Τα χρόνια της σχέσης έχουν και δεν έχουν σημασία. Κάτι άλλο όμως είχε δώσει προειδοποιητικά σημάδια.
_______________
Η ιστορία της Clairie όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπέρα!
Γράφω πρώτη φορά! Είμαι τόσο μπερδεμένη! Με το σύντροφό μου είχαμε σχέση για 9 χρόνια! Κάπου στα 4 χρόνια χωρίσαμε, γιατί ήταν πειστικός, κι έπειτα από κάποιους μήνες επέστρεψε μετανιωμένος και αλλαγμενος! Έδωσα ευκαιρία, γιατί τον αγαπούσα, ήμουν κολλημένη, πείτε το όπως θέλετε! Και περάσαμε 5 χρόνια φαινομενικά όμορφα και ήρεμα! Πάντα είχα ανασφαλειες,δεν ήμουν σιγουρη για πράγματα, αλλά πάντα με καθησυχαζε με τις πράξεις του!
Πριν από μερικούς μήνες έχασε ένα πρόσωπο της οικογένειας του και άλλαξε! Σκληρύνε, αν και με διαβεβαίωνε πως δεν θα χωριζαμε λόγω αυτού και ειμαι η χαρά στη ζωή του! Λίγο μετά την απώλεια χωρίστηκα λόγω δουλειάς και άρχισαμε να μιλάμε λιγότερο,αν και με διαβεβαίωνε πως δεν συμβαίνει τίποτα! Άρχισε να με γράφει, ώσπου για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, εξερραγην και αναγκάστηκε να μου πει πως πίνει και καπνίζει, διότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια, θέλει να ξεφύγει από τη ρουτίνα της ζωής του κ.α.
‘Ενιωσα κατάφορα προσβεβλημενη όταν μετά από την πολυετή μας σχέση μου είπε πως ειναι της παρέας και όχι του τηλεφώνου, γι αυτό και βαριέται να μιλάμε στα τηλέφωνα,οπότε του είπα καλύτερα να χωρίσουμε! Με παρακαλαγε να μη συμβεί αυτό, μιλούσαμε λίγο για μια εβδομάδα, ώσπου εξαφανίστηκε, και μετά από ψάξιμο δικό μου μου είπε πως θέλει να πάρει χρόνο να σκεφτει, πως μου έχει πει κι άλλα ψέματα, πολύ πριν την οικογενειακή απώλεια! Στενοχωρήθηκα πάρα πολυ, δεν ξαναμιλησαμε! Δεν ξέρω αν έπαιξε κάποιο ρολο η οικογένεια του σε όλα αυτά, αν το θέμα είναι οικονομικό ή κάτι άλλο!
Θα Ήθελα πολύ να διαβάσω την εκτίμηση σας σχετικά με το γεγονός! Πίστευα πως θα πορευόμασταν μαζί στο μέλλον μετά από τόσο καιρό, και πληγωθηκα που έπεσα τόσο έξω! Που με πέταξε λες και δεν ένιωσε ποτέ τίποτα για εμένα!
Σας ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΗΝ -Clairie
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Κατ’αρχάς λυπάμαι που νιώθεις άσχημα και που ερμηνεύεις τα γεγονότα ως απώλεια της συναισθηματικής επένδυσης που έκανες.
Ουσιαστικά αυτό που θρηνείς είναι ακριβώς αυτό, κι έχει σημασία να το εντοπίσουμε για να το θεραπεύσουμε: έκανες μια επένδυση που δεν σου “βγήκε”. Συμβαίνει, δεν είναι καινούργιο. Αλλιώς νομίζουμε ότι κάτι θα πάει, αλλιώς πάει τελικά. Εδώ ο Σεφέρης έγραψε ολόκληρο ποίημα για ολόκληρη γενιά “που πήρε τη ζωή [της] λάθος”. Δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο στα πάντα, ίσως ούτε καν στα περισσότερα.
Ρωτάς την προσωπική μου εκτίμηση και θα σου την πω.
Όταν χωρίσατε στα 4 χρόνια ήχησε η πρώτη καμπάνα. Δεν κατάλαβα αν εννοούσες “γιατί ήταν πιεστικός” ή αυτό που όντως έγραψες: “πειστικός” (ότι σε έπεισε να χωρίσετε, δηλαδή). Φαντάζομαι το πρώτο. Όταν ένας άνθρωπος χωρίζει όμως διέρχεται μιας περιόδου που μπορούν να συμβούν διάφορα πράγματα: να κάνει απολογισμό, να γνωρίσει άλλα άτομα, να αποφασίσει ότι καλώς χώρισε, να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, να μετανιώσει, να πονέσει κ.ο.κ. Όταν γυρνάει όμως σημαίνει μόνο ένα πράγμα: δεν του “βγήκε” ο χωρισμός!
Η απώλεια του αγαπημένου προσώπου ήταν το δεύτερο καμπανάκι. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δεν είναι ευχαριστημένος με τη ζωή του. Οι θάνατοι το έχουν αυτό, μας κάνουν να αναλογιζόμαστε τις δικές μας ζωές και να ψάχνουμε για νόημα κι ειρμό. Φέρνουν αλλαγές και διαφορετική κοσμοθεωρία. Αποφάσισε λοιπόν να ξαναχωρίσει, αυτή τη φορά με καλύτερη δικαιολογία και εξ αφορμής και της απόστασης.
Πιθανολογώ ότι υπήρχε άλλο πρόσωπο ήδη χρόνια πριν, με το οποίο αναλογιζόταν τι θα μπορούσε να γίνει (αν δεν συνέβαινε ήδη κάτι) και που θέλει να το βολιδοσκοπήσει και τώρα να δει πώς θα του κάτσει, αν υπάρχει μέλλον. Το είχες ήδη καταλάβει, γράφεις “είχες ανασφάλειες”, “δεν ήσουν σίγουρη για πράγματα”. Το ένστικτό σου, δηλαδή η επαυξημένη συναισθηματική σου νοημοσύνη κι η ερμηνεία της συμπεριφοράς του, σου υποδείκνυαν τι κίνδυνος υπάρχει. Επέλεξες να το αγνοήσεις όμως, πιθανότατα λόγω του πολύχρονου της σχέσης σας που ανέμενες να οδηγήσει κάπου (πού άραγε;).
Αν γυρίσει δεύτερη φορά μετανιωμένος είναι επιτακτική ανάγκη να μην τον δεχτείς πίσω. Όχι γιατί άλλαξε γνώμη, επειδή ξε-ερωτεύτηκε. Αυτό είναι ανθρώπινο και συμβαίνει. Ούτε θα πω ότι δεν ένιωσε τίποτα, μάλλον ένιωσε για να κάνατε ό,τι κάνατε. Επειδή δεν είχε το θάρρος να στο πει όπως συμβαίνει. Επειδή σε παραμύθιαζε. Ότι είστε μαζί, ενώ ουσιαστικά από ένα σημείο και μετά απλώς δεν τον χαλούσες…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Didn’t got it. Αφού η γράφουσα τον χώρισε πώς την πέταξε ; Έπρεπε να την παρακαλέσει γονυπετής να τον κρατήσει ; Συν τοις άλλοις το όλο κείμενο εμένα μου βγάζει έναν άκρατο εγωκεντρισμό και μηδενική ενσυναίσθηση και ενδιαφέρον για το τι μπορεί να αντιμετωπίζει ο άλλος. Δε πα να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα , it’s my way or no way. It’s usually no way γράφουσα. Σορρυ νοτ σορρυ.
Θα συμφωνήσω. Το αφήγημα περί ανδρών που πάντα παραμυθιαζουν τις γυναίκες δεν μπορεί να αποτελεί εξήγηση για κάθε συμπεριφορά…
Ευχαριστώ! Νόμιζα οτι μόνο εγω το είδα αυτό περι εγωκεντρισμού. Δεν λέω οτι πρέπει να εκτελέσει χρέη ψυχολόγου η γράφουσα αλλά τι διάολο, μου φάνηκε οτι το μόνο που άκουσε /κατάλαβε απο όλο αυτό ειναι ότι “μου είπε ψέματα” , άρα με πλήγωσε. Δέν ξέρω αν έχει ή δεν έχει γκόμενα ο άλλος αλλα απο το κείμενο μου βγάζει να περνάει δύσκολα πάντως.
Ο τύπος έχασε άνθρωπο του κι εσύ που ήσουν? πως τον υποστήριξες? Μου φαίνεται ότι δικαίως ήθελε να απομακρυνθεί από σένα.
Αφήνουμε και ένα παραθυράκι ανοιχτό, οτι για να της έλεγε ψέματα περί τσιγάρων και ποτών μπορεί να μην ήθελε να αντιμετωπίσει την ενδεχομένως σκληρή κριτική της σε αυτο το κομμάτι, ίσως γιατί είναι πολύ πιεστική η γράφουσα ή δεν έχει την ενσυναίσθηση ή ηρεμία για να μπορέσει το αγόρι της να της ανοιχτεί. (υποθέσεις κάνω)
Aυτή την δικαιολογία ”δεν είμαι του τηλεφώνου”, την έχω ακούσει άπειρες φορές, και από άνθρωπο που όσο ήταν στο στρατό με ανάγκαζε να κάνω σκουλαρίκι το τηλέφωνο και να μιλάμε καθημερινά 4 ώρες σερί όταν έκανε σκοπιά. Την θεωρώ τόσο πολυφορεμένη που με ξενέρωνει απίστευτα. Η σχέση σου δεν σε έκανε να νιώθεις καλά ούτε ασφάλεια από την στιγμή που χρειαζόταν να περιμένεις την επόμενη κίνηση του για να τον εμπιστευτείς. Αυτό προϋποθέτει πως έκανε πολλές άλλες κινήσεις πριν, που σε έκαναν να νιώθεις ότι είναι αλλού. Είτε το αλλού σημαίνει άλλη σχέση είτε το ότι γενικά ήταν absent από… Διαβάστε περισσότερα »
Γενική ερώτηση. Τι σημαίνει “δεν του βγήκε ο χωρισμός”; Κάποιες φορές ίσως χωρίσεις για να επαναδιαπραγματευτείς με τον εαυτό σου ποιος είσαι και τι θες μακριά από την επιρροή του άλλου. Αυτό μπορεί να αποβεί θετικό και να επιστρέψεις στη σχέση αποφασισμένος. Επίσης ο χωρισμός δίνει χρόνο και στα δύο πρόσωπα για αυτές τις διαδικασίες και να τα βοηθήσει να επεξεργαστούν με την ψυχραιμία της απόστασης τα μεταξύ τους. Άλλωστε η απώλεια μερικές φορές μας βοηθάει να επανεκτιμήαουμε κάτι. Αν κανείς είναι ώριμος μπορεί να είναι μια πολύ επικοδομητικη περίοδος. Όχι;
Καλή ερώτηση.
Πιστεύω η εποικοδομητική περίοδος μπορεί αν γίνει κι ενόσω είναι κάποιος σχέση, ιδιαίτερα όταν δεν υφίσταται συγκατοίκηση όπου το καθημερινό επεμβαίνει στην διεργασία (όπως εδώ, που ήταν σε απόσταση).
Συνηθέστερα χρησιμοποιείται (θέλω χρόνο με τον εαυτό μου, να δω τι κάνω, θέλω να μείνω μόνος, κ.ο.κ.) για να αποβάλλεις τον άλλον εντελώς από τη ζωή σου και να δεις τι εναλλακτικές έχεις με άλλους. Προσφέρει επίσης την υπέρτατη δικαιολογία του we were on a break.
Κατά τα λοιπά, αυτό που λες εσύ έπρεπε να ισχύει, όπως το λες. Αλλά συνήθως, δεν…
Εγώ εμμένω στη θέση μου φυσικά. Αλλά έχεις και εσύ δίκιο. Στην περίπτωση της κοπέλας ίσως ισχύει αυτό που λες γιατί ο τύπος φαίνεται καφρος και ανώριμος. Γιατί το να θες να χωρίσεις είναι ένα πράγμα πολύ σεβαστό. Αλλά αυτός έλεγε ψέματα, αδυνατεί να διαχειριστεί ώριμα τα συναισθήματα του και ψάχνει δικαιολογίες για να παραιτηθεί από τη σχέση, ίσως και τις ευθύνες γενικότερα της ζωής.
μεγαλη αγκαλιά από μένα!!!❤❤ τότε γυρισε γιατί δε βρήκε κάτι καλύτερο….ήσουν βολική φαίνεται. τους προσέφερες προνόμια,που φυσικά δεν ήθελε να χάσει.. κ αποτι φαίνεται ανεχοσουν κ τον χαρακτήρα του. ποιος ξέρει πόσες την έκαναν α λα γαλλικά τότε που χωρισατε,γιατί είδαν κάτι που δεν τους άρεσε… όσον αφορά το θάνατο,εξαρτάται ποιος έφυγε.. ( αν έφυγε καμμια μαμά η μπαμπάς που σε ηξεραν) μπορεί να έμενε μαζί σου μόνο κ μόνο για να μην τους στενοχωρησει η επειδή τον πιεζαν να προχωρήσετε τη σχέση σας σε κάτι πιο επίσημο, χωρίς να το ήθελε. κ τώρα που έφυγε,να βρήκε ευκαιρία να χωρίσετε.παντως… Διαβάστε περισσότερα »
Ήταν σε απόσταση, υποτίθεται, τότε που κάπνιζε.
Δεν ξέρω, εμένα μου φάνηκε κάπως γελοίο που της είπε “πίνω και καπνίζω” λόγω του πένθους, λες κι έπρεπε να το αποδείξει με κάποιο απτό τρόπο. Σαν να μην ήταν αυτονόητο κι έχρηζε απόδειξης, εννοώ. Που με …υποψιάζει.
Και εμένα το ίδιο!! Ποιο λόγο είχε να το πει? Όταν πενθεις,πενθεις! Δε χρειάζονται αποδείξεις!
Κ επειδή πιστεύω στο ρητο: όσο μεγαλύτερη η δικαιολογία, τόσο μεγαλύτερο κ το ψέμα….κάποιο λάκκο έχει η φάβα…
όταν πενθείς και ο άλλος επιλέγει να μη το βλέπει τότε ναι, πέφτεις χαμηλά, το λες, το δείχνεις , το επισημαίνει. Ίσψς σαν μια απέλπιδα κραυγή βοήθειας.
Σαν άνθρωπος που έχασε πρόσφατα τη μάνα μου και οι γύρω μου, οι κοντινοί μου ανέμεναν, και με τον τρόπο τους απαιτούσαν, Business as usual γιατί είμαι η γυναίκα/μητερα/αδελφη, η αποστασιοποίηση της γράφουσαςσ από το πένθος του επι 9 χρόνια συντρόφου της με ταράζει.
Απτό σοι μου,ζούμε 5 άτομα. Ξέρω τι εστι πένθος. Το ζω από τότε που πήγαινα δημοτικό. Όταν πενθεις,ακόμα κ αν δεν το νιωθει-βλεπει ο άλλος…δεν χρειάζεται να το επισημανεις με κανένα τρόπο. Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε σα κοινωνία ότι τα συναισθήματα ειναι δικά μας. Δεν μας ωφελεί κάνεις συμπόνια,αγάπη κ πατ πατ στη πλάτη. Εμείς τα οφείλουμε στον εαυτό μας. Γιαυτό κ λέω ότι άμα κάποιος δεν σου ταιριάζει, φυγε. Άμα περιμενεις όμως κάποιος, να σου συμπαρασταθει στα δύσκολα…θα περιμένεις πολύ… Καλύτερα να επισκεφτείς κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. Εσύ πρέπει να διαχειριστεις τα συναισθήματα σου είτε μόνη αν μπορείς,… Διαβάστε περισσότερα »
Το πένθος είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Θα ήθελα να το φωνάξω αυτο. Το ότι εσείς δεν το επισημαίνετε επειδή κρατάτε τα συναισθήματα σας για εσάς, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνουν και οι άλλοι , αν νιώθουν ότι θέλουν να τα μοιραστούν. Το πένθος τους είναι δικό τους. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί για τα πάντα πρέπει ο εαυτός μαςνα είναι το σημείο αναφοράς. Ούτε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να απολογηθεί άνθρωπος σε πένθος για το ότι λέει ότι πίνει και καπνίζει. Η γραφουσα φαίνεται πλήρως εγωκεντρική και με μηδέν ενσυναίσθηση.
Νομίζω της έλεγε: “είμαι τόσο χάλια, που αυτοκαταστρέφομαι” εγώ έτσι το είδα πάντως.
Ναι, αυτό της έλεγε. Γιατί όμως της το έλεγε; Για να εκμαιεύσει μια αντίδραση. “Ε αφού αυτοκαταστρέφεσαι είσαι όντως χάλια, μην σε επιβαρύνω κι εγώ με τις απαιτήσεις μου”.
Πονηρός ο τρόπος σκέψης σου Ρένα αλλά δεν έχεις και άδικο, θα μπορούσε κάλλιστα να το έλεγε και έτσι, ασυνείδητα ή και μη. Μπορεί να ήταν και κραυγή βοήθειας βέβαια που η γράφουσα δεν αντιλήφθηκε. Όλα παίζουν.
Περιμενα να διαβάσω πιο ευαισθητοποιημένες απαντήσεις. Η απώλεια συνήθως δεν μας κάνει απλώς να καταλάβουμε οτι δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τη ζωή μας και σίγουρα δεν λειτουργεί σαν καμπανάκι. Συνήθως μας δημιουργεί καταθλιψεις και το ελάχιστο που περιμένουμε από τους πιο κοντινούς μας είναι η συμπαράσταση , η κατανόηση και η υπομονη. Μας λείπει να πούμε ότι ο πενθων χρωστάει κιόλας. Μπορεί να κάνει επαναξιολογηαη, μπορεί να χρειάζεται να είναι μόνος, μπορεί να είναι απογοητευμένος από την ελλιπή συμπαράσταση κτλ. Μόνο αυτός το ξέρει. Μόνο αυτός ξέρει τι σημαίνει ο άνθρωπος που έχασε για αυτόν και πως διαχειρίζεται τα συναισθήματα… Διαβάστε περισσότερα »