Η Ρένα απαντά: Είναι ορισμένες σχέσεις αξεπέραστες κι υποφέρεις για πάντα αν διαλυθούν;

Οι αξεπέραστες σχέσεις έχουν γίνει αξεπέραστες επειδή κάποιος επέτρεψε να γίνουν τέτοιες. Πρέπει να θέλεις να μην ξεπεράσεις, με την έννοια του κολλήματος, για να μην ξεπεραστούν.

_______________

Η ιστορία της despair όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γεια σου Ρενα! Ειμαι 33. Περναω ενα φριχτο χωρισμο, απο εναν ανθρωπο που νομιζα οτι θα ημασταν για παντα μαζι, με σχεδια για οικογενεια κλπ. Ειχαμε μια τρυφερη σχεση 9 χρονια. Εκεινος γνωρισε μια, με εκανε περικοκλαδα χωρις να το ξερω και μεσα σε πεντε μηνες με αφησε. Ετσι απλα. Εγω απο τοτε εχω καταρρευσει και εχω ψυχοσωματικα, μαλιστα εμφανισα και αυτοανοσο απο τη στεναχωρια και το σοκ.

Κανω ψυχοθεραπεια, αλλα εχω ακομη πολυ δρομο μπροστα μου. Καθε μερα ανεβαινω ενα γολγοθα και νιωθω οτι τα ποδια μου δε με κρατανε. Στη δουλεια ειμαι ενα ρακος και απορω πώς δε με εδιωξαν ακομη. Συζητησα με την ψυχολογο μου να παρω αγωγη απο ψυχιατρο, αλλα με αποθαρρυνε προς το παρον, λεγοντας οτι ισως σε αυτο το σταδιο παει πισω τη θεραπεια μου.

Αυτο που με ανησυχει ειναι οτι ισως δεν το ξεπερασω ποτε. Αυτος ο ανθρωπος μου καλυπτε τα παντα, ηταν οικογενεια μου. Η ασπιδα μου. Ξερω οτι λενε οτι ο χρονος γιατρευει, αλλα πώς να γιατρεψει τις ματαιωμενες προσδοκιες για οικογενεια με εναν ανθρωπο που λατρευα? Δεν προκειται να το ξαναβρω αυτο και το ξερω. Εγω εκει μονο ημουν ευτυχισμενη, σε αυτη τη σχεση. Θα περασει ποτε ο βαθυς πονος που νιωθω? Εχω εξοργιστει που με κοροιδευε μηνες πριν, ενω ηθελε αλλη, αλλα αυτο δεν αναιρει ποσο πολυ τον αγαπουσα και τον αγαπω. Δε μπορω να με φανταστω με αλλον και ξερω οτι, και αλλη σχεση να κανω, θα μου λειπει τρομερα αυτο το συντροφικο κουκουλι που ειχαμε χτισει. Επισης, η προδοσια κανει δεκα φορες δυσκολοτερο το να ξεπερασω το χωρισμο.

Εσυ πιστευεις οτι καποιες σχεσεις ειναι αξεπεραστες και εισαι καταδικασμενος να υποφερεις μια ζωη αν διαλυθουν? Διαβαζω στο ιντερνετ για ατομα που ειναι ακομη κολλημενα με πρωην, εικοσι χρονια μετα, και νιωθω οτι θα ειμαι και γω σ αυτη την κατηγορια και τιποτα πια δε θα μου ξαναδωσει χαρα.

Τελικα ο χρονος γιατρευει τα παντα?

ΑΠΟ ΤΗΝ – despair

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Κατ’αρχάς την μεγάλη μου αγκαλιά για το ζόρι που περνάς. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο.

Το πρώτο που θέλω να επισημάνω είναι ότι η συμβουλή της ψυχολόγου σου. Λες “Συζητησα με την ψυχολογο μου να παρω αγωγη απο ψυχιατρο, αλλα με αποθαρρυνε προς το παρον, λεγοντας οτι ισως σε αυτο το σταδιο παει πισω τη θεραπεια μου.”

Την αποτροπή αυτή την βρίσκω ενδεχομένως επικίνδυνη, κι ελπίζω να μην άργησα πολύ, καθώς η περιγραφή του πώς βιώνεις αυτο το “πένθος” του χωρισμού είναι αρκετά γλαφυρή. Αν χρειάζεται αγωγή, τότε χρειάζεται αγωγή. Δεν θα “πεθάνουμε” τον ασθενή για να μην πάει πίσω η ψυχοθεραπεία. Τι λογική είναι αυτή; Τι μετράει; Η δουλειά που κάνει ή η δική σου υγεία; Θα πρότεινα να συμβουλευτείς άμεσα την ψυχιατρική μονάδα ενός έγκριτου νοσοκομείου.

Στο υπόλοιπο.

Ορισμένες σχέσεις είναι πιο σημαδιακές από άλλες. Ο Χριστιανόπουλος βέβαια σε ένα συγκλονιστικό του ποίημα το γράφει πολύ καλά. Αυτό που τις κάνει σημαδιακές είναι ακριβώς η ματαίωση των προσδοκιών. Το παίδεμα. Όταν όλα πάνε καλά τείνουμε να τα θεωρούμε δεδομένα.

Αυτό, βέβαια, συμβαίνει αν το αφήσεις να μείνει έτσι. Αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι μέσα σε βαρύ πένθος, ναι πένθος, για τα όνειρά σου, τις προσδοκίες σου, το όραμα ευτυχίας που είχες πλάσει μέσα σε αυτά τα 9 χρόνια, που δεν είναι καθόλου λίγα: από τα 24 ως τα 33 σου είχες δρομολογήσει την ζωή σου σε ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Τώρα ξαφνικά ο σταθμάρχης σε πετάει έξω… Είναι σκληρό, το αναγνωρίζω.

Θα χρειαστεί χρόνος για να συνέλθεις, δεν θέλω να σου χρυσώσω την κατάσταση. Όμως ο χρόνος όντως δημιουργεί την απαραίτητη απόσταση. Κάποια στιγμή θα μπορέσεις να αποδεχθείς ότι μπορεί να τον αγαπάς, αλλά και να θυμώνεις που σε πρόδωσε. Κι ο θυμός αυτός να καταλαγιάσει τελικά σε μια αποδοχή ότι δεν προέκυψε αυτό που σχεδιάσατε. Συμβαίνουν αυτά, η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει ενώ κάνεις άλλα πλάνα, που έλεγε κι ένας παλιός τραγουδοποιός. Μπορεί να βρεις έναν άλλον σύντροφο που να σε συνεπάρει ακόμη πιο δυνατά από τον προηγούμενο, τίποτα δεν αποκλείεται.

Οι αξεπέραστες σχέσεις που διαβάζεις στο διαδίκτυο, με ανθρώπους να νοσταλγούν είκοσι χρόνια μετά τους πρώην, είναι διάσπαση από την καθημερινότητα τους που την βρίσκουν βαρετή. Γενικά η νοσταλγία του παρελθόντος είναι βαρυγκόμια για το παρόν. Είναι άνθρωποι με λυμένο το βιοτικό τους, χωρίς πολλές ευθύνες, ίσως μέσα σε σχέσεις στις οποίες βαριούνται, που δραματοποιούν από ηθικό μαζοχισμό, ώστε να νιώθουν πρωταγωνιστές μιας πιο συναρπαστική πραγματικότητας, να νιώθουν ζωντανοί.

Πρόκειται για ασθένεια, όχι για ρομαντισμό. Να φροντίσεις, με ό,τι χρειαστεί προς την επίτευξη αυτού του σκοπού, να μην εμπίπτεις σε αυτή την κατηγορία. Θα χαρώ να μας στείλεις update.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News