Η ιστορία σου: «Βοηθώ μια οικογένεια μεταναστών αλλά κουράστηκα»

Η ιστορία της Αγγελικής όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Παρακολουθώ φανατικά το site και νιώθω τυχερή, που έστω και σαν αναγνωστρια ειμαι μέλος της ampa κοινότητας. Τώρα ήρθε η ώρα να ζητήσω τη βοήθεια, τη δική σου και των αναγνωστών, σ’ ένα ζητημα που με προβληματίζει πάρα πολύ και σχεδόν κάθε μέρα.

Είμαι δασκάλα και πριν οχτώ μήνες, με σύστησαν για διδασκαλία ελληνικών σε ένα κοριτσάκι 14 χρόνων, που πριν λίγους μήνες είχε έρθει στην Ελλάδα, από μια χώρα της Ασίας. Πρόκειται για μια αξιοπρεπέστατη και πολύ φιλότιμη οικογένεια , η οποία μετανάστευσε για χάρη της μοναχοκόρης τους, με όνειρο να την σπουδάσουν και να αποφύγουν έναν γάμο , όπως δυστυχώς συνηθίζεται στα μέρη τους. Τον πρώτο καιρό, δέθηκα πάρα πολύ με το παιδί , το οποίο ακόμα και τώρα αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα κοινωνικοποίησης, λόγω γλώσσας. Μέχρι τώρα, προσπαθώ πέρα από τα μαθήματα, τα οποία παρέχονται εθελοντικά απο εμένα, να τους βοηθήσω, όπου μπορώ και σε γραφειοκρατικά θέματα. Ενώ στην αρχή ήμουν πολύ θερμή και υποστηρικτή, και ειλικρινά μένω άναυδη με το ποσό εχθρική είναι η χώρα μας απέναντι στους πιο αδύναμους και ειδικά στα παιδιά μεταναστών ,πλέον κάτι έχει αλλάξει μέσα μου… .

Όσο και αν προσπαθώ να μπω στη θέση τους είναι αδύνατον και ταυτοχρόνως θα ήταν άδικο να προσποιηθω ότι τους καταλαβαίνω, μιας και ποτέ δεν βρέθηκα στη θέση τους, όντας γεννημένη και μεγαλωμένη με προνόμια ,που τελικά δεν είναι δεδομένα σε όλους!! Και ενώ τα καταλαβαίνω όλα αυτά με τη λογική …τους τελευταίους δύο μήνες νιώθω πίεση, απίστευτη πίεση!!!! Πίεση, η οποία πολλές φορές μου δημιουργεί εκνευρισμό. Αφιερώνω αρκετό χρόνο και άγχος ,για να προετοιμάσω το μάθημα  γιατί παρότι είμαι δασκάλα δεν έχω ξανά διδάξει παιδάκι με άλλη μητρική γλώσσα και χωρίς να ξέρει καθόλου ελληνικά.

Και νιώθω πίεση και νεύρα και άχρηστη που δεν είμαι αντάξια να το διδάξω σωστά! Νιώθω πίεση ,που δεν μπορώ να θέσω όρια στο μάθημα, και πολλές φορές αντί για γραμματική και σύνταξη κάνω παρέα στο παιδί, γιατι το παιδί δεν έχει φίλους. Νιώθω πίεση,που χωρίς υπερβολή, σχεδόν κάθε βδομάδα πρέπει να βοηθώ για κάποιο γραφειοκρατικό θέμα και να τρέχω σε δημόσιες υπηρεσίες ή δομές υγείας κτλ. γιατί οι ίδιοι δεν ξέρουν ελληνικά. Νιώθω πίεση όταν με ρωτούν αν ξέρω κάποια δουλειά για την μαμά, για άλλο σπίτι, για ένα απλό μπουφάν. Πράγματα, τα οποία ένα νοήμων κράτος μέριμνας, θα έπρεπε να είχε μεριμνήσει!!!!!

Κάποιοι μου λένε ότι ίσως το εκμεταλλεύονται, κάποιοι μου λένε ότι δεν το κάνουν επίτηδες αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να ορθοποδήσουν μόνοι τους κι να προσπαθήσουν να τριφτουν, να μάθουν τη γλώσσα και τους κρατικούς μηχανισμούς. Και εγώ στη μέση, προσπαθώ να βοηθήσω, χωρίς να αφήνω δικές μου εκκρεμότητες πίσω, το οποίο μερικές φορές συμβαίνει. Και αυτό συμβαίνει κάθε βδομαδα. Δεν θέλω να βρεθώ στη θέση τους, αλλά κουράστηκα να βοηθώ. Κουράστηκα να είμαι ο ανεπίσημος κρατικός βοηθός τους.
Όσο σου γράφω τόσο συνειδητοποιώ, ότι για ακόμα μια φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να βάλω όρια και χρειάζομαι επιβεβαίωση !!!!

Νιώθω πίεση και εκνευρισμό και αυτό που κάποτε το έκανα από καρδιάς, πλέον το κάνω από αγγαρεία. Είμαι τόσο κακος άνθρωπος και ρατσιστρια, όσο νιώθω που στην ερώτηση που μ έκαναν σήμερα αν μπορώ να τους βοηθήσω με κάτι χαρτιά την Δευτέρα, εγώ απλά θέλω να απολαύσω τις διακοπές μου, μετά από δύο χρόνια ασταμάτητης δουλειάς και να δω την κολλητή μου, που επίσης λόγω covid έχω να δω δύο χρόνια, χωρίς να τρέχω σε νομαρχίες και νοσοκομεία!!!!!! Αχχχχχ. Τι νόημα έχει να βοηθήσω,ακόμα και αν μπορώ αν δεν το νιώθω;
Βοηθειααααα!!!

Υ.Γ. Φυσικά και δέχτηκα . Απλά μετά μου ζήτησαν και κάτι άλλο. Κατά καιρούς τους δίνω πράγματα που δεν χρησιμοποιούμε, μιας και στο παρελθόν έχω υπάρξει ξεδιάντροπα υπερκαταναλωτικη . Στο παιδί και ότι έχει να κάνει με αυτό βέβαια, πάντα προσφέρω καινούρια. Τώρα μου ζήτησαν κάτι μικρής αξίας, αλλά δεν το έχω! Να το αγοράσω ή απλά να πω ότι δεν το έχω!!!! Αχχχχχχ . Σε αυτούς θα φανεί χρήσιμο και εγώ απλά θα το χαλούσα σε καφέδες. Αλλά έχω δουλέψει τόσες υπερωρίες για να πιω άνετα αυτούς τους καφέδες. Σκέφτομαι ,ότι σε αντίστοιχη περίπτωση η μαμά ή η γιαγιά μου απλά θα το αγόραζαν χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως εγώ! Ειδικά, εν όψει Χριστουγέννων. Τελικά, το μήλο δεν πέφτει πάντα κάτω από την μηλια!!!!!!
Νιώθω ντροπή για τον εαυτό μου και νεύρα . Νεύρα που δεν ξέρω που να αποδώσω, σε μένα σε αυτούς, στο κράτος ….που ..

-από την Αγγελική

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Διαβάζοντας προσπαθούσα να επιβεβαιώσω αν κατάλαβα καλά ότι όλα αυτά τα κάνεις εθελοντικά, άνευ οικονομικής αμοιβής, ή αν αμοίβεσαι χρηματικά. Αναφέρεις δύο φορές τη λέξη εθελοντικά, οπότε δεν πρέπει να έκανα λάθος.

Όταν αμειβόμαστε, είθισται να έχουμε ξεκάθαρο ορισμό καθηκόντων. Αν διαπιστώσουμε ότι δεν μπορούμε να τα φέρουμε εις πέρας σημαίνει ότι δεν κάναμε σωστή συμφωνία, επομένως βάζουμε μυαλό για την επόμενη φορά. Όταν κάνουμε εθελοντισμό, όμως, πηγαίνουμε μέχρι εκεί που αντέχουμε. Βρίσκω αξιοθαύμαστο εκ μέρους σου που προσφέρεις στην οικογένεια αυτή. Ιδιαίτερα επειδή ο λόγος της μετανάστευσης είναι τόσο κοντά στην καρδιά του ampa.

Eίναι απολύτως ΟΚ να έχεις κουραστεί, να θέλεις να δεις τη φίλη σου, να θέλεις να ξεκουραστείς για διακοπές. Μην νιώθεις τύψεις, άνθρωπος είσαι κι εσύ. Πρόσφερε αυτό που μπορείς. Το κράτος αντίστοιχα θα βελτιωθεί σιγά σιγά, με αυξημένη ψηφιοποίηση για τα γραφειοκρατικά, και με την συμμετοχή όλων μας σε πολιτικό επίπεδο ενεργού πολίτη. Ο εθελοντισμός δεν το αντικαθιστά, όμως συντελεί σε καλύτερη ζωή των λιγότερο προνομιούχων.

Το κυριότερο όμως που θέλω να εστιάσω είναι το ερώτημα:

“Τι νόημα έχει να βοηθήσω,ακόμα και αν μπορώ, αν δεν το νιώθω;”

Μου θυμίζει λίγο ερώτημα τύπου γιατί να τηλεφωνήσω στον παππού για χρόνια πολλά αφού δεν το νιώθω; Για σένα μπορεί να μην έχει νόημα, γι’αυτόν όμως που έχει την ανάγκη έχει τεράστιο νόημα.

Κάνε αυτά που μπορείς, μέχρι εκεί που μπορείς, και μην το πολυψάχνεις με ατέρμονες ενοχές και φιλοσοφία. Η καλή πράξη είναι από μόνη της Αξία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News