Εκεί που λες “[μιμητισμό] των θυμάτων”, τι στο καλό εννοείς;
____________
Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα
Έχει νόημα να προβάλλονται εμφατικά από τα Μέσα, παραδοσιακά και μη, οι γυναικοκτονίες; Δεν λέω να αποσιωπούνται, αλλά να μην παίρνουν αυτήν την έκταση. Μήπως η υπερπροβολή ενέχει τον κίνδυνο μιμητισμού, τόσο από την πλευρά των θυτών , όσο και των θυμάτων ;
Αφορμή για την ερώτηση μου, είναι το πώς αντιμετωπίστηκε η παρουσίαση των αυτοκτονιών από χώρες με “εγεγραμμένη” και αποδεκτή αυτήν την πρακτική. Μόλις σταμάτησαν να υπερπροβάλλονται ο μιμητισμός μειώθηκε και συνεπακόλουθα μειώθηκαν και οι αυτοκτονίες. Μήπως θα βοηθούσε μια παρόμοια προσέγγιση, λοιπόν, το θέμα των γυναικοκτονιών, ώστε να μειωθούν;
ΑΠΟ – Με αφορμή την Άπω Ανατολή
_________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νομίζω μπλέκεις διαφορετικά πράγματα κι ενώ υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας εν μέρει το συμπέρασμα που βγάζεις δεν στέκει λογικά.
Η γυναικοκτονία είναι έγκλημα. Η αυτοκτονία δεν είναι έγκλημα, δεν αφορά βλάβη σε άλλον, υπόκειται στην δική σου θέληση.
Εκεί που λες “[μιμητισμό] των θυμάτων”, όμως, τι στο καλό εννοείς; Φταίνε τα θύματα για την δολοφονία τους; Μιμούνται τι ακριβώς; Παγώνουν και φοβούνται, αυτό εξηγούμε, δεν κλιμακώνουν συχνά από φόβο. Γιατί όταν κλιμακώσουν, τότε είναι που ο δράστης τις σκοτώνει. Είναι περίπλοκο.
Έπειτα, στην Ιαπωνία η υποχώρηση των αυτοκτονιών (σεπούκου) δεν οφείλεται στον χειρισμό των μέσων, όσο στο ότι κατέρρευσε το αριστοκρατικό σύστημα των σαμουράι και η χώρα εισήλθε στον δυτικό κόσμο. Στον δυτικό κόσμο οι κοινωνίες είναι κοινωνίες κυρίως ενοχής (εσωτερικής ατίμωσης) κι όχι ντροπής (εξωτερικής ατίμωσης), επομένως το παραδοσιακό σεπούκου δεν είχε πλέον την αντίστοιχη αναγκαιότητα ως ξέπλυμα της ντροπής.
Tαυτόχρονα όμως είναι γεγονός ότι όσο περισσότερο μια είδηση κανιβαλίζεται στα μέσα με ειδεχθείς λεπτομέρειες, ιδιαίτερα στα λεγόμενα σκουπιδομέσα, που το κάνουν επίτηδες για περισσότερα κλικς, τόσο προκαλεί κι άλλα παρόμοια περιστατικά. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί με τους σχολικούς πυροβολισμούς, ιδιαίτερα μετά την περίπτωση του Columbine. Έχει μάλιστα αποτελέσει ακρογωνιαίο λίθο στην πλοκή και την περιπτωσιολογία του We need to talk about Kevin (το οποίο αν δεν έχετε διαβάσει συστήνω να το πράξετε όλ@).
Η βία γεννάει βία, αλλά κυρίως αυτό που γεννάει βία είναι η αποξένωση. Το να νιώθεις ξένος μέσα στον κόσμο, να μην έχεις ενταχθεί ως μέλος της κοινωνίας, να νομίζεις ότι η κοινωνία σου χρωστάει.
Και ταυτόχρονα όσο υπάρχει ατιμωρησία, μειωμένος καταλογισμός ενώ είναι φανερό πως υφίσταται πλήρης καταλογισμός, όσο δικαιολογούμε “ναι αλλά κάτι θα του έκανε κι αυτή”, όσο ψάχνουμε να βρούμε πώς το θύμα συνέβαλε στην μοίρα του, αποπροσανατολιζόμαστε από το ζήτημα που είναι η πρόληψη κι η αποφυγή.
Γι’αυτό κι εμείς εδώ αποφεύγουμε τα πολλά ανατριχιαστικά, μεταδίδουμε αυτά που είναι αναγκαία για ενεργοποίηση, και πάντοτε περιλαμβάνουμε disclaimer στα ανάλογα άρθρα, όπως το παρακάτω.
-Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει θηλυκότητα που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900. Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο sos15900@isotita.gr
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Εκεί που λες “[μιμητισμό] των θυμάτων”, τι στο καλό εννοείς;”
Μα είναι προφανές Ρένα, τι δεν καταλαβαίνεις;
Σπρωγμένες από τον μιμητισμό και θέλοντας να αποκτήσουν παραπάνω κι από τα “15 λεπτά δημοσιότητας”, μην δουν έναν καημένο άντρα να κρατάει μαχαίρι για να κόψει μια φέτα ψωμί για το κολατσιό του, αμέσως τρέχουν και πέφτουν με φόρα πάνω του.
Πόσες φορές δεν το έχεις παρατηρήσει στον κύκλο σου;
“Στέλλα, φύγε.”
Μην καλαμπουρίζεις ,ειρωνευόμενος για τόσο σοβαρά θέματα .
Είσαι λάθος ,τα θύματα και οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη αυτού του είδους την προσέγγιση και υποστήριξη .
Όταν αναφέρεται σε μιμητισμό θυμάτων προφανώς εννοεί τους αυτοκτονούντες .
Λυπάμαι εάν ο στόχος της ειρωνείας μου δεν έγινε κατανοητός. Συνήθως κρίνω με βάση τις “χιουμοριστικές ικανότητες” του περίγυρού μου, φαίνεται ότι αυτός δεν είναι αντιπροσωπευτικός.
Ο στόχος μου ήταν εκείνοι που θεωρούν ότι και οι γυναίκες θύματα έχουν κάποια ευθύνη “μιμούμενες”, τι ακριβώς άραγε;
Κι όχι, όταν αναφέρεται σε μιμητισμό θυμάτων προφανώς και δεν εννοεί τους αυτοκτονούντες, καθώς ο δολοφόνος δεν είναι ποτέ και δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί θύμα, ακόμα κι όταν αυτοκτονεί. Τότε, απλώς θέλει να βάλει ένα σύντομο τέλος σε μια ζωή που πλέον θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Λανθασμένη ανάγνωση ,δεν ήταν ξεκάθαρο στο κείμενο ,αναφέρεται στους αυτόχειρες .
Σε κάθε περίπτωση ,χιούμορ-φερεντζές απόψεων από μένα όχι
Δείτε μια νέα σειρά με την Μπλάνσετ . Disclaimer. ( Αποποίηση ευθύνης) .
Και πως η αποσιώπηση θα μπορούσε να οδηγήσει στη διαστρέβλωση. Μυθιστόρημα είναι, αλλά εμένα με τσίμπησε.
Νομίζω ότι θέλει έναν κάποιο έλεγχο για να μην κανιβαλλιζονται τα θυματα. Και ίσως να προβάλλονται περισσότερο οι περιπτώσεις που οι γυναίκες φεύγουν, γλιτώνουν, τους παρατάνε και περιπτώσεις που οι θύτες οδηγούνται στη φυλακή και η αστυνομία κάνει σωστά τη δουλειά της. Να παίρνουν δύναμη και άλλες . Να υπάρχει balance.
Αυτό. Να δείχνουν αν θέλουν την τιμωρία που τους περιμένει,και όχι το έγκλημα που διέπρεξαν μόνο και μόνο διότι “μπορούν”.
