Η Ρένα απαντά: Να αφήσεις τα πράγματα να συμβαίνουν ή να είσαι εκεί για να βάζεις μια τελεία;

Βάζοντας τελεία εννοείς να έχεις την τελική λέξη στις εξελίξεις; Η ψυχολογική κούραση μιλάει εδώ.

_______________

Η ιστορία της Λογικής-Παράλογης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Χαιρετώ την όμορφη και καλοσυνάτη παρέα! Έχω διαβάσει αρκετές ιστορίες στην ιστοσελίδα που έχεις δημιουργήσει γλυκιά μου Ρένα και απολαμβάνω τις απαντήσεις σου, γιατί και βγάζουν νόημα και θεωρώ ότι είναι λογικές και εκσυγχρονισμένες οι απόψεις σου σε πολλά θέματα.

Εγώ με την λογική έχω μια αγάπη να το πω; Δεν ξέρω, αλλά όταν υπάρχει μια λογική, είτε απάντηση, είτε κάτι που έχει σχέση με την λογική, κατευνάζει κάθε λογής νεύρα που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί από διάφορες καταστάσεις.Εχω ανακαλυψει πρόσφατα αυτό το στοιχείο του εαυτού μου, γιατί ήταν πολλές οι φορές που προσπαθούσα να ηρεμήσω τον εαυτό μου καταλήγοντας στο σημείο να δω το δίκαιο και λογικό μέρος- κομμάτι σε συζητήσεις ή και τσακωμούς δικούς μου, εάν υπαρχαν! Έχω φτάσει σε ένα σημείο που ψάχνω παντού μία λογική εξήγηση, χωρίς να αφήνω κάποιον να λειτουργήσει αυθόρμητα. Νομίζω ότι είναι πολύ κακό στοιχείο και τοξικό και για τους γύρω μου, αλλά και σε εμένα την ίδια.

Ένα διάστημα που είχα σχέση με κάποιον που μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη είχα χτίσει τοίχο μεταξύ εμένα και της οικογένειας μου, γιατί δεν ενέκριναν την σχέση και ήμουν σε μια αμυντική θέση, όταν αναφέρονταν με κακία στον φίλο μου, και γενικώς αμυνομαι ακόμα και τώρα όταν κάτι δεν μου αρέσει . Πλέον επειδή νιώθω ότι πολλά πράγματα γίνονται αδικα και δεν μπορώ πλέον να τα διαχειριστώ, όπως πίστευα, ή και διάβαζα και διαβάζω ακόμα σε βιβλία, γιατί είναι τελείως διαφορετικές οι καταστάσεις που μεγάλωσε η δικιά μου γενιά με αυτή που μεγαλώνει τώρα. Μιλάω για την κόρη που μεγαλώνω σχεδόν μόνη μου επειδή με τον πατέρα της έχουμε χωρίσει, άρα έχω αναλάβει πολλούς ρόλους που είναι δύσκολα να τους διαχειριστείς. Και επειδή νιώθω ότι έχω αποτύχει παντελώς, γιατί δεν με ακούει παρόλο που, όσες φορές κι εάν την έχω μαλώσει, της εξηγώ τον λόγο και παρόλα αυτά είμαι πάλι στην αφετηρία ή μπορεί και στο τέλος του παιχνιδιού. Σίγουρα μεγαλώνοντας θα αρχίσει να καταλαβαίνει πολλά από αυτά που της εξηγώ χρόνια τώρα, αλλά ειλικρινά έχω κουραστεί με όλα τα κομμάτια που με κατακλύζουν.

Έχω πάει και σε ψυχολόγο αλλά δεν είναι οι εποχές για τόσα έξοδα.
Μπορεί να κάνουν δουλειά, αλλά δεν παίρνουμε τα τρελά λεφτά για να δίνουμε 40 ευρώ την συνεδρία, δυστυχώς, και έτσι προσπαθώ να λύσω διάφορα θέματα μόνη μου ή αναλόγως να δημιουργήσω και άλλα. Πηγαίνω την κόρη μου, αλλά δεν είμαι ενήμερη για το τι συζητάνε. Μου είπε η ψυχολόγος ότι θα με ενημερώσει μόνο εάν είναι κάτι αναγκαίο και πρέπει οπωσδήποτε να μάθω.

Είμαι κιόλας σε φάση να ζει κανείς ή να μην ζει; Εντάξει σίγουρα έχω ένα παιδί να μεγαλώσω και σίγουρα το υπεραγαπω, αλλά νομίζω ότι έχω πιάσει πάτο! Δεν ξέρω πια τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Να αφήσεις τα πράγματα απλά να συμβαίνουν ή να είσαι εκεί να βάζεις και μια τελια (.); Δεν ξέρω είναι φορές που δεν ξέρω πώς πραγματικά να αντιδράσω σε κάποια πράγματα όταν αυτά συμβαίνουν. Είμαι η μόνη που βρίσκεται σε αυτό το τέλμα, σε αυτή την αντίθεση σωστού και λογικού;
Σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά, αλλά για τώρα, και για να μην σας ζαλίσω άλλο, είναι καλά.
Ευχαριστώ πολύ!!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Λογική-παραλογη

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Η λογική είναι ο μοναδικός τρόπος που ο άνθρωπος έχει να βάλει τάξη στο χάος του σύμπαντος, γιατί, μη γελιόμαστε χάος είναι, κι εμείς νιφάδες χωρίς έλεγχο. Επομένως το να προσπαθούμε να την χρησιμοποιούμε είναι η μόνη μας καταφυγή σε δύσκολους καιρούς. Δεν είναι τυχαίο ότι το Όργανον του Αριστοτέλη εξακολουθεί να διδάσκεται και σήμερα παντού στον κόσμο.

Αυτά που έχεις περάσει δεν είναι λίγα, ένας χωρισμός με παιδί, και δη παιδί που βρίσκεται σε ηλικία ερωτημάτων και διαμόρφωσης προσωπικότητας, είναι δύσκολη κατάσταση. Το να προσπαθείς να βρεις λογική εξήγηση είναι μια προσπάθεια του μυαλού σου να βάλει τάξη, να ανακτήσει κάποιον έλεγχο στις καταστάσεις που μοιάζουν να έχουν ξεφύγει. Έτσι ερμηνεύω το “να αφήνω τα πράγματα να συμβαίνουν ή να βάζω τελεία”. Δεν είναι όμως αναγκαστικό να είναι άσπρο-μαύρο η επιλογή, ούτε όλες οι καταστάσεις είναι ξεκάθαρα δίπολα. Ούτε είναι τοξικότητα η αναζήτηση λογικής -μέχρι εκεί που μπορεί να εξαχθεί λογικό συμπέρασμα.

Το παιδί σου το πηγαίνεις σε ψυχολόγο για να διαχειριστεί τις καταστάσεις που βιώνει. Έκανες το σωστότερο στις παρούσες συνθήκες, ώστε να υπάρχει ένα τρίτο αντικειμενικό αυτί που θα την ακούσει και θα την καθοδηγήσει να βρει η ίδια τις απαντήσεις της. Και πολύ σωστά η ψυχολόγος σου είπε ότι θα σε ενημερώσει μόνο αν υπάρχει ανάγκη.

Το παιδί σου είναι μια αυθύπαρκτη προσωπικότητα, έχει δικαίωμα να έχει τη δική της γνώμη, ωστόσο δεν έχει δικαίωμα να εκφράζει αυτή τη γνώμη όπου της καπνίσει, με όποιον τρόπο της καπνίσει, και σε όποιον της καπνίσει. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Μπορεί να μην εγκρίνει τη (όποια) σχέση σου μέσα της, αλλά δεν έχει ουσιαστικά λόγο επ’αυτής. Είναι προσωπικό σου, ενήλικο ζήτημα. Εσύ έχεις ευθύνη να οριοθετείς τη σχέση σου, ώστε ούτε η σχέση να έχει λόγο πάνω στο παιδί. Όσο πιο ξεκαθαρισμένα είναι αυτά, τόσο το καλύτερο. Το μπέρδεμα έγινε όταν προσπάθησες σε μια προσπάθεια παιδαγωγικής που ήταν μεγάλη μόδα τις λίγες περασμένες δεκαετίες “να είναι το παιδί μέτοχος των καταστάσεων, να του μιλάμε ως φίλο”. Όχι, το παιδί χρειάζεται γονιό καταλήξαν πρόσφατα, όχι φίλο. Χρειάζεται να ξέρει πού είναι το όριο που επεμβαίνει στα δικά σου και πού δεν επεμβαίνει. Κι οι δίαυλοι επικοινωνίας πρέπει να είναι πάντα ανοιχτοί.

Προσπάθησε να βγεις λίγο από την εξίσωση, να δεις το ζήτημα σαν να μην αφορά εσένα, απ’έξω, σαν να ήσουν πουλί που πετάει από ψηλά. Τι θα έβλεπες; Τι δεν σου αρέσει; Τι δεν σου αρέσει και μπορείς να ελέγξεις και ν’αλλάξεις; Τι πρέπει να αποδεκτείς ότι δεν μπορεί ν’αλλάξει;

Η κόρη σου θα συνειδητοποιήσει αυτά που της λες όταν θα μεγαλώσει, όταν θα κάνει τα δικά της λάθη, όταν αποκτήσει τα δικά της βιώματα, τις δικές της εμπειρίες με σχέσεις και -ίσως- παιδιά. Όπως σωστά λες οι καταστάσεις διαφοροποιούνται, κάθε γενιά είναι αντιμέτωπη με δικές της προκλήσεις. Δεν μπορείς δυστυχώς να εμφυσήσεις πείρα στον άλλον, μόνο μια πρόγευση μπορείς να δώσεις ως γενικότερο εφόδιο, στο πίσω μέρος του μυαλού. Αν κάνεις την δουλειά του γονιού, και εσύ την κάνεις, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να δώσεις στο παιδί σου το σημαντικότερο εφόδιο: την αυτοπεποίθηση.’Οτι πιστεύεις εσύ σε κείνην, ότι έχει την αποδοχή σου επειδή αξίζει την αποδοχή, ότι της δίνεις σημασία.

Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις. Ηρέμησε, χαλάρωσε και αποδέξου ότι ορισμένα πράγματα δεν είναι στον απόλυτο έλεγχό μας. Κι αυτό είναι εντάξει. Είναι ΟΚ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News