Το εξωτερικό έχει συγκεκριμένες παραμέτρους που δεν αλλάζουν. Εσείς καλείστε να αλλάξετε. Μπορείτε;
___________
Η ιστορία της Κατερίνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρενα, το πρόβλημα μου είναι το εξής. Μετακόμισα πρόσφατα στο εξωτερικό με τον σύντροφο μου. Πρώτη φορά μένουμε μαζί, αλλά μέχρι τώρα πάει πολύ καλά, δεν έχουμε προβλήματα μεταξύ μας. Εγω στην Ελλαδα είχα μια πολύ πιεστική καθημερινότητα ( δουλειά , οικογενειακά προβλήματα ) όποτε το να φύγω μου έκανε πολύ καλό. Ο σύντροφος μου ομως δεν περνάει καλά όπως εγω. Είναι ένα άτομο που του αρέσει να βγαίνει εξω και να περνάει χρόνο με τους φίλους του. Εδώ έχουμε λίγους γνωστούς, αλλά λέει οτι δεν τον καλύπτουν.
Δεν είναι εύκολο να γνωρίσεις άτομα γιατι δεν ήρθαμε για σπουδές, ήρθαμε για δουλειά, και στις δουλειές που έχουμε πάει μέχρι τώρα δεν γνωρίσαμε κάποιον που να μπορέσαμε να ταιριάξουμε. Τον σύντροφο μου όλο αυτό τον έχει επηρεάσει. Γκρινιάζει, δεν έχει όρεξη, έχει νεύρα και μου λέει δεν ξέρει ποσο θα αντέξει . Μαζί κάνουμε πράγματα και περνάμε ωραία, αλλα δεν μπορω να καλύψω το κενό που νιώθει.
Εγώ ήρεμα προσπαθω να του λεω τον λόγο που ήρθαμε εδώ και οτι σιγά σιγά θα φτιάξουνε τα πράγματα ( 8 μήνες είναι που έχουμε φύγει ) αλλά ποσο ηρεμία, στο τέλος όλο αυτό άρχισε να επηρεάζει και εμένα. Στο ίδιο σπίτι μένουμε, με εχει δημιουργήσει άγχος γιατί σκέφτομαι οτι ίσως να μην αντέξει και να θέλει να γυρίσει πίσω, αλλα εγώ δεν ξέρω άμα θα μπορούσα να επιστρέψω. Και η ιδέα να μείνω μόνη μου με τρομάζει λίγο.
Εκτός από άγχος, τώρα άρχισε να με προκαλεί και νεύρα αυτό το θέμα. Οκέι καταλαβαίνω του λείπουν οι φίλοι του, αλλα 26 χρόνων ειμαστε και στην Ελλάδα εξελιξη δεν υπάρχει. Δηλαδή τι θέλει, να γυρίσουμε πίσω να πάει ο κάθε ένας στο πατρικό του, για να είναι με τους φίλους του. Γι αυτόν είναι η πρωτες δυσκολιες, παντα όλα τα είχε έτοιμα.
Πλέον δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ, γιατι δεν αντέχω και εγώ αλλά προβλήματα . Είναι φυσιολογικό να αντιδρά έτσι ; Πρέπει να κάθομαι να ακούω τη γκρίνια του και να επηρεάζομαι και εγώ ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η απόφαση του πού θα μείνει ένα ζευγάρι είναι, μαζί με την απόφαση για απόκτηση παιδιών και τη διαχείριση των χρημάτων, στο τοπ-3 για τους λόγους διάλυσης μιας σχέσης.
Θέλεις να δούμε λίγο λογικά το θέμα σου;
Λες πάνω πάνω “μέχρι τώρα πάει πολύ καλά, δεν έχουμε προβλήματα μεταξύ μας.” Και συνεχίζεις περιγράφοντας ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα που δεν είναι με τον φούφουτο, μεταξύ σας είναι. “Μαζί κάνουμε πράγματα και περνάμε ωραία, αλλα δεν μπορω να καλύψω το κενό που νιώθει.”
Το κενό που νιώθει δεν είναι οι φίλοι. Είναι ότι είχε συνηθίσει μια κατάσταση στην οποία, όπως ορθότατα διέβλεψες, δεν είχε προβλήματα, δεν συνάντησε ποτέ δύσκολα, και τώρα ζορίζεται από την αλλαγή. Η αλλαγή αυτή του κακοφαίνεται, ξεσπά σε νεύρα και γκρίνια, κι αυτό ανατροφοδοτεί δικό σου άγχος και δικά σου νεύρα.
Έχετε επομένως πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό.
Οι επιλογές είναι οι εξής
- μένετε μαζί και συνεχίζετε το ίδιο μοτίβο μέχρι να γίνει το θαύμα και να προσαρμοστεί (πώς;) με κείνον να σου “κοπανάει” ότι κακώς μετακόμισε έξω
- μένεις εσύ στο εξωτερικό κι εκείνος γυρνάει στο γνώριμο πατρικό με τους παλιόφιλους, όπου θα μείνει μέχρι να φτάσει 50 και να πεθάνουν οι γονείς
- γυρνάτε και οι δυο στην Ελλάδα, όπου εκείνος νιώθει σαν το σπίτι του, αλλά εσύ δυσανασχετείς, τα τσουγκρίζετε επειδή του χρεώνεις την επιστροφή, και το διαλύετε
Αντικειμενικά οποιαδήποτε άλλη παραλλαγή στους άξονες αυτούς κινείται.
Εσύ τώρα στέλνεις με την ελπίδα να σου πω τον τρόπο που εκείνος μαγικά θα αλλάξει και θα δει φως ιλαρόν, φως αληθινόν και θα αναγνωρίσει τα προτερήματα του εξωτερικού. Τι να σου πω, μην φας, έχουμε γλαρόσουπα. Άνθρωπος που δεν έχει δικό του εσωτερικό κίνητρο να προσπαθήσει για κάτι, το οποίο θεωρεί ότι θα αποδώσει καρπούς στον ίδιον στο μέλλον, δεν είναι να του δίνεις μεγάλη βάση. Θα σε “κρεμάσει”.
Πολύ φοβούμαι ότι οτιδήποτε κάνετε θα λειτουργήσει ως χανζαπλάστ. Και φίλους να βρει, πάλι θα παραπονιέται ότι δεν είναι σαν τους φίλους της Ελλάδας. Το έχουμε δει αυτό να γίνεται. Αυτό που σου λέει είναι “στην Ελλάδα θέλω να ζω, αλλά και να πληρώνομαι παραπάνω από τα 700 ευρώ βασικό”. Εντάξει, ας είναι προσεκτικός τι ψηφίζει και τα υπόλοιπα θα βρεθούν κάποια στιγμή αν δεν γίνει πυρηνικός όλεθρος και δεν γίνει ντου στο Αιγαίο.
Στο μεταξύ ετοίμαζε πλάνο πώς θα τα βγάλεις πέρα μόνη σου στο εξωτερικό, καθώς εξ όσων βλέπω η δική σου απόφαση είναι συνειδητή, συγκροτημένη και με επίγνωση των δυσκολιών που σημαίνει το εξωτερικό.
Καλή δύναμη και στείλε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το έχει αναφέρει κι άλλη σχολιάστρια, αλλά νομίζω υποτιμάς το πρόβλημά του. Το να νιώθεις ότι δεν ανήκεις, όπου κι αν είσαι, δε λύνεται έτσι απλά, και δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι θέμα (ξε)βολέματος. Εσύ μπορεί να άφησες πίσω σου κάποια προβλήματα (οικογενειακά, δουλειά, κλπ.) και να ηρέμησες, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο για όλους, ειδικά για κάποιον που δεν είχε μάλλον τα ίδια θέματα με εσένα, και αποφάσισε να κάνει μια τόσο μεγάλη αλλαγή στην καθημερινότητά του για χάρη σου. Μια λύση θα ήταν να συζητήσετε τις προοπτικές του να πάτε σε μια τρίτη χώρα, η οποία ίσως… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε αυτή την περίπτωση. Το “εξωτερικό” δεν ταιριάζει σε όλους και φυσικά υπάρχουν τεράστιες διαφορές από χώρα σε χώρα. Σίγουρα παίζει και το “ξεβόλεμα” ένα ρόλο αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Το να είναι μακριά από τα αγαπημένα του πρόσωπα δεν τον κάνει ευτυχισμένο. Και αυτό είναι αποδεκτό και σε ένα μεγάλο βαθμό λογικό.
Συμφωνώ πάντως ότι οι επιλογές σας είναι περιορισμένες. Αν ο ένας είναι ευτιχισμένος στο ένα μέρος και ο άλλος στο άλλο μία είναι η λύση.
πολύ σωστά…
Ξέρετε…θα ήταν δόκιμο να του λείπουν οι αγαπημένοι του, αλλά δεν λέει αυτό. Λέει “δεν τον καλύπτουν οι φίλοι”.
Αυτό που εξάγω ως συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι τα πρόσωπα καθεαυτά που του λείπουν, αλλά τι έκανε με αυτά τα πρόσωπα. Αυτό που ειπώθηκε περί ταβλιού από άλλη σχολιάστρια κλπ., ο τρόπος ζωής: καφέδες με τις ώρες στη λιακάδα, βερμούδες 6 μήνες το χρόνο, τάβλια και μπύρες ως το ξημέρωμα κλπ.
Αυτόν δεν θα τον βρει αλλού, κι επομένως δεν θα είναι ευχαρίστημένος ακόμα κι αν με μαγικό τρόπο μετακόμιζαν και τα αγαπημένα πρόσωπα. Αυτή την αίσθηση αποκομίζω.
Δεν είναι καθόλου απίθανο αυτό που λες. Από προσωπική πείρα όμως (έχω ζήσει σε 5 διαφορετικές χώρες, ποτέ ως φοιτήτρια, σπούδασα Ελλάδα) μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι μέσα σε 8 μήνες είναι εξίσου πιθανό να μην έχει βρει παρέες που να ταιριάξει. Δεν συζητάω για το αν ο τρόπος που το διαχειρίζεται όλο αυτό βγάζει νόημα. Πάντως πίστεψε με, δεν είναι καθόλου απίθανο. Όπως δεν είναι απίθανο να βρει παρέες που να ταιριάξει και να αρχίσει να του αρέσει η ζωή του εκεί. Υπομονή να υπάρχει και ανοιχτό μυαλό. Πάντως και η κοπέλα το αναφέρει ότι δεν έχουν βρει κόσμο… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι πολύ πιθανό. Αλλά και αυτό είναι πολύ λογικό και αποδεκτό. Δεν έχει να κάνει με το ξεβόλεμα αλλά με τον τρόπο ζωής που ταιριάζει στον καθένα.
Δεν είναι απίθανο, αλλά δεν ειναι ακριβώς έτσι πάντα Ρένα. Δεν καταλαβαίνω καν γιατί πάντα στη συζήτηση πρέπει να μπαίνουν τόσο στερεοτυπικές απαντήσεις για το τι κάνουμε στην Ελλάδα. Πιστεύετε αλήθεια ότι μόνο στην Ελλάδα τα κάνουμε αυτά; Ή οτι ο κάθε άνθρωπος που νιώθει μακριά από την οικογένεια και τους φίλους του ειναι επειδή ειναι μαμάκιας και ξεβολεύτηκε και του λείπει το να φοράει βερμούδα; (ας πάει Μάλτα ή νότια Ισπανία, πιο πολύ θα τη βάλει σε σχέση με τη Β. Ελλάδα, λολ) Και σε γενικές γραμμές το να έχεις κοντά κάποιους κοντινούς φίλους βοηθάει και στη σχέση, η… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα. Θέλετε διαφορετικά πράγματα πολύ απλά. Δεν μπορούμε να κατακρινουμε εναν άνθρωπο επειδή δεν του αρέσει ο τρόπος ζωής σε μια ξένη χώρα. Το δοκίμασε, δεν του ταιριάζει, έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει τη ζωή που τον ευχαριστεί κι ας είναι με μισθούς πείνας στην Ελλάδα. Κι εγω 40 ειμαι και δεν θα άφηνα τους φιλους μου και την οικογένειά μου για να εχω περισσότερα χρηματα.Εσύ θες να κυνηγήσεις τα όνειρα σου στο εξωτερικό, θες να το παλέψεις και μπράβο σου. Βρες το θάρρος να το κάνεις μόνη σου όμως, μην τον κρατάς από φόβο.
Το ίδιο ακριβώς είδα και εγώ με την πρώτη ματιά. Όλα καλά λέει η γράφουσα, πρώτη φορά μένουμε μαζί, δεν υπάρχουν προβλήματα…Για να αρχίσει να περιγράφει το κυπριακό λίγο παρακάτω…Για ποιον δεν υπάρχουν προβλήματα γράφουσα? Για σένα? Λες ακόμη παρακάτω ότι έχεις αρχίσει και εκνευρίζεσαι. Εκνευρίζεσαι γιατί είχες την πεποίθηση ότι ο σύντροφος σου θα “λογικευόταν” και θα έβλεπε πως “είχες απόλυτο δίκιο”. Όμως αυτό δεν συμβαίνει και δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν βγαίνει σε όλους το εξωτερικό και αν ο σύντροφος σου έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι 1000 φορές καλύτερα στην Ελλάδα και στο πατρικό του, δικαίωμα του και… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δε μπορώ να καταλάβω γιατί ΕΣΥ πρέπει να βρεις λύση στο πρόβλημα του. Ναι,είναι σύντροφος μου θα μου πεις,πρέπει να τον βοηθάω…όχι! Να τον υποστηρίζεις πρέπει, όχι να τον βοηθάς. Δεν υποχρεουσαι να παίξεις τον βαρετό ρόλο της 2ης μαμάς,που θα του τα έχει πάλι όλα έτοιμα κ θα του βρίσκει λύση στα προβλήματα του( το ότι θεωρείται πρόβλημα η έλλειψη φίλων σε μια εποχή που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει,με εξοργίζει λιγακι αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) Την λύση θα την βρει μόνος του! Θέλει να βρει φίλους…θα τους βρει!! Αλλά εμένα η δικαιολογία με τους φίλους δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Τα περάσαμε και μεις αυτά καρμπόν. Μετά το μήνα του μέλιτος στα “εξωτερικά” είχαμε γκρίνια για το σπίτι που νοικιάζαμε, γκρίνια για τη δουλειά, γκρίνια για τον καιρό, γκρινια για τους φίλους, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια και εγώ εκεί να προσπαθώ να έιμαι σύντροφος, φίλος, μπαμπάς, μαμά, φιλενάδα, μέντορας και ότι άλλο μπορέις να φανταστείς. Μετα απο απίστευτη ψυχολογική, σωματική και οικονομική επιβάρυνση δική μου τα σπάσαμε και πήγε στην ευχή της παναγίας να κοιτάει το γαλάζιο και να πίνει περιπτερόμπυρες. Μαγκιά της θα μου πεις απλα μετά απο κάποια χρόνια ξανεέφυγε για τα εξωτερικά με χειρότερες συνθήκες. Θα σου πω… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραία απαντά η Ρένα. Εσύ πήγες πλήρως συνειδητοποιημένη στο εξωτερικό, αυτός προφανώς όχι. Πριν από τέτοια απόφαση κάθεσαι και τα ζυγίζεις. Τι πρώτο που ξεκαθαρίζει είναι ότι ξεχνάς παρατεταμένη εφηβεία, συγκατοίκηση με γονείς μέχρι να παντρευτείς και καφέδες με τις ώρες με άλλους φίλους. Δουλεύεις φουλ (σε εργασιακό περιβάλλον και συνθήκες καλύτερα απ την Ελλάδα), έχεις συνήθως κίνητρο να βελτιώνεσαι επαγγελματικα, και τον ελεύθερο χρόνο σου πας εκδρομές, πιο συχνές από ότι πήγαινες στην Ελλάδα. Για κάποιους αυτός ειναι ιδανικός τρόπος ζωής. Για τον ελληναρα, όχι. Θέλει τη μιζέρια του, το παστίτσιο της μαμάς, να γκρινιάζει εφ όλης της… Διαβάστε περισσότερα »
Ας τελειώσει αυτή η μιζέρια με την Ελλάδα. Δεν έχουμε όλοι που μένουμε εδώ το προφίλ που περιγράφεις εσύ και κάποιοι άλλοι σχολιαστές. Δεν ζούμε στο πατρικό μας, έχουμε καλοπληρωμενες δουλειές που μας αρέσουν κιόλας, απολαμβάνουμε τις ομορφιές της χώρας μας και όχι μόνο, με εκδρομές που κάνουμε συχνά. Και ναι,μας αρέσει που μπορούμε και ξεφεύγουμε από την ρουτίνα ακόμα και καθημερινά με ένα ποτάκι που θα πιούμε με φίλους που θα συναντήσουμε τυχαία ή με ένα ταβερνάκι που θα πάμε να ακούσουμε όμορφες μουσικές και να πιούμε τα τσιπουρακια μας. Το να θες να έχεις συναναστροφές με φίλους δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα πραγματικά! Εντωμεταξύ είναι τόσοι πολλοί οι Έλληνες του εξωτερικού που κάνουν τη ζωή που περιγράφει με τις καλοπληρωμένες δουλειές, τις εκδρομές κλπ, που να βλέπουμε σχόλια αυτού του στυλ είναι σαν να βλέπουμε τη Γεωργία Βασιλειάδου στη Θεία από το Σικάγο που ήρθε να εκμορντενίσει τους συγγενείς στην Ελλάδα. Κάτι σαν αυτό που μου έλεγε η μητέρα μου για ένα θείο της από την Αμερική όταν ήταν μικρή που σε για επίσκεψη του στην Ελλάδα εντυπωσιάστηκε που είχαν πλυντήριο ρούχων!
Μα και πολλοί Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό αυτό ακριβώς κάνουν! Έρχεται η μαμά, τους κάνει ένα κουβά παστίτσιο, παστουρμά, μελομακάρονα για το ψυγείο, τους καθαρίζει, πάει για ψώνια αρκετά μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανάρθει, αυτοί εν τω μεταξύ γκρινιάζουν εφ’ όλης της ύλης, συναναστρέφονται μόνο με Έλληνες και αράζουν παρέα σε ελληνικά ταβερνάκια ακούγοντας μπουζουκακι. Μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνο όσοι έμειναν εδώ κάνουν τέτοια ζωή. Όπως και αντίστροφα, κάποιοι από εμάς που είναι Ελλάδα, δε ζούμε αναγκαστικά έτσι. Έχουμε δει πολλά διαφορετικά πράγματα, ξεφύγαμε από τον ατέρμονο κύκλο “επ! πατρίδα, πάμε το βράδυ για κανένα κρασάκι”,… Διαβάστε περισσότερα »
Ε, αφού δεν ήταν ο “έρωτας της ζωής του” (όχι πως υπάρχει τέτοιο πράγμα) και εξωτερικό να πήγαινε πάλι αργά ή γρήγορα θα χώριζαν (το γιατι δεν ηταν το είπες μόνη-ος σου). Το ότι μετά βρήκε κάποια άλλη και για τον χ,ψ λόγο ειναι δυστυχισμένος στην οικογένεια που επέλεξε να κάνει είναι καθαρά άλλο θέμα.
Σε περίπτωση πάντως που εκείνος θέλει να γυρίσει, σκέψου όσο πιο ψύχραιμα μπορεις τη δική σου ζωή κ τα δικά σου θέλω. Κ αν πιστεύεις ότι έχεις μέλλον έξω, μείνε κ αποχαιρέτησε τον γλυκά (στην τελική το ότι μετακομισατε μαζί έξω δεν ήταν εγγύηση ότι θα ειστε μαζί μέχρι τα βαθυα γεραματα…). Κ μην φοβηθείς το μόνη σου, θα την βρεις την άκρη. Θα γνωρίσεις νέα άτομα, αν όχι από δουλειά, ισως από κάποιο χόμπι, γυμναστήριο, ελληνική κοινότητα (αν κ προσωπικά δεν το έκανα αυτό, άλλοι το προτιμησαν). Τη διάθεση να έχεις κ θα δεις κ εσύ πόσο θα ανοιχτείς… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Κατερίνα
Καταρχήν μπράβο και στους δυο σας! Δεν είναι και λίγο να μετακομίσετε μαζί και να βρειτε και οι δυο δουλεια στο ίδιο μέρος!
Επομένως, αξίζει να το παλέψετε λίγο. Αν δεν είστε στην Υποσαχάρια Αφρική ή στην κωλοπετινιτσα της Oυαλίας, μια χαρά μπορείτε να προσαρμοστείτε και να περνάτε φίνα. Προσοχή: Όχι πολύ παρέα με ‘Ελληνάρες’, να πηγαίνετε σε πονεμένες ελληνικές ταβέρνες κλπ. Αναπόφευκτα, η σύγκριση δεν βοηθάει. Γενικά, ισχύει το:
‘When in Rome, do as the Romans do’.
Και που είσαι, πες τον δικό σου ότι φέτος η Ελλάδα είναι φουλ στις μέδουσες! Πάτε αλλού για weekend breaks!!