Να δώσουν αν θέλουν χώρο στις γυναίκες που κατάφεραν να ζήσουν εκεύθερες, να τιμηθεί η δύναμη τους. Ας δείξουν και τι κάνει το κράτος για τα παιδιά των θυμάτων. Ας μας πει κάποια νομικός τί “δικαιώματα” λαμβάνουν αφού η ζωή της μητέρας αφαιρέθηκε βίαια λόγω “ανδρικής τιμής” και βούλησης.
Στην Ιαπωνία πάντως, εξακολουθούν να καταγράφονται υψηλότατα ποσοστά αυτοκτονίας, δίχως βέβαια τον τελετουργικό παραδοσιακό τρόπο. Και οι λόγοι πολλοί: το γεγονός ότι στη κουλτούρα της χώρας η αποτυχία και το σημαντικό λάθος εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σε μεγάλο βαθμό ως κάτι το ασυγχώρητο, οι αφόρητοι και εξοντωτικοί ρυθμοί δουλειάς (στην ιαπωνική γλώσσα υπάρχει λέξη για τον “θάνατο από υπερκόπωση που οφείλεται στην εργασία), η υποχρέωση τυφλής υπακοής στους ανώτερους, η τεράστια μοναξιά (η οποία οφείλεται εν μέρει στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που δεν επιτρέπει τη δημιουργία κοινωνικής ζωής)… Αν σκεφθεί κανείς και το φαινόμενο των δεκάδων (ή και εκατοντάδων) χιλιάδων εφήβων… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αποσιωπούν τέτοια γεγονότα για ευνόητους λόγους .
Με έχει απασχολήσει και μένα αυτή η σκέψη. Τείνω να καταλλήξω πως όσο χρήσιμο είναι να προβάλονται απο τα μέσα τόσο θα έπρεπε να προβάλονται χωρίς πολλές λεπτομέριες. Αυτή βέβαια είναι μια γενικότερη συζήτηση στο κατα πόσο η τηλεόραση παίρνει τον ρόλο της αστυνομίας, του ανακριτή. του ερευνητή, του δικαστή του ψυχολόγου κλπ. Και αυτό δεν γίνεται απο τα δελτία ειδήσεων τόσο όσο από τις διάφερες κοινωνικο-ενημερωτικές εκπομπές (πλέον και απο τα πρωινάδικα).
“Αυτή βέβαια είναι μια γενικότερη συζήτηση στο κατα πόσο η τηλεόραση παίρνει τον ρόλο της αστυνομίας, του ανακριτή. του ερευνητή, του δικαστή του ψυχολόγου κλπ.” Θα κρατήσω το στοματάκι μου κλειστό για να μην αρχίσω τα καντήλια. Ειδικά από την υπόθεση της Πάτρας και μετά το έχουν παραξεφτιλίσει!
Μα πραγματικά είναι απαράδεκτο. Και βλέπεις, ιατροδικαστές, δικηγόρους συνταξιούχους αστυνομικούς να παριστάνουν τους ανακριτές σε υποθέσεις που δεν έχουν φτάσει ακόμη σε αυτό το επίπεδο. Αυτό ξεφεύγει κατά πολύ της δημοσιογραφικής έρευνας και αμφιβάλω και αν επιτρέπεται.
Το μόνο που θα πω είναι: Γι’αυτό η Νικολούλη είναι η Νικολούλη, και οι υπόλοιποι είναι οι υπόλοιποι.
Τι εννοείς, ότι η Νικολουλη κάνει σοβαρή ηθική δημοσιογραφια και έρευνα;
Το ύφος της επιστολής αρχικά θυμίζει λίγο “πιο σιγά, μην μας ακούσει ο κόσμος”. Γεγονότα που αφορούν τον μισό πληθυσμό του πλανήτη προφανώς και πρέπει να προβάλλονται όταν κι όπως αυτά συμβαινουν, άρα όχι μόνο έχει νόημα αλλά είναι υποχρέωση των δημοσιογράφων και αποστολή της δημοσιογραφίας η αντικειμενική και πλήρης καταγραφή, η ανάλυση αλλά και ο σχολιασμός των γυναικοκτονιών, κυρίως όταν αποτελούν συστημικό επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Αυτό που βλάπτει λοιπόν δεν είναι το γεγονός αλλά ο τρόπος που αυτό παρουσιάζεται. Το εμφατικά δεν θα ήταν προβληματικό αν δεν συνοδευόταν από Μπαλασκοαναλύσεις του πέου, από σχόλια του στυλ “γιατί δεν έφευγε” ή… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραίο ξέπλυμα ….Όταν η κου Κλουξ Κλαν μας σκοτωνε (είμαι μισή Αφροαμερικανιδα) τότε στην Αμερική , έφταιγαν τα “μέσα”;
Όταν ο Χίτλερ ξεπαστρευε Εβραίους έφταιγαν τα “μέσα”;
Τι μπήκες εσύ να μας πεις τώρα;
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΜΙΣΕΙΤΕ και θα σταματήσετε να μας δολοφονείτε
Απλούστατο .
Πλυντήριο γυναικοκτονων είσαι ,τίποτα άλλο .
Ανοίγεις μεγάλο θέμα, που στην ουσια ναι, σκοτώνουν διότι μπορούν! Αλλά πώς;Τα μέσα της κάθε εποχής ναι,φτάινε. Πέραν όλων των μικρών ασήμαντων που πλήττουν την δημοκρατια με την ανοχή μας, υπάρχει και η προπαγάνδα,που χρησιμοποιείται για να στηρίξει το κατεστημένο. Πως καταλήξαμε στην ναζιστική Γερμανία: Σίγουρα όχι μέσα σε μια μέρα,και οι εθνικές ομάδες δεν ήταν οι πρώτες που στιγματίστηκαν και εκδιώχθηκαν.
Οι Αφροαμερικανοί δεν ήταν ισότιμοι, όπως λιγότερο ισότιμοι με τους ΓερμανοΣκανδιναβοΆγγλους προτεστάντες υπήρξαν οι καφέ Μεσογειακοί,οι Ιρλανδοί καθολικοί,οι Λατινοαμερικάνοι,οι Αυτόχθονο κοκ
Για μερικούς από μας,παραμένει απίστευτη η ανάγκη κάποιων να θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερη φυλή. Υπάρχουν. Παντού.
Δεν είναι διόλου “απίστευτη η ανάγκη κάποιων να θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερη φυλή”. Ισα ίσα, καλλιεργείται συνειδητά και εντονότατα από τους εξουσιαστές και τους κατέχοντες τον πλούτο: ο εξαθλιωμένος, που ζει μέσα στη μιζέρια και τρώει τις κατραπακιές την μια μετά την άλλη, πρέπει να έχει και κάποιον απέναντι στον οποίο να νοιώθει “ανώτερος”, να έχει κάποιον τον οποίο να μπορεί να περιφρονήσει βαθιά (όπως ακριβώς βιώνει και ο ίδιος την περιφρόνηση από τους άλλους) και, εάν οι συσχετισμοί είναι βολικοί, να μπορεί και να τον τσακίσει. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των “λευκών σκουπιδιών” στο Νότο των ΗΠΑ (έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Αναφερόμουν στις εθνικές νοοτροπίες και όχι σε κοινωνικές τάξεις.
Η τάξη των λευκών τρας είναι η βάση,που συνεχώς νιώθει περιφρονηνένη από το κόμμα των Δημοκρατικών, και τώρα, με τις ευλογιες των Ρεπουμπλικάνων,βλέπουμε το τσίρκο του παραλόγου στις επιλογές του Τεαμπ.
Φύση λέγεται ,κανόνας είναι .
Ίσα ίσα … Νομίζω ότι η προβολή αυτών των περιστατικών θα βοηθήσουν στο να αναγνωρίζονται επαναλαμβανόμενα μοτίβα που καταλήγουν σε έγκλημα, και να αποφεύγονται. Η γνώση είναι δύναμη.
Η γνώση είναι δύναμη, αλλα πιστεύεις ότι η ενημέρωση που γίνεται με όρους ριάλιτι σήμερα προωθεί κάποιο είδος ωφέλιμης γνώσης; Γιατί εγώ αυτό που παρατηρώ είναι μια υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση θεάματος στην ουσία, που στρώνει εξαιρετικά το έδαφος για αντικοινωνικές απόψεις και συμπεριφορές. Στην καλύτερη δίνει τροφή για επουσιώδη και επιφανειακή φλυαρία πάνω σε σημαντικά θέματα, στην χειρότερη εξαγριώνει ή τρομοκρατεί. Όπως είπε και η Ρένα στην απάντηση, το αποτέλεσμα είναι η αποξένωση εν ολίγοις, η οποία υπό τις κατάλληλες υποκειμενικές συνθήκες οδηγεί είτε στη βία είτε στην κατάθλιψη.
Συμφωνώ μαζί σου. Όταν έγραφα το σχόλιο μου, είχα στο μυαλό μου την υγιή πληροφόρηση μέσω των βασικών ειδησεογραφικών δελτίων (ίσως φταίει που δεν βλέπω τηλεόραση, ενημερωνομαι κυρίως από ίντερνετ, οπότε δεν έχω εικόνα του πόσο μπορεί να έχουν κανιβαλισει το θέμα ). Αυτό που ήθελα να πω, είναι να μην γίνεται αποσιώπηση. Πρέπει να ξέρουμε τι γίνεται, εάν οι θύτες έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά (πχ χρήστες ουσιών, θέματα ψυχολογικής φύσης όπως κατάθλιψη) ώστε όταν γνωρίζουμε άτομα με τέτοια χαρακτηριστικά να έχουμε τουλάχιστον το νου μας. Δεν λέω να απορρίπτουμε και να περιθωριοποιουμε ανθρώπους. Να κρατάμε μια πισινή που λένε.
Το μόνο πρόβλημα είναι πως αργεί η τιμωρία των ενόχων, η οποία και όταν μετά από χρόνια συμβεί συνήθως δεν προβάλλεται εκτός από εμβληματικές υποθέσεις (υπόθεση Τοπαλούδη). Σε κανενός την συνείδηση δεν γίνετε η σύνδεση της πράξης και της τιμωρίας. Έτσι η τιμωρία χάνει τον παιδευτικό και αποτροπαϊκό της χαρακτήρα και είναι κάτι που συμβαίνει πάντα όταν η τιμωρία αργεί και δεν είναι άμεση μετά την πράξη είτε αφορά στην ανατροφή των παιδιών ειτε στην αποτροπή εγκληματικών ενεργειών μεσω της ποινικής δικαιοσύνης. Έτσι έχουμε το παράδοξο να προβάλετε η πράξη αλλά όχι ο κολασμός της. Ως εκ τούτου θα ήταν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα δεν είναι ικανές οι τιμωρίες για να ικανοποιήσουν το αίσθημα περί δικαίου .
Αν μαθευτούν οι ποινές που εκτίονται θα απογοητευτεί ο πολύς κόσμος που διψούσε για απόδοση δικαιοσύνης .
(Οι σατανιστές είναι έξω και ζουν δεύτερη ζωή ,παντρεύονται ,κάνουν παιδιά …
Καθηγητής Ιδιωτικού σκότωσε ,τε…..ε ,κι έθαψε τη γυναίκα του ,και στα εφτά χρόνια ήταν έξω ,κυκλοφορεί ανάμεσά μας ,του δίνουμε το χέρι μας …
Για ποιά δικαιοσύνη μιλάμε; )
Η τιμωρια δεν υπαρχει για να ικανοποιει το κοινο περι δικαιου αισθημα που βασιζεται σε εναν ανταποδοτισμο εν πολλοις. Η τιμωρια εχει κυριως χαρακτηρα αποτροπης. Εχει αποδειχτει ( οικονομικα του δικαιου) οτι η αποτροπη επιτυγχανετε οταν. Μεγαλωνει ο αριθμος των συλληψεων Μεγαλωνει ο αριθμος των καταδικαστικων απιφασεων Μικραινει η ποινη. Μειωνετε ο χρονος μεταξυ εγκληματος και επιβολης ποινης. Και θανατικη ποινη να επαιζε για τον βιασμο δηλ τεραστια ποινη με ας πουμε 40 καταγγελιες στα 100 περιστατικα 20 συλληψεις απ τις 40 καταγγελιες και τελικα 5 καταδικες απ τις 20 συλληψεις η πιθανοτητα να μου επιβληθει θανατικη ποινη αν βιασω… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ένα κράτος δικαίου η απόδοση δικαιοσύνης θα επέβαλε την ανάλογη ποινή .
Τώρα με αυτά που γίνονται και με τις ποινές χάδια όποιος επιθυμεί τιμωρία κι αντέχει προχωρά σε αυτοδικία
Πλεόν νομίζω πως προβάλλεται η τιμωρία του δράστη. Αλλά δεν παίρνει τόση έκταση γιατί για κάποιο λόγο δεν είναι υδονιστική. Στην αντίπερα όχθη, σπανίως προβάλλεται η αθώωση ενός κατηγορουμένου (δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις γυνεκοκτονιών αλλά γενικά) γιατί έτσι λειτουργεί η κοινωνία. Ακόμη και στα χειρότερα δυψάει για δάκρυα και αίμα, το τι θα γίνει μετά δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν. Είναι και η μνήμη ασθενής…
Όχι ,δεν το έγραψα εγώ … Είμαι γενικά κατά της παντός είδους προβολής εγκλημάτων. Ναι ,πιστεύω ότι δημιουργούν μια εξοικείωση σε όλους κι όχι μόνο στα αρρωστημένα μυαλά . Με το διαδίκτυο δύσκολα μπορείς να προστατευθείς ,θα χρειαζόντουσαν εντελώς απαγορευτικές τακτικές . Αλλά τα επίσημα ΜΜΕ που υπερπροβάλουν για προστασία και καλά, περισσότερο για την τσέπη τους ενδιαφέρονται. Κι όχι δε δημιουργούν επαγρύπνηση ,δεν ξεσηκώνουν ,δεν δημιουργούν πρόληψη ή αποτροπή . Δίνουμε αξία στον εγκληματία όταν τον προβάλουμε ,πολλοί αρρωστημένοι θέλουν αυτή την προβολή ,παίρνουν διασημότητα, προηγουμένως ήταν τίποτα . Όλη αυτή η αρνητική επικαιρότητα δημιουργεί μια κατήφεια ,έναν αρνητισμό… Διαβάστε περισσότερα »
Θεωρητικά και τυπικά η Ιαπωνία είναι ένα δημοκρατικό κράτος. Βέβαια, υπάρχει και το γεγονός ότι, στην σχεδόν 80χρονη ιστορία της ιαπωνικής δημοκρατίας υπήρξε εναλλαγή στην εξουσία μονάχα μία φορά, και αυτή πολύ σύντομη, διετία νομίζω (ίσως αυτές τις ημέρες να δρομολογείται και η δεύτερη, έχω αμελήσει τον τελευταίο καιρό στην παρακολούθηση των διεθνών, με έφαγε η παρακολούθηση των ΗΠΑ). Το κόμμα που τοποθετήθηκε στην εξουσία από τους Αμερικανούς ως συνεχιστής του ηττημένου μιλιταριστικού εθνικιστικού αυτοκρατορικού κράτους, εκτός από την διαβόητη διαπλοκή του με τους πανίσχυρους οικονομικούς ομίλους, διατηρούσε και στενότατες σχέσεις με την γιακούζα, την εξίσου διαβόητη ιαπωνική μαφία. Φυσικά,… Διαβάστε περισσότερα »
Αντί για αυτόνομο σχόλιο περί Ιαπωνίας, ήθελα να απαντήσω στην lucide dream που έγραψε “Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αποσιωπούν τέτοια γεγονότα για ευνόητους λόγους”