Προσπαθώ να κρατάω ισορροπία ανάμεσα στα θέλω μου, τα πάθη μου και το τι επιτρέπεται και θέλουν οι γονείς . Έρχονται όμως ώρες που συγκρούομαι μέσα μου και αυτό βγαίνει σε ψυχοσωματικα.
____________
H ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα
Με αφορμή την ερώτηση της μητέρας για τον gay γιο και την αποδοχή του πατέρα θα ήθελα να πω και εγώ τους δικούς μου προβληματισμούς…..Είμαι στα 32 και γνωρίζω την σεξουαλικότητα μου από πολύ νωρίς…. Δυστυχώς δεν έχω το θάρρος ή θράσος να εκφραστω ελεύθερα στους γονείς μου…Τα τελευταία χρόνια εργαζομουν και εμένα στο όμορφο νησί της Μυκόνου και η ζωή μου είχε άλλη ροή από πολλές απόψεις, όπως και προέκυψε και μια σχέση. Δυστυχως όμως για πολλούς λόγους η επιστροφή στο πατρικό ήταν μονόδρομος και εκεί ξεκινάει ένας εφιάλτης….
Πάντα οι σχέσεις με τους γονείς και ειδικά με τον πατέρα ήταν κάπως απρόσωπες και μετρημένες, ο χαρακτήρας του σκληρός και ταυτόχρονα αδιάφορος λόγω απουσίας πολλών ωρών από το σπίτι. Με την μητέρα ήταν αλλιώς, λίγο το ένστικτο λίγο η αγκαλιά της, ένιωθα πιο άνετα αλλά όχι όσο θα ήθελα, κάπου έβαζε φρένο και φραγμούς με τον τρόπο της! Δυστυχώς η διαφορά ηλικίας ανάμεσα μας 40 χρόνια περίπου δυσκολεύει τα πράγματα,έχουν άλλη νοοτροπία και μυαλά. Που λες με την επιστροφή ο πατέρας ζητάει γάμους και εγγόνια με έναν τρόπο απαιτητικό αυστηρό, αλλά ευτυχώς πάντα η μητέρα κάπως φέρνει ισορροπία….
Οι φίλες και οι φίλοι μου γνωρίζουν από πολύ νωρίς για μένα και με βοηθάνε σε διάφορες ατασθαλίες, είτε με χώρο, είτε να με καλύψουν στους γονείς, όμως νιώθω την ανάγκη ότι πρέπει να τα αποκαλύψω όλα να τελειώνουμε, αλλά αυτό ξέρω θα έχει επιπτώσεις. Απο.παιδακι θυμάμαι έδειχναν δείγματα στην μαμά, από τα 5 θυμάμαι να παίζω με κούκλες, να πειράζω ρούχα παπούτσια καλλυντικά της…φυσικά πάντα υπήρχαν μαλώματα και ειδικά στην εφηβεία μεγάλοι καυγάδες για το τι είναι σωστό ή όχι. Στο σήμερα λοιπόν, εγώ θέλω να κάνω την επανάσταση μου του τύπου να φοράω ρούχα στο στυλ που θέλω να κάνω τα μαλλιά μου ( επειδή τα μακρινά πχ) όπως θέλω όχι έξαλλα πράγματα φυσικά μπροστά τους αλλά και πάλι αντιδρούνε. Η μάνα θα πει ότι δεν την αρέσει κάτι ( πιστεύω βέβαια ότι γνωρίζει αλλά δεν θέλει να παραδεχτεί), αλλά ο πατέρας όχι πάντα, θα κοιτάξει λοξά αλλά δεν θα πει κουβέντα.Το θέμα είναι ότι νιώθω καταπίεση, δεν μπορώ να εκφραστω όπως θέλω….ούτε στο τηλέφωνο δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα, πάντα θα στήσουν αυτι…Ιδανικά θα ηθελα να αλλάξω σπίτι, ίσως και περιοχή που μένω, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα …επίσης δεν υπάρχουν αδέρφια και αυτό δυσκολεύει την κατάσταση….
Προσπαθώ να κρατάω ισορροπία ανάμεσα στα θέλω μου, τα πάθη μου και το τι επιτρέπεται και θέλουν οι γονείς . Έρχονται όμως ώρες που συγκρούομαι μέσα μου και αυτό βγαίνει σε ψυχοσωματικα. Πώς να το διαχειριστώ τι συμβουλεύεις? Πραγματικά ζηλεύω τα νέα παιδιά που έχουν μικρότερους και ανοιχτομυαλους γονείς.
ΑΠΟ ΤΟΝ – Τακης
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ξέρεις τι με προβληματίζει βρε φίλε Τάκη στην επιστολή σου; Που εσύ ο ίδιος αναφέρεσαι στον σεξουαλικό προσανατολισμό σου ως «πάθη», στις ερωτικές σου επαφές ως «ατασθαλίες» και στην όποια συμπεριφορά των γονιών σου ως «στενοκεφαλιά». Η ομοφυλοφιλία δεν είναι θέμα ούτε διαστροφής, ούτε ανοιχτών μυαλών. Τα οποία ανοιχτά μυαλά παρεμπιπτόντως δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι κυρίως νοοτροπίας. Η ομοφυλοφιλία είναι μια απόχρωση της σεξουαλικότητας που υφίσταται από αρχαιοτάτων χρόνων και θα συνεχίσει να υφίσταται. Επειδή έτσι είναι. Δεν χρειάζεται να σε αποδεχτεί κάποιος, επειδή αυτός είσαι και πάει και τελείωσε. Δεν χρειάζεται έγκριση. Δεν αλλάζει.
Αν τώρα το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς οικονομικά να βγεις μόνος σου σε δικό σου σπίτι κι ο φόβος είναι μη σε διώξουν, έχω να πω δεν είσαι ανήλικος. Είσαι 32 χρονών άντρας και παρόλο που δεν τολμώ να υποθέσω πώς είναι να είσαι «στην ντουλάπα», γιατί θα ήταν αλαζονικό εκ μέρους μου, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ γιατί δεν εξερευνάς τις δυνατότητες να ξαναδουλέψεις στο όμορφο νησί της Μυκόνου (ή οπουδήποτε αλλού) ώστε να συγκεντρώσεις το ποσό που χρειάζεσαι για την μετακίνησή σου σε άλλο μέρος. Θα μου πεις δεν φτάνουν τα χρήματα με τα ενοίκια στο θεό κι ούτω καθεξής και το κατανοώ. Όμως τι να γίνει, κάποια στιγμή προτεραιοποιούμε τι είναι ποιο σημαντικό. Αν βρεις σύντροφο μπορείτε και να συγκατοικήσετε και να μοιράζεστε τα έξοδα, ή τέλος πάντων η συγκατοίκηση και με κάποιον όχι σύντροφο δεν είναι το ίδιο «αμφίβολη» για τους περισσότερους άντρες ούτως ή άλλως, καλώς ή κακώς.
Είναι πραγματικά ευχάριστο που οι συνάνθρωποι που έχουν διαφορετικό προσανατολισμό δεν αποκλείονται από τις θέσεις εργασίας, γιατί πλούτος για όλους είναι να μπορούν να κάνουν αυτά που τους ευχαριστούν και στα οποία είναι καλοί. Μην κάθεσαι και μαραζώνεις λοιπόν ενώ δεν κάνεις κάτι κακό, επειδή η κοινωνική πίεση έχει πείσει τους γονείς σου να σου ζητούν εγγόνια πιστεύοντας ότι εκείνα είναι η εξασφάλιση για να μην μείνεις αβοήθητος στο μακρινό μέλλον. Ή ίσως η βεβαίωση προς τα έξω ότι οι ίδιοι δεν έκαναν κάποιο «λάθος» στην διαπαιδαγώγησή τους ώστε να «προκύψει» ο διαφορετικός προσανατολισμός. Να είσαι σίγουρος ότι έχουν πολύ καλά καταλάβει τον προσανατολισμό σου όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι και λίγα, ούτε είσαι ακόμη έφηβος ώστε να αποδοθεί σε στάδιο πειραματισμού. Απλά όσο δεν το αναγνωρίζετε όλοι φωναχτά, μπορούν να καμώνονται ότι δεν συμβαίνει κάτι εκτός κανονικότητας. Να διατηρούν αυτή την μικρή ελπίδα της αμφιβολίας. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπούν αναγκαστικά, ίσως οι ίδιοι να νιώθουν ανήμποροί να το διαχειριστούν, γι’αυτό να σιωπούν.
Δεν θα σου πω εγώ αν θα πρέπει «να βγεις από τη ντουλάπα» στους γονείς σου, εφόσον καταλαβαίνω ότι στον υπόλοιπο κοινωνικό σου κύκλο ζεις ανοιχτά. Δεν θα αποτολμήσω να το αποφασίσω εγώ για σένα το coming out, είναι μια βαθιά προσωπική απόφαση και διαδικασία που σέβομαι πολύ. Αυτό που θα σου πω είναι ότι κάθε περίπτωση κρίνεται με τις συνθήκες που την ορίζουν. Κι εφόσον μπορείς να αλλάξεις τις συνθήκες, κάνε το για δικό σου καλό. Όχι για την αποδοχή των άλλων, ακόμα κι αν είναι οι γονείς. Ή μη το κάνεις. Ό,τι αποφασίσεις κατόπιν σκέψης και προγραμματισμού.
ΥΓ. Δεν είναι απόδειξη ομοφυλόφιλου προσανατολισμού στα 5 να παίζει ένα παιδάκι με διάφορα πράγματα μη τυπικώς «ετεροκανονικά». Μη καταπιεζόμαστε τόσο πολύ. Θα φανεί κατόπιν πού γέρνει το δίχως άλλο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπόν Τάκη, σταμάτα να “ζηλεύεις” και άκου κάτι. Υπάρχουν πατρικά σπίτια και “σπίτια”. Τα σπίτια μας κρατάνε, τα “σπίτια” μας διώχνουνε. Και οι δυο περιπτώσεις καλές είναι, αρκεί να έχουμε ένα κάποιο σχέδιο στη ζωή. Έφυγα τρέχοντας από το δικό μου “σπίτι” στα 18 και μόνο καλό μου έκανε. Για σπουδές, ούτε λόγος- δεν υπήρχε το περιθώριο. Πήγα και συγκατοίκησα με την καλύτερή μου φίλη. Κάναμε δυο δουλειές. Την μια ήθελα να την ακολουθήσω αλλά με είχε άμισθη “μαθητευόμενη” και τη δεύτερη για να στηρίξω την πρώτη. Πλασιέ βιβλίων ήταν η “βοηθητική”. Μαζί με τη φίλη μου οργώναμε με τα… Διαβάστε περισσότερα »
Έπαθα ένα “σοκ” γιατί οι πρώτες 10 γραμμές είναι λες και περιέγραφες την δική μου ζωή. Με την μόνη διαφορά ότι εγώ σπούδαζα και δούλευα ως πλασιέ βιβλίων (door to door).
Αλήθεια;; Κοίτα να δεις! Τρία χρόνια την έκανα αυτή τη δουλειά, από πόρτα σε πόρτα όπως λες, να πουλάω εγκυκλοπαίδειες, βιβλία μαγειρικής και “κλασικούς συγγραφείς”. Αν δούλευες πολύ και με επιμονή, έβγαιναν κάποια χρήματα. Ελπίζω και για σένα να ήταν όμορφα χρόνια αυτά, παρά τις όποιες δυσκολίες! Σ΄ ευχαριστώ για το σχόλιο.
Φυσικά και ήταν όμορφα και δύσκολα (όπως το έγραψες). Ήμουν πολλή νέα και πολλή ελεύθερη! Εγώ πάλι δεν έμεινα τόσο πολύ στην δουλειά αυτή. Ήμουν τυχερή και άτυχη μαζί. Τυχερή γιατί μια μέρα μπήκα στο σπίτι ενός εκδότη να του πουλήσω βιβλία. Αφού με άφησε κι έκανα ολόκληρη παρουσίαση, μου έδωσε την κάρτα του για να πάω να δουλέψω στην εταιρεία του. Δεν είχα σκοπό να πάω γιατί με την σχολή δεν ήθελα δεσμευτικά ωράρια αλλά μετά από κάποιες ημέρες ήρθε και η ατυχία. Μπήκα στο σπίτι ενός γέρου «σάτυρου» που μου την έπεσε κανονικά και ευτυχώς άρπαξα ένα τηγάνι… Διαβάστε περισσότερα »
χαχαχαχα… Να ΄σαι καλά!! Γέλασα πολύ με την ιστορία σου με το τηγάνι!! Καλά του έκανες!!
Έφυγα κι εγώ από τα 18 για σπουδές και παραλληλα δουλευα. Στο σπίτι δεχόμουν κακοποίηση. Δε θα γύριζα ποτέ εκεί. Δεν υπήρχε σαν πλάνο.
Τί σημαίνει δεν υπάρχει η δυνατότητα να έχεις δικό σου σπίτι; Να το κάνεις να υπάρχει. Αυτή την επιστολή θα την έπαιρνα στα σοβαρά και θα απαντούσα αναλόγως , αν ήσουν 19-20 χρονών.
Υ.Γ. Εδώ και κάτι μήνες , έχω προσλάβει μία βοηθό που είναι 20 χρονών , σπουδάζει σε απαιτητική σχολή, δουλεύει σε μένα και τα σ/κ σε μία ταβέρνα και ζει μόνη της στο ημιυπόγειο σπιτάκι των 30 τετραγωνικών με ενοίκιο 250,00 ευρώ. Είναι η χαρά της ζωής και κάθε φορά που έρχεται , ανοίγει η καρδιά μου.
Μου άρεσε το υστερόγραφο με τις κούκλες. Με τον αδερφό μου που είναι μικρότερος παίζαμε και με κούκλες και με αυτοκινητάκια, αλλά οι κούκλες είχαν μια μαγεία με όλα τους τα φορέματα και τα όμορφα μακριά μαλλάκια τους. Δε σήμαινε τίποτα αυτό, ούτε ταράχτηκαν οι γονείς που τον έβαφα με τα καλλυντικά της μαμάς. Τώρα κυνηγάω τον σύζυγο τις απόκριες να τον βάψω και να του βάλω γκλίτερ, κάνουμε μαζί μποτέ κι όλα είναι πένα. Πάμε στο θέμα μας, θα συμφωνήσω με τη Ρένα. Μεγάλωσες πια και πρέπει να δεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου. Στρέιτ ή γκέι… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο υγιές στα 32 να ζείτε με τους γονείς σας?
Ανεξαρτήτου σεξουαλικού προσανατολισμού,πρέπει να κοιτάξετε να αυτονομηθείτε,να έχετε ενα σταθερό εισόδημα και μια βάση που θα σας απελευθερώσει.
Μετά δεν θα νιώθετε την ασφυξία που βιωνετε τώρα και ούτε θα χρειάζεται να απολογείστε για τις επιλογές σας.
Η αποδοχή θα έρθει με τον χρόνο ίσως και ποτέ…
Από την επιστολή σου καταλαβαίνω πως τους γονείς σου τους έχεις σε μεγάλη απόσταση.
Διαβάζω ” η μητέρα…ο πατέρας…”
Και παρακάτω “οι φίλοι μου…”
Αυτό το ‘μου’ μαρτυρά οικειότητα και αγάπη.
Δε θες να ανακοινώσεις στους γονείς σου ότι είσαι γκέι. Θέλεις να απομακρυνθείς.
Εργασία και κομπόδεμα χρειάζεσαι. Ψυχικά έχεις φύγει ήδη χιλιόμετρα μακριά τους.
τι θα πεις δεν είναι ιδανικές οι συνθήκες για να φύγεις από το σπίτι?
πρέπει να βρεις δουλειά και να το κανεις.
σε ένα δωμάτιο μόνο,με συγκάτοικο,με 2 δουλειές.
πρώτα θα πρέπει να απογαλακτιστείς και μετά θα μπορέσεις να στηρίξεις/παρουσιάσεις τον εαυτό σου.
υγ.συμφωνω με το υστερόγραφο και εγώ.Στα 5 μου έπαιζα με αυτοκινητάκια,ο τότε παιδίατρος είχε πει στους γονείς μου να μου τα εξαφανίσουν,δεν το έκαναν ποτέ.Με άφησαν ελεύθερη…εεεε ποτέ δεν μου άρεσαν οι γυναίκες.Ουτε καν σε πλαίσιο πειραματισμού.
Μη ζηλεύεις κανέναν.
Όλοι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, απλά το δείχνουν με διαφορετικό τρόπο.
Κάποιοι δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να τα διαχειριστούν.
Προσπάθησε να γίνεις πιο ανεξάρτητος.
Εσύ ξέρεις αν και πότε θα είναι η κατάλληλη; στιγμή για να πείτε κάποια πράγματα με τους δικούς σου.
Πρέπει να είσαι σταθερός και σίγουρος για τον εαυτό σου.
Αλλά μπορείς κι απλά να αφήσεις τη ζωή να κυλήσει, κρατώντας την προσωπική σου ζωή προσωπική.
Οχι. Σαφώς και ΔΕΝ αγαπάνε όλοι οι γονείς τα παιδιά τους.
Δε θέλω να ξέρω.