Η Ιστορία Σου: Η Φίλη μου δεν μου συμπαραστάθηκε

Πού πάνε οι φιλίες όταν διαλύονται;

Η ιστορία της φίλης μας Unfