Ημουν μόνο 11 χρόνων και δεν είχα καταλάβει τότε το μέγιστο της σοβαρότητας που μου είχε συμβεί παρά μόνο όταν μου τα εξήγησε όλα η μητέρα μου χρόνια αργότερα.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαίρεται στη Ρένα και την όμορφη παρέα!
Οδηγώ εδώ και 3 χρόνια από τότε που πήρα το δίπλωμα.
Εκτός Αθηνών δεν έχω οδηγήσει ακόμη μόνη μου, μόνο μαζί με έμπειρο οδηγό δίπλα μου , πχ με τον πατέρα μου.
Πριν μπω στο θέμα, θέλω αρχικά να εξηγήσω ότι όταν ήμουν δημοτικό έπαθα ατύχημα με το αμάξι. Ήμασταν εγω, οι δικοί μου , και η αδερφή μου στο αμάξι όταν συνέβη. Σε κάθε ταξίδι που κάναμε, πάντα φορούσα ζώνη.
Έλα όμως εκείνη τη μοναδική φορά δεν έβαλα ζώνη και κοιμήθηκα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και συνέβη το ατύχημα: το αμάξι γλίστρησε λόγω του πάγου στο οδόστρωμα (χιόνισε τη προηγούμενη μέρα) και χτυπήθηκε 3 φορές στις προστατευτικές μπάρες ενώ βρισκόμασταν κοντά στη Κόρινθο.
Κανείς δεν χτύπησε, μόνο εγω αφού χτύπησα στο σβέρκο και στο χέρι.
Γύψο έβαλα στο χέρι και κράτησε 1 μήνα.
Στον σβέρκο σε κανένα νοσοκομείο δεν είχαν βρει ΤΙ είχα και ΠΟΥ έχω χτυπήσει διότι ακόμη και 1 χρόνο αργότερα απο το ατύχημα εξακολουθούσα να πονάω και να νιώθω το αριστερό μου χέρι μουδιασμένο.
Στο ΚΑΤ τελικά βρήκαν ότι ένας σπόνδυλος είχε βγει απο τη θέση του και ο γιατρός που τελικά με εγχείρισε, έντρομος απόρησε πως γινόταν επι ένα χρόνο να εξακολουθούσα να είμαι ζωντανή διότι είχε πει ότι αν είχα χτυπηθεί λίγο πιο πάνω απο το σημείο ή αν δεν πρόσεχα τον σβέρκο μου με κολάρο και με σίδερα (σαν κηδεμόνας) που στήριζαν τον σβέρκο μου, θα ήμουν νεκρή ή ανάπηρη τώρα.
Στο τσακ προλάβαμε την εγχείρηση και σώθηκε και το χέρι μου.
Είχε πει επίσης ο γιατρός ότι αν το αφήναμε λίγο καιρό ακόμη, θα έπρεπε να ακρωτηριαστεί το χέρι μου.
Ημουν μόνο 11 χρόνων και δεν είχα καταλάβει τότε το μέγιστο της σοβαρότητας που μου είχε συμβεί παρά μόνο όταν μου τα εξήγησε όλα η μητέρα μου χρόνια αργότερα.
Μέχρι και σήμερα δεν θυμαμαι και πολλά πράγματα απο όσα συνέβησαν , μόνο το ατύχημα και τον πόνο που βίωσα.
Πριν 3 χρόνια λοιπόν όταν ξεκίνησα τα μαθήματα οδήγησης, ενημέρωσα τον δάσκαλο μου ότι έχω μια μικρή φοβία με την οδήγηση λόγω του ατυχήματος και με διαβεβαίωσε ότι θα με βοηθήσει να το ξεπεράσω, κάτι που τελικά έγινε.
Πάμε στο σήμερα.
Όταν οδηγώ σε μικρές αποστάσεις, πχ να πεταχτώ σε σούπερ μάρκετ ή σε καμία επίσκεψη , νιώθω κομπλέ.
Όμως όταν κάνω μεγάλες αποστάσεις και οδηγώ περισσότερες ώρες (με ζώνη πάντα φυσικά!) για να πάω σε δουλειές, το βράδυ στον ύπνο μου βλέπω ότι συμβαίνουν διάφορα ατυχήματα, ξυπνάω κι πετάγομαι στη μέση της νύχτας , αρχίζω να σκέφτομαι αν τελικά έκανα κάποιο λάθος στην οδήγηση κτλ.
Μου παίρνει λίγη ώρα να ηρεμήσω και κοιμάμαι πάλι.
Το συζήτησα με τη μητέρα μου με την ελπίδα να μου δώσει κάποια απάντηση ή έστω να με ηρεμήσει αλλά δεν ένιωθα ότι τα λεγόμενα της με κάλυψαν.
Να σημειώσω ότι δεν φοβάμαι καθόλου την οδήγηση, απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πετάγομαι στη μέση της νύχτας;
Μήπως ασυνείδητα δεν έχω ξεπεράσει ακόμη το ατύχημα; Το έχει βιώσει κάποιος άλλος αυτό;
Ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Όνειρα που προκαλούν ταραχή
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Χρόνια πολλά και γειά σου!
Πιστεύω πως έχεις εξορθολογήσει μεν την οδήγηση, ως η ίδια ενεργητική οδηγός, όμως έχεις υποστεί τραύμα από τα όσα έχεις περάσει ως επιβάτης. Δηλαδή το βαθύτερο στρώμα μέσα στο μυαλό σου ακόμη επεξεργάζεται τα γεγονότα ακριβώς επειδή δεν είναι εντελώς σαφή και διακριτά στο νου σου. Οι εφιάλτες δεν είναι για να σε τρομάξουν, λειτουργούν ως αμυντική μέθοδος του νου για να επεξεργαστούν το τραύμα που δεν έχει επουλωθεί.
Βεβαιώσου επίσης ότι δεν λαμβάνεις φάρμακα που θα μπορούσαν να συντελούν στους εφιάλτες: ντοπαμινεργικά και β-αδρενεργικούς αναστολείς. Αν τυχόν τα λαμβάνεις συζήτησε με το γιατρό σου.
Η πρότασή μου, επειδή δεν έχεις λάβει όλες τις απαντήσεις ώστε να το πράξεις μόνη σου, είναι να το επεξεργαστείς ψυχοθεραπευτικά με έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε σταδιακά να απαλλαγείς από τους εφιάλτες αυτούς. Η ψυχοθεραπεία gestalt έχει το κατάλληλο πλάνο για ανάλογα ζητήματα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Χωρις να ειμαι ψυχολογος/ψυχαναλυτης, πιστευω πως ναι, κατι σου εχει μεινει στο υποσυνηδητο, κ απλα βγαινει κατα καιρους. Ισως αν προσπαθουσες να ελεγξεις το όνειρο οσο κοιμασαι? Αυτο ειναι κατι που εκανα μετα απο πολλα χρονια εφιαλτη, μετα απο μια δικη μου τραυματικη εμπειρια, κ επιτελους απαλαχθηκα. (Η ιστορία είναι παρακάτω, δεν ξέρω αν βοηθησει) Όταν ήμουν 3, μπήκαμε πολλά άτομα στο ασανσέρ της πολυκατοικιας του πατρικου μου, με αποτέλεσμα να πέσουμε λίγο πιο κάτω απο το ισογειο κ να κολλήσουμε εκεί, μέχρι να μας βγάλουν. Για χρόνια μετα έβλεπα κατά καιρούς εφιάλτες ότι μπαίνω στο ασανσερ, πατάω τον όροφο… Διαβάστε περισσότερα »
Αρκούσε να σκεφτείς ότι οι σκάλες ήταν στη θέση τους και θα εμφανιζόντουσαν. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβλεπα συνειδητά όνειρα σχεδόν κάθε βράδυ αλλά δεν έπαυα να βλέπω εφιάλτες. Πάντως έχω ακούσει ότι τα συνειδητά όνειρα χρησημοποιούνται σαν τεχνική και από επαγγελματίες ψυχικής υγείας για την αντιμετώπισή των εφιαλτών.
Σκέφτηκα ότι μπορώ να τα καταφέρω, κ ότι όνειρο είναι. Αυτό μου συμβαίνει κ όταν πχ βλέπω ότι είμαι γυμνή στο δρόμο ή ξυπόλητη, κ λέω “έλα όνειρο είναι, μαγικά μπορείς να βάλεις ρουχα κ παππουτσια”. Δεν έχω ιδέα αν συμβαινει κ σε αλλο κόσμο, δεν το έχω συζητήσει κ πολύ…😅
Ναι μπορείς να το κάνεις σε οποιοδήποτε όνειρο. Αρκεί να καταλάβεις εκείνη την στιγμή ότι βλέπεις όνειρο. Εγώ όταν ήμουν μικρή το διασκέδαζα κατευθύνοντάς τα όνειρα μου σε πράγματα που ονειρευόμουν και στον ξύπνιο μου. Ήθελα να με φιλήσει το crush μου; Done! Ήθελα να βρεθώ στις Μπαχάμες; Done again! Συμβαίνει και σε άλλο κόσμο. Σε κάποιους συμβαίνει αυθόρμητα και φυσικά και άλλοι το επιτυγχάνουν με προσπάθεια και διάφορες τεχνικές. Έχω φίλους που προσπαθούν χρόνια να το πετύχουν χωρίς επιτυχία και μου λένε πόσο τυχερή είμαι που το καταφέρνω. Εγώ βέβαια δεν θεωρώ ότι είμαι καθόλου τυχερή. Είναι σύμπτωμα διαταραχής… Διαβάστε περισσότερα »
προτείνω να δεις ειδικό για να το δουλέψεις.
είχα τροχαίο πριν 1,5 χρόνο,αρκετα σοβαρό αλλά χωρίς τραυματισμό δικό μου.
μόνο μια φορά ξύπνησα με το ακριβώς ίδιο τράνταγμα της σύγκρουσης και αυτό λίγες μέρες μετά ΟΜΩΣ από τότε δεν μπορώ να ξανακαθησω στο πίσω καθισμα (εκεί καθόμουν στο τροχαίο).
το δουλεύω σιγά σιγά με μικρές αποστάσεις και με άτομα που εμπιστεύομαι.
το πρώτο διάστημα δεν ήθελα καν να οδηγά άλλος εκτός από εμένα…αυτό άλλαξε και πλέον κάθομαι άνετα ως συνοδηγός.
δυστυχώς τα τραύματα σκάνε εκεί που δεν το περιμένεις.
Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε την ψυχοθεραπεία emdr
Η Γκεστάλτ πλάνο έχει, αρκετή έρευνα που να την κάνει αξιόπιστη δεν έχει. Γράφουσα, κοίτα για κάτι με περισσότερο evidence-based, π.χ. EMDR. Θα κοστίσει και λιγότερο και πιο επιστημονικά αξιόπιστη είναι.
Δεν το έχεις ξεπεράσει και ίσως να μην ξεπερνιέται πραγματικά.
Ο χρόνος θα εξομαλύνει το τραύμα.
Τί ακριβώς περίμενες να ακούσεις από τη μητέρα σου;
Γιατί θεώρησες αναγκαίο να αναφέρεις για τη ζώνη;
Αν αισθανθείς άνετα για μια επαγγελματική βοήθεια ίσως βοηθηθείς.