμο ήταν τα 30 έτη, στην Βιομηχανική Επανάσταση το 19ο αιώνα, το προσδόκιμο ανήλθε στα μόλις 40 έτη. Δεν είναι και τόσο πάρα πολύ δύσκολο να ορκιστείς “μέχρι να μας ξεκάνει ο Χάρος” όταν παντρευόσουν στα 20 και στα 40 είχες δει τα ραδίκια ανάποδα λόγω φυματίωσης ή πνευμονοκονίασης από τα ανθρακωρυχεία, ας πούμε. Οι σχέσεις “κρατούσαν” επειδή οι άνθρωποι δεν κρατούσαν, έπεφταν σαν τις μύγες.
Σήμερα, που ένας άνθρωπος ζει κατά μέσο όρο 75-80 χρόνια, αλλά και προβάλλει πάνω στο ταίρι του ένα σωρό απαιτήσεις ευτυχίας κι αυτοπραγμάτωσης, η πίστα δυσκολεύει πάρα πολύ. Γι’αυτό βλέπεις τόσους χωρισμούς. Κάποτε δεν μπορούσαν να χωρίσουν κι ας το ήθελαν!
Σε ορισμένες περιπτώσεις καλώς τους βλέπεις αυτούς τους χωρισμούς. Δεν είναι ανάγκη να κινδυνεύεις να σε ξυλοφορτώσει ή να σε κερατώνει αβέρτα για να χωρίσεις. Μπορείς να χωρίσεις για οτιδήποτε σε χαλάει, το έχεις το δικαίωμα, είσαι ελεύθερος άνθρωπος.
Δεν χρειάζεται να κάνεις πολλές υποχωρήσεις στο όνομα μιας σχέσης, καθώς όσο περισσότερες κάνεις, τόσο λιγότερη ικανοποίηση αυτοπραγμάτωσης λαμβάνεις στο τέλος. Κι όταν θα κάνεις απολογισμό θα νιώσεις ματαίωση κι αυτό είναι καταστροφικό και για τον εαυτό σου, αλλά και για την ίδια την σχέση που τόσες θυσίες απαίτησε -ο σύντροφος θα είναι ο κάδος συναισθηματικών απορριμάτων σου. Συνήθως τους περισσότερους αυτή η κρίση τους στέλνει σε άλλες αγκαλιές σαν τραυμαπλάστ σε χαίνουσα πληγή. Άλλοι παθαίνουν κατάθλιψη. Άλλοι το παίρνουν απόφαση και ζουν σε βίους παράλληλους.
Και πώς ξεπερνάμε αυτό τον σκόπελο;
Για να δομηθεί μια σωστή συντροφική σχέση πρέπει να ξέρεις πάρα πολύ καλά τον εαυτό σου. Να έχεις τέτοια αυτογνωσία που να μην αμφιβάλλεις για τις προτεραιότητες που θέτεις, ούτε να διστάζεις για τις όποιες υποχωρήσεις που θα κάνεις ή δεν θα κάνεις. Θα ξέρεις καλά τα όριά σου.
Και πώς γίνεται αυτό, Ρένα;
Μπαίνοντας από νωρίς στην κονίστρα των κοινωνικών και συντροφικών σχέσεων. Τον εαυτό μας τον μαθαίνουμε κυρίως στην διάδραση με τους άλλους. Η ωριμότητα είναι χρυσή, αλλά δεν έρχεται με το να φυλαγόμαστε, αλλά με το να δοκιμαζόμαστε. Από νωρίς. Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Με λογική πάντοτε…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι μεγάλη συζήτηση τι εννοεί ο καθένας ως υποχώρηση κι έχει σημασία και σε τι υποχωρεί κι ο αλλος. Υπάρχουν ζητήματα στα οποία μπορείς να υποχωρήσεις και άλλα που είναι κόκκινες γραμμές. Κι αν δεν μιλάμε για ακραίες καταστάσεις αυτά είναι λίγο υποκειμενικά. Παράδειγμα εγώ μπορώ να δεχτω το να μην είναι τέλειο το σεξ αν τα βρισκουμε σε όλα τα αλλά γιατί με όσους εκανα θεϊκό σεξ ήταν παντα όλοι ακατάλληλοι για σχεση αλλά κόκκινη γραμμή είναι να πρέπει να ανέχομαι σόγια, οικογένειες και φίλους του που δεν συμπαθώ σε κοινωνικές επαφές γιατί με τα χρόνια δεν μπορώ καθόλου… Διαβάστε περισσότερα »
Mε αφορμή το συγκεκριμένο κείμενο,ενοιωσα την ανάγκη να γράψω τούτο.
Δεν είναι εύκολο να βρεις έναν σύντροφο,να σου προσφέρει μία αγκαλιά και έναν καλό λόγο,αλλά είναι εφικτό, αν είσαι και λιγάκι τυχερός.
Εκεί που το πράγμα δυσκολεύει πολύ,πάρα πολύ,είναι όταν επιθυμείς έναν σύντροφο που να σε εμπνέει.Να χαίρεσαι με τον τρόπο που σκέφτεται,συμπεριφέρεται,υπάρχει.Να αισθάνεσαι πως η μεταξύ σας διάδραση ,σε εξελίσει ως νου και ως ψυχισμό. Nα υπάρχει silent connection.
Δεν υπαρχει υποχωρησιομετρο, ο καθενας ανεχεται/υποχωρει για όσα μπορει, ζυγιζοντας παντα τα υπερ κ τα κατα και οι ζυγαριες αυτές αλλαζουν ζύγια, όσο προχωράνε τα χρονια….
Να βρεις ομως ποια ειναι τα όριά σου, πού τραβάς τη γραμμή. Πχ, για μενα το κακο/μετριο σεξ ειναι κοκκινη γραμμή, δε το ανεχομαι, δεν τίθεται εκει θεμα υποχωρησης
“Τον θέλουμε και οικονομικά ανεξάρτητο, και μέγα εραστή, και πρόθυμο να βοηθήσει ό,τι χρειαστούμε, και να είναι έξυπνος, εφευρετικός, διασκεδαστικός, όμορφος, κοινωνικός και ερωτικά πιστός”
Αυτο το τελευταιο , καλα εκανε η Ρενα και το εβαλε τελευταιο. Αλλα οοοοχι, ολες το βαζετε πρωτο. Διαπραγματευθειτε αυτο μεσα σας και οι μακροχρονιες σχεσεις με αξιους και υπεροχους συντροφους ειναι κοντα .
εμ βεβαια, γιατι αμα ειναι τοσο κελεπουρι, με μία γυναικα θα πορευτει σε ολη τη ζωη του; Οποία η μαγκιά του τότε, ως ανηρ; Εχουμε ξυπνησει, ξερουμε τί ειναι το μάτριξ, το λενε Πατριαρχεια, πού τα γραφεις αυτα;
Συμπάθειο,αλλά να..ειδικά σε αυτό το site,και ειδικά αυτήν την λέξη,να την γράφουμε σωστά,αξίζει!
Πατριαρχία λοιπόν, Το Πατριαρχείο είναι στην Κωσταντινούπολη.
“Δεν είναι και τόσο πάρα πολύ δύσκολο να ορκιστείς “μέχρι να μας ξεκάνει ο Χάρος” όταν παντρευόσουν στα 20 και στα 40 είχες δει τα ραδίκια ανάποδα” χαχαχα πόσο αλήθεια!!
Φιλενάδα, κάπως έτσι ήμουν κι εγώ με τον άντρα μου στην αρχή. Όταν τα φτιάξαμε, δε δίναμε και πολλές πιθανότητες ότι θα καταλήξουμε μαζί ακριβώς γιατί ο καθένας κοιτούσε την καριέρα του και τα δικά του βήματα. Ίσως να ήταν οι συγκυρίες που μας κράτησαν μαζί, όμως πιστεύω ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο και ο χαρακτήρας μας. Όποτε υπήρχε διαφωνία τη συζητούσαμε και από ένα σημείο και μετά σκεφτόμασταν ως ομάδα. Όλα ήρθαν φυσικά. Η συμβουλή μου προς την γράφουσα και στην καθεμία μας, είναι να αφήνετε τα πράγματα να κυλάνε φυσικά χωρίς να αφήνετε τον εαυτό σας. Αν σέβεστε… Διαβάστε περισσότερα »
Το οτι οι άνδρες τα θέλουν ΟΛΑ απο μια γυναικα….απο που προκύπτει? Πχ αν έχει ελκυστική εμφάνιση και είναι φτωχή, αμόρφωτη, άνεργη και κακή νοικοκυρά…θα μένει στη μοναξιά?
Δεν αρκεί να την θελήσουν για μερικές βραδιές. Σε βάθος χρόνου βγάζουν τα παράπονα και τις απαιτήσεις.
Κι εδώ που τα λέμε όμως η άποψη ότι αρκεί η γυναίκα να είναι κούκλα για να έχει άντρα είναι βαθιά υποτιμητική: σκεύος ηδονής, αντικείμενο. Όχι σύντροφος.