Η Ρένα απαντά: Θα έπρεπε να με αποδέχονται, όσα κιλά κι αν ζύγιζα

Η αποδοχή του σώματος έρχεται με εσωτερική αυτογνωσία και με την συνειδητοποίηση της ικανότητας που σου προσφέρει.

________

Η ιστορία της “Σούζι που δεν ψεύδεται, αλλά τρώει”, όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γεια και χαρά στην παρέα,
Διάβασα την ιστορία της κοπέλας που νιώθει σαν σπίτι που δεν θέλει να κατοικήσει κανείς (ωραία παρομοίωση btw!) και ταυτίστηκα σε μεγάλο βαθμό. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των twenties μου με πολλά παραπανίσια κιλά και όποια έχει παρόμοια εμπειρία ξέρει πολύ καλά ότι οι άνθρωποι δεν ντρέπονται να προσφέρουν απλόχερα τις χοντροφοβικές τους χοντράδες! Ένα παράδειγμα θα φέρω για να ζωγραφίσω την εικόνα της πολυπλοκότητας του συμπλέγματος που έπρεπε να λύσω: “Τώρα μάλιστα! Τώρα που αδυνάτισες είσαι μια κούκλα” ατάκα που είπε… η μάνα μου! Σε συνδυασμό με τη συστολή που είχα ως έφηβη, την οποία προσπάθησα να ξεπεράσω μεγαλώνοντας, και ελπίζω ότι τα έχω καταφέρει αρκετά καλά, ήμουν συνδυασμός fatal (famme fatale, πάλι, επ΄ ουδενί).

Τώρα έχω χάσει πολλά κιλά, έχω βεβαια ακόμα δρόμο να διανύσω, όμως έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση. Σκέφτομαι ομως ρε παιδιά, δεν θα έπρεπε να έχω χάσει κιλά για να νιώθω έτσι, θα έπρεπε να είναι κεκτημένο, όσο κι αν ζύγιζα. Μην νομίζετε ότι ήμουν η Μόνικα από τα Φιλαράκια στα 17 της και ξαφνικά έγινα η Μόνικα μετά τη χυλόπιτα από τον Τσάντλερ (χοντροφοβική σειρά), έχω ακόμα περιττά κιλά, χαλαρό σώμα και κυτταρίτιδα, αλλά αισθάνομαι ότι είμαι όμορφη και δεν χρειάζεται να απολογηθώ για τις ατέλειές μου.

Το πρόβλημά μου τώρα είναι με το αντίθετο φύλο. Έχοντας αυτά τα βιώματα έχω τρομερό πρόβλημα να κάνω το πρώτο βήμα, εκεί που πάω να το κάνω, κομπλάρω! Το body positive κίνημα θέλει λίγα χρονάκια ακόμα να εκπαιδεύσει τους άντρες να βλέπουν τις γυναίκες αλλιώς και να ξεκολλήσουν από τα κοινωνικά στάνταρ. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αν δεν είχα τις ατέλειες που έχω τώρα, δε θα ήταν πρόβλημα, θα μου την έπεφταν αυτοί και ούτε γάτα ούτε ζημιά! Δυστυχώς το βλέπω γύρω μου πόσο πιο απλό και εύκολο είναι για μια κοπέλα που πληροί τα (βασικά) στάνταρ ομορφιάς της εποχής μας.
Είναι ίσως που δεν έχω εξασκήσει και το παιχνίδι του φλερτ, επειδή απείχα λόγω τρομερής ανασφάλειας; Είναι, λέτε, τόσο πρόβλημα που έχω θέμα να κάνω το πρώτο βήμα; άσε που καμια φορά για να το παίξω σέιφ το πάω μεταξύ φιλικού-γκομενικού και φρεντζοουνιάζομαι μόνη μου. Έχετε καμιά συμβουλή φλερτ for dummies;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Η Σούζι που δεν ψεύδεται, αλλά τρώει

___________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Φίλη, θερμά συγχαρητήρια για την απώλεια βάρους! Όχι για το αισθητικό μέρος και την αποδοχή της …μαμάς σου, αλλά για την υγεία σου και την αίσθηση κατάκτησης που ένιωσες. Πράγματι ένα ελαφρύτερο σώμα ανταποκρίνεται πιο εύκολα στα ζητήματα υγείας. Όμως ας πάμε στο ζουμί.

Επειδή ακριβώς πέρασες μεγάλο μέρος των χρόνων που “σχηματίζεται” η προσωπικότητα (δηλαδή την εφηβεία) με περιττά κιλά χωρίς την παράλληλη ψυχολογική στήριξη της οικογένειας, έχει χρωματιστεί η αυτοπεποίθησή σου ως ένα βαθμό από το πρότυπο της καλόσχημης λεπτόγραμμης μοντέλας.
Προφανώς αυτό είναι το πρότυπο που πουλάει στη μόδα, με μικροδιαφορές ανά τις δεκαετίες, αλλά αυτό συμβαίνει για εντελώς πρακτικούς λόγους: τα ρούχα πασαρέλας είναι τα μικρότερα δυνατά επειδή είναι άχρηστο πανί που δεν θα πουληθεί, επομένως ας είναι το λιγότερο δυνατόν. «Το σώμα έπρεπε να “κουμπώσει” στα μεγέθη που κατασκευάστηκαν έχοντας συγκεκριμένο πρότυπο το οποίο αντιπροσωπεύει τη νόρμα», γράφει η ιστορικός Τζόαν Τζέικομπς Μπράμπεργκ στο βιβλίο της «The Body Project». «Οταν τα ρούχα δεν τους ταίριαζαν, οι νεαρές γυναίκες πίστευαν πως κάτι πήγαινε λάθος με το σώμα τους». Αυτή η τραγική παρανόηση “ρίζωσε” βαθιά ως στρεβλή κοινωνική αντίληψη τα επόμενα χρόνια. Όμως ποτέ πριν από τις μέρες μας δεν βλέπουμε τόσο μεγάλη ποικιλία στους σωματότυπους – και αυτό συνέβη χάρη στο νέο κύμα supermodels με καμπύλες όπως η Ασλεϊ Γκράχαμ, η Τες Μακμίλαν, η Πρίσιους Λι και η Παλόμα Έλσεσερ που φοράνε όλες νούμερο 40 – ή και μεγαλύτερο.

Από τις πασαρέλες μέχρι την εικόνα της ομορφιάς στο δρόμο, της αποδοχής του σώματος, έχει μεγάλο δρόμο. Ένα σώμα σε διαστάσεις διαφορετικές από των μοντέλων μπορεί να είναι εξίσου όμορφο. Κι εξίσου ποθητό, μην σου πω και περισσότερο, επειδή κατεβαίνει από το βάθρο του “μη αγγίζετε” και γίνεται αντικείμενο επιθυμίας κι αφής. Για πολλά κατηγορούμε τους άντρες ότι δεν μας καταλαβαίνουν, αλλά σε αυτό ειδικά πιστεύω η δική μας εμμονή είναι μεγαλύτερη. Κοινωνικά επιβαλλόμενη, γιατί είμαστε οι αγοράστριες και πάνω μας στήνεται όλη βιομηχανία του αδυνατίσματος, του wellness κι όλων αυτών, αλλά εμμονή είναι. Γύρω μου βλέπω πολλές κοπέλες με περισσότερα κιλά, ή με λιγότερη συμμόρφωση στο “πρότυπο” και ζευγαρωμένες να είναι, και τα φλερτ τους να έχουν, και γενικώς όλα κομπλέ.

Το body positivity που αναφέρεις είναι κάτι το αυτονόητο στην ερωτική πραγματικότητα (αν δεν το γνωρίζεις, υπάρχει κατηγορία bbw στις πλατφόρμες), εκεί που δουλεύει είναι στην καθημερινότητα όπου τα παχουλά άτομα δέχονται έναν οχετό από απρόσκλητα σχόλια επιθετικότητας με άξονα το κορμί τους.

Ναι, όλα τα σώματα είναι καλά σώματα, μας μεταφέρουν εδώ κι εκεί, μας επιτρέπουν να κάνουμε πράγματα, μας προσφέρουν απόλαυση και δύναμη. Έπρεπε να είναι αυτονόητο. ΕΙΝΑΙ αυτονόητο για όσους έχουν χάσει την υγεία τους, αλλά δεν χρειάζεται να φτάσουμε εκεί για να το αντιληφθούμε. Έχεις δίκιο!

Κρίνω λοιπόν, με βάση όσα μας γράφεις, ότι αυτό που φταίει και δεν έχεις τα φλερτ που επιθυμείς είναι ότι είσαι ακόμη μαγκωμένη λόγω της προηγούμενης κατάστασης και της πίεσης που έχεις λάβει στο ίδιο σου το σπίτι. Όμως το σώμα σου έχει αλλάξει, το έχεις αποδεχτεί με τις ατέλειές του, είναι δικό σου, είναι υγιές, και δεν θα είναι έτσι για πάντα -βιολογικά φθίνει κάθε χρόνο. Εκμεταλλεύσου το τώρα που μπορείς, δηλαδή. Κάνε σπορ, κάνε δραστηριότητες, κάνε έρωτα.

Δεν χρειάζονται ειδικές οδηγίες για το φλερτ. Προσπάθησε να συγχρωτίζεσαι με κόσμο που σου είναι ευχάριστος και με τον οποίο έχεις κοινή οπτική των πραγμάτων, μίλησε για πράγματα που σε ενδιαφέρουν με κέφι, κάνε “παιχνίδι” με τα μάτια και τη γλώσσα του σώματος, και θα δεις που θα έχεις διάφορες προτάσεις. Και φυσικά δεν είναι καθόλου κακό να πιάσεις εσύ την κουβέντα σε κάποιον, να χαμογελάσεις, να “παίξεις” λίγο με τα μαλλιά σου, κοιτάζοντας με νόημα κρατώντας τη βλεματική επαφή, και να προτείνεις κάτι: μια έξοδο, έναν καφέ, μια βόλτα, να δανειστείς κάτι. Και θα πάρουν τα πράγματα το δρόμο τους.

Σου εύχομαι τα καλύτερα!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News