Πρόβλημα σύγχρονο, εντελώς σύγχρονο.
_______________
Η ιστορία της Sabina όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γειά σε όλους.
Όλη μου τη ζωή παλεύω με τα προσόντα μου αξιοκρατικά και με βαθιές ανθρωπιστικες αρχές. Είμαι 36 και κάθε χρόνο της ζωής μου βιωνω την ανεργία και τη προσπάθεια εύρεσης εργασίας. Συνεχίζω να επιμορφωνομαι.. Όσες φορές έχω αναζητήσει εργασία άσχετη από τα προσόντα μου, με απορρίπτουν. Όσες φορές κυνηγάω μια εργασία με τα προσόντα μου, δν γίνεται τίποτα. Βλέπω συνεχώς φελλούς και ανθρώπους ανάξιους να προχωράνε με μέσο και γνωριμίες.
Οι ευκαιρίες που μου δίνονται είναι ελάχιστες και είναι σαν να σου πετάνε ένα ξεροκοματο, για να μείνεις πεινασμένος. Οι τελευταίες μου ελπίδες εναποκεινται σε μια προκηρυξη που αναμένω. Δουλεύω χρόνια θεραπευτικά, αλλά συναντώ συνεχώς ανθρώπους αγενής, οι οποίοι πετάνε τα σκουπίδια τους πάνω μου. Είμαι βαθειά θυμωμένη με την ελληνική κοινωνια. Μια κοινωνία που καθιστά ανάπηρους ανθρώπους με προσόντα. Περιμένω τη θέση μου για να στηρίξω ανθρώπους που έχουν βρεθεί στην ίδια θέση με εμένα.
Μέσα σε όλα αυτά αντιμετωπίζω έναν έρωτα που προς το παρών δν εχει ανταπόκριση. Ελπίζω να τα καταφέρω. Ευχαριστώ.
– από την Sabina
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Το ζήτημα που εγείρεις δεν είναι μικρό, είναι τεράστιο. Έχει παραμέτρους οικονομικές, πολιτικές, κοινωνιολογικές, σε διεθνές επίπεδο, κι έχουν ασχοληθεί μαζί του ολόκληροι Νομπελίστες, ώστε να νιώθω πολύ μικρή να αποπειραθώ να δώσω ικανή εξήγηση.
Το όραμα ζωής της γενιάς της Μεταπολίτευσης για ανώτερες/ανώτατες σπουδές, κοινωνική κινητικότητα μέσω αυτών, και εξασφάλιση θέσης στο Δημόσιο ως μέσον διαβίωσης έχει κάπου εδώ, με τα χρόνια της κρίσης, λήξει.
Επαναλαμβάνω, δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο, αλλά η ελληνική πτυχή του σε εξοργίζει, επειδή το ρουσφέτι είναι ελληνική κληρονομιά της Τουρκοκρατίας κι έτσι χτυπάει πολλά ευαίσθητα κουμπιά σε όλους μας.
Αυτό που θεωρητικά πρέπει να κάνεις το κάνεις λίγο πολύ. Αυτό που θα μπορούσες να κάνεις, και το συνιστώ, είναι να επεκτείνεις το στενό ορίζοντα της ειδικότητάς σου. Να ελαστικοποιήσεις τα όρια ικανοτήτων σου, να γίνεις πιο ευέλικτη, πιο πολυπράγμων, πιο πολυδιάστατη. Ώστε έτσι να μπορείς να προσαρμοστείς σε περισσότερες θέσεις και περιβάλλοντα.
Εναλλακτικά, μπορείς να διερευνήσεις αν έχεις περισσότερες ευκαιρίες ως ελεύθερος επαγγελματίας, αφεντικό του εαυτού σου. Ξέρω ότι στην Ελλάδα η τελευταία αυτή πρόταση μοιάζει χαοτική, αλλά όταν αλλάζουν οι καιροί αλλάζουμε κι εμείς. Αλλιώς μας προσπερνούν οι εξελίξεις και βαλτώνουμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Διαφωνώ με την Ρένα ότι παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους απ’ όσους μπορούμε να απορροφήσουμε. Σε γενικές γραμμές, μια πραγματικά και λειτουργική οικονομία χρειάζεται τεράστιο αριθμό πτυχιούχων. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον υπερπληθωρισμό πτυχιούχων νομικής. Για την ελληνική νοοτροπία, πτυχίο νομικής ισοδυναμεί με το τρίπτυχο δικηγόρος-συμβολαιογράφος-δικαστικός, ειδάλλως έχουμε πληθώρα, ανεργία ή ετεροαπασχόληση. Στην Ευρώπη, το μεγαλύτερο μέρος των πτυχιούχων νομικής εργάζεται σε δημόσιες υπηρεσίες και τοπική αυτοδιοίκηση (οπότε και είναι σε θέση να κατανοήσει πολύ ευκολότερα τα νομικά κείμενα από τα οποία κατακλύζεται η υπηρεσία, αλλά και να συντάξει κανονισμούς, κείμενα, κλπ), στα δικαστήρια (όχι μόνο στη γραμματεία, αλλά και ως βοηθητικό… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλάμε για Ελλάδα, πάντοτε, κι αυτό είναι που κάνει το ζήτημα περίπλοκο. Η σύγκριση με Ευρώπη που είναι μεγάλη αγορά δεν είναι ισότιμη, όπως περιέγραψε η/ο Judy Benjamin, πιο κάτω.
Οι απορροφήσιμοι στην εκπαίδευση είναι κυρίως αναπληρωτές, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Οι, δε, γιατροί αρνούνται να δουλέψουν με τις συνθήκες των ελληνικών νοσοκομείων, και γι’αυτά τα λεφτά, γι’αυτό μεταναστεύουν -αυτό αναδείχθηκε και με την πανδημία και τις ΜΕΘ: φτιάχνουν κρεβάτια αλλά γιατροί συγκεκριμένων ειδικοτήτων που απαιτούνται να τις στελεχώσουν γιόκ. Σου λέει, γιατί να πάμε με τέτοιες συνθήκες;
Δεν είναι εύκολο για να είμαστε αφοριστικοί. :/
Φυσικά και πρόκειται για υπερπολύπλοκο ζήτημα που δεν μας επιτρέπει σε καμία περίπτωση να είμαστε αφοριστικοί.
Μάλιστα, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο έγραψα αυτό το σχόλιο, επειδή βρήκα εξαιρετικά αφοριστικό αυτό το
“Με απλά λόγια: παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους απ’όσους καταναλώνουμε” (και μάλιστα γραμμένο με bold)
Επιπλέον, ακριβώς επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα, θα έπρεπε να σκεφτόμαστε πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα και να ενεργούμε σε αυτήντην κατεύθυνση, και όχι να θεωρούμε δεδομένη την κατάσταση και να προσαρμόζουμε το μέλλον μας σε αυτή
Όπως είπα είναι ζήτημα πολιτικό. Επειδή όμως για να αλλάξει πρέπει να γίνουν τομές ετών (μην πω δεκαετιών) η ερωτώσα ας μην γίνει τροφή στις μυλόπετρες ως τότε.
A) Αν νομίζεις ότι το κλασικό ελληνικό σύμπλεγμα οικογενειοκρατία/βύσμα/δημόσιες σχέσεις/κομματοσκυλισμός/αναξιοκρατία, το οποίο συναρθρώνεται με εκείνο της κακοπληρωμένης εργασίας/απλήρωτης εργασίας/ παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων/μαυραγοριτισμό, δεν σου αφήνει περιθώρια, στρώνεσαι στις ξένες γλώσσες και επιλέγεις την λύση που επέλεξαν την τελευταία δεκαετία περισσότεροι από 400.000 συνομήλικοι συμπολίτες μας: μετανάστευση σε μια χώρα του εξωτερικού που σέβεται περισσότερο τον εργαζόμενο και τον πολίτη. Θα χάσεις μερικά πράγματα (ήλιο, κλίμα, παραλίες…), θα κερδίσεις πολύ περισσότερα. Β) Το ελεύθερο επάγγελμα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε παιχνίδι για εξαιρετικά δυνατούς λύτες (το ασκώ εδώ και πολλά χρόνια και ποτέ η κατάσταση δεν ήταν χειρότερη… Διαβάστε περισσότερα »
Μα γιατί νομίζεις ότι έχουν φύγει και φεύγουν τόσοι; Δεν είναι αλήθεια οτι παράγουμε υπερβολικά πολλούς πτυχιούχους σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως φαίνεται από τα επίσημα στατιστικά. Προφανώς αυτοί που παράγουμε, πολλοί ή λίγοι, δεν μπορούν να απορροφηθούν από την οικονομία μας. Ο δημόσιος τομέας δεν μπορεί να τους απορροφήσει όλους, αυτό είναι σίγουρο. Βέβαια, ένας πολύ λειτουργικός δημόσιος τομέας θα μπορούσε να απορροφήσει έναν μεγαλύτερο αριθμό πτυχιούχων. Άρα, πρέπει να απορροφηθούν και στον ιδιωτικό τομέα. Άρα πρέπει να υπάρξουν περισσότερες η/και μεγαλύτερες και διεθνώς ανταγωνιστικές ιδιωτικές επιχειρήσεις. Για να γίνουν αυτά πρέπει να υπάρξουν επενδύσεις και νομικά… Διαβάστε περισσότερα »
Το ζήτημα αυτό είναι βαθύ και πολυδιάστατο και χρειαζόμαστε σελίδες ολόκληρες για να το αναλύσουμε. Δεν είναι μόνο η υπερπληθώρα πτυχιούχων και οι πελατειακές σχέσεις το πρόβλημα, είναι ότι κατά βάση η Ελλάδα είναι μια αγορά μικρή και περιορισμένη. Στην Αγγλία ας πούμε η Αμαζον στις αποθήκες της προσλαμβάνει ακόμα και 60αρηδες. Το έχω δει. Εκεί όμως η αγορά αναπτύσσεται, η μία παραγγελία διαδέχεται την άλλη και χρειάζονται χέρια. Εδώ η αγορά ψοφάει. Οταν λοιπόν θέλει κάποιος στην Ελλάδα να προσλάβει έναν μόνο υπάλληλο για την επιχείρηση του, δημοσιεύει αγγελία και την επόμενη μέρα εμφανίζονται ογδόντα βιογραφικά, έχει την πολυτέλεια… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι δημιουργικό άτομο που έχει αρχές και ευαισθησίες;
Για την Ελλάδα δεν διαμαρτύρεσαι, δεν παραπονιέσαι: απο την Ελλάδα ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ!