Από τις επιστολες , τις απαντήσεις σου και τα σχόλια μου έχουν δημιουργηθεί καποια ερωτηματα.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητη Ρενα,
Είναι θαυμασια η δουλεια που κανετε στη στηλη και συγχαρητηρια! Ειμαι εδώ και πολλα χρονια αναγνωστρια και από τις επιστολες , τις απαντησεις σου και τα σχολια μου εχουν δημιουργηθει καποια ερωτηματα. Μπορει να ακουστουν αφηρημενα ή πολύ φιλοσοφικά, αλλα νομιζω ακουμπανε στον πυρηνα του φεμινισμου. Αναρωτιεμαι λοιπον:
Τι σημαινει αυτό που γραφουνε στα σχολια (ανεξαρτητα από το προβλημα που περιγραφεται στις επιστολες)
Μα δεν εντοπισε τα κουσουρια πιο πριν; // Δεν ειχε δειξει αυτος δειγματα ότι είναι πχ. προβληματικος, ανωριμος,υπουλος κοκ. ; // Δεν ειχες παρει χαμπαρι τοσο καιρο τιποτα; //Δεν ειχες καταλαβει ότι ο γκομενος που εβγαινες/σχεση/αντρας σου είναι ετσι;// Αφου τον εβλεπες ότι ηταν πχ. Α,β,γ γιατι προχωρησες; // Είναι δυνατον να μην ειχε δειξει τα ελαττωματα του τοσο καιρο;// Εσυ εξυπνη,εμπειρη γυναικα δεν μπορεσες να καταλαβεις;
Γιατι το γραφουνε αυτό; Υπονοουνε ότι η γραφουσα είναι χαζη, αφελης, ευπιστη και ηθελε να ταλαιπωρηθει, στεναχωρεθει, κακοποιηθει; ‘Η ότι ειχε δολο, συμφερον, υστεροβουλια και καποιο άλλο σατανικο σχεδιο;
Σε τι βοηθαει ακριβως; Το να μεταθετουμε ευθυνες στους ωμους της γυναικας ; Γινεται καλοπιστα , ωστε να προσεχει περισσοτερο την επομενη φορα ή μηπως για να κατσει σαν φρονιμο κοριτσι στα αυγα του; Όταν φορτωνουμε το ρισκο της επιλογης στην γυναικα, δεν είναι σαν να ξεπλενουμε ετσι από την ευθυνη τον αντρα;
Βοηθαει αυτό την γραφουσα ή μηπως βοηθάει τον σχολιαστη/ σχολιαστρια να νιωσει ανωτεροτητα;
Και το πιο βασικο μου ερωτημα που με απασχολει είναι:
Αν ο αντρας εχει εν γενει περιορισμενη ευθυνη και τελικα την κυρια ευθυνη την επωμιζεται η γυναικα, δεν σημαινει αυτό ότι η γυναικα εχει και την εξουσια της επιλογης; Αρα την σχετικη και απολυτη ε ξ ο υ σ ι α στις σχεσεις;
Σε ευχαριστω πολύ εκ των προτερων και αδημονω να διαβασω τυχον τοποθετηση σου!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Who rules?
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου.
Για το πρώτο σου ερώτημα είναι διττή η απάντηση. Οι περισσότερες γυναίκες που απαντούν καλόπιστα θέλουν να τονίσουν ότι πρέπει να προσέχουμε (κι η εκάστοτε ερωτώσα για το μέλλον και οι αναγνώστριες) ώστε αν δούμε προειδοποιητικά σημάδια να’χουμε το νου μας να φεύγουμε. Υπάρχουν ορισμένοι κακόπιστοι μάλλον άντρες αναγνώστες (όχι όλοι) ή η τυχόν μη τακτική αναγνώστρια που μπορεί να πεταχτούν να κουνήσουν το δάχτυλο, καθώς αυτό δημιουργεί αναπόφευκτα μια εσωτερική πεποίθηση ότι εκείνοι κι εκείνες θα τα έκαναν όλα καλύτερα. Δυστυχώς αυτό το τελευταίο προκύπτει από εσωτερικές ματαιώσεις και δεν είναι σκοπός της στήλης να κάνουμε ψυχοθεραπεία στους ματαιωμένους, σκοπός είναι να ενδυναμώνουμε τις γράφουσες.
Όταν μεταθέτουμε την ευθύνη της επιλογής στους γυναικείους ώμους, ουσιαστικά δίνουμε ένα ποσοστό εξουσίας αλλά δημιουργείται το εξής πρόβλημα. Όπως σε ένα πλαίσιο εξαρτημένης εργασίας, ο εργαζόμενος μπορεί να μην δουλέψει (η γυναίκα να μην μπει καθόλου σε σχέσεις ή casual sex), όμως τότε ταυτόχρονα δεν θα πληρωθεί (δεν θα λάβει συντροφικότητα ή σεξ κι ικανοποίηση ανθρώπινων αναγκών). Είναι αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε cut off his nose to spite his face (κόβει τη μύτη του για να εκδικηθεί το πρόσωπό του). Όταν η λήψη μιας απόφασης καταλήγει σε αυτοκαταστροφή ή σε απτή έλλειψη, τότε η εξουσία δεν αποδίδει καρπό παρά μόνον για να αποδείξει ακριβώς ότι είναι εξουσία. Τι όφελος έχει αυτό; Κανένα, απλώς στον εγωισμό μας. Ταυτόχρονα υπάρχουν συνθήκες όπου μια γυναίκα είναι εγκλωβισμένη: μικρά παιδιά εξαρτημένα από αυτήν, οικονομική εξάρτηση, γονικός έλεγχος και πίεση πάνω στο σχήμα του ζευγαριού και της τεκνοποίησης… Εκεί η επίρριψη ευθύνης στην γυναίκα παίρνει και νερό στο κρασί, επειδή πατριαρχία. Ο άντρας έχει γενικά μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων σε τέτοια ζητήματα. Επομένως δεν καθορίζει η γυναίκα στο παρόν πλαίσιο στο 100% τη ζωή της, υπόκειται στους γνωστούς περιορισμούς. Γι’αυτό της λέμε «δεν φταις».
Επιπρόσθετα, η εξουσία είναι ζητούμενο στις ανισόμετρες ερωτικές σχέσεις (bdsm), όχι στις ισότιμες. Κι οι περισσότεροι άνθρωποι, άντρες-γυναίκες, αποζητούν ισότιμες σχέσεις, δεν έχουν σκοπό ντε και σώνει να αποφασίζουν και να διατάζουν. Και δεν βρίσκουν, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι είναι πολύ επικεντρωμένοι στον έλεγχο: ποιος τον έχει, ποιος τον δίνει, ποιος κάνει πως τον δίνει αλλά θέλει υπόγεια να τον έχει, ποιος αρνείται να παραχωρήσει σπιθαμή και είναι control freak και ποιος ανυπομονεί να αναλάβουν άλλοι τις ευθύνες αλλά χωρίς να απεμπολίσει τα δικαιώματά του. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο σύνηθες και το πιο δύσκολο τελικά να επιτευχθεί. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι ελευθερίες ξεκινούν με τις ευθύνες. Δεν τελειώνουν ασφαλώς εκεί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Ποιος σου είπε ότι με το να λέμε τι δεν πρόσεξε η γυναίκα πως αθωώνουμε ή δικαιολογούμε τον άντρα; Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Η δίκη του ευθύνη είναι αδιαπραγμάτευτη. Κανείς δεν τον ξεπλένει, φταίει. Αλλά επειδή οι σχέσεις ξεκινάνε από επιλογή μας, και σίγουρα δεν της έβαλε στο μαχαίρι στον λαιμό να κάνουν σχέση, βοηθάει να λέμε ποια είναι τα σημάδια που πρέπει να προσέχει κάθε γυναίκα. Καμία φορά δεν είναι απλά σημάδια φωνάζει ότι ο αλλος είναι προβληματικός. Και παρ όλα αυτά η γυναίκα το προχωρά. Το ότι ο άλλος είναι ένα κάθαρμα δε σημαινει… Διαβάστε περισσότερα »
Επαγωγικά οδηγείστε σε λάθος συμπεράσματα.
Η πρόθεση των σχολίων είναι η αφύπνιση και όχι η απόδοση ευθυνών στους γυναικείους ώμους.
Πολλάκις ειπωμένο,θωρακίζουμε τον εαυτό μας με το “πρόσεχε”.
Τρίχες.
Να κάνετε αποτρίχωση.
(και είναι ακριβώς αυτή η ειρωνεία που συνοδεύει την απόδοση ευθυνών και από “αφύπνιση” την κάνει κούνημα του δαχτυλου)
Καλό. Μόνο που προφανώς και δεν εννοεί αυτο η γραφουσα. Δεν θα τη βγάλουμε και με δυσκολία κατανόησης κειμένου τη γυναίκα.
Ο κάθε ενήλικος άνθρωπος αποφασίζει, σύμφωνα με τις γνώσεις του και την εμπειρία του για τις σχέσεις στις οποίες θα εμπλακεί είτε φιλικές είτε ερωτικές. Μπορεί να κάνει και λάθη, μπορεί να ταλαιπωρηθεί από καταστάσεις. Αλλά εκτός των περιπτώσεων που είναι παγιδευμένος από τις συνθήκες διατηρεί αυτονομία δράσης. Υπό αυτή την έννοια η φράση “δώσε βάση στα προειδοποιητικά σημάδια” σωστά γράφεται στα σχόλια, διότι δεν είναι κατάκριση είναι μετάδοση πληροφορίας και περιγράφει χωρίς ουδόλως να αθωώνει τη λανθασμένη συμπεριφορά του οποιουδήποτε. Αν υπονοείτε ότι πρέπει η γυναίκα να παραμένει ανεύθυνη για κάθε επιλογή της θα στενοχωρηθώ, δηλαδή τι μας θέλετε… Διαβάστε περισσότερα »
Ελαχιστη διόρθωση: η Jane Austen έζησε κι έγραψε την εποχή της Αντιβασιλείας, όχι την Βικτωριανή.
Το αναφέρω γιατί είναι σύνηθες φαινόμενο.
Σωστή
Respect 👌
(αν και με καλυψε η ρενα) Η ευθύνη πάει πράγματι πακέτο με την εξουσία και τη δράση. Εξουσία (όχι κυριαρχία) σημαίνει εύρος επιλογών. Όσες περισσότερες οι επιλογές δράσης τόσο μεγαλύτερη η εξουσία. Και όσο μεγαλύτερη η εξουσία τόσο μεγαλύτερη και η ευθύνη. Η εξουσία υπάρχει μόνο ασκούμενη και μόνο μεταξύ ελεύθερων υποκειμενων. Αν μιλάμε για ανελεύθερες καταστασεις, μιλάμε για κυριαρχία. (Αυτά τα λέει ο φουκό, όχι η pretty mess). Το να προσέχεις απλώς και μονο επειδή είσαι γυναικα (*disclaimer: ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ) δεν είναι ακριβώς επιλογή, τουλάχιστον όχι ελεύθερη. Είναι επιλογή που δε βασίζεται σε συγκατάθεση, αλλά σε φόβο. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Πέρα από αυτά που αναφέρθηκαν (στα παιχνίδια εξουσίας δεν θα μπω), νομίζω ότι τα σχόλια τέτοιου τύπου υπογραμμίζουν πόσα έχουμε μάθει να ανεχόμαστε (που δε θα έπρεπε) και να προσπερνάμε ή κανονικοποιούμε στη συμπεριφορά των αντρών απέναντι μας και ειδικά αυτών με τους οποίους σχετιζόμαστε ή για να σχετιστούμε μαζί τους. Ως αναγνώστρια, περισσότερο το βλέπω σαν άσκηση αποτίναξης πατριαρχικών στερεοτύπων.
Αυτό ακριβώς. Excellent said.
Δεν είναι λάθος να ερωτεύεσαι, λάθος είναι να σε εκμεταλλεύονται.
Ο καθένας μας έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης στις σχέσεις που συνάπτει.
Πάρε τις φιλικές σχέσεις. Είναι το ίδιο.
Πόσες φορές επενδύουμε, υπάρχουν σημάδια; αλλά δε δίνουμε το απαραίτητο βάρος;
Μια σχέση απαιτεί δύο, είναι συμφωνία.
Η δυναμική που υπάρχει δεν είναι εξουσία, είναι δυναμική που συνήθως ορίζεται εξ αρχής ή τουλάχιστον μπαίνουν τα θεμέλια.
Ο καθένας θέτει τους όρους για τον εαυτό του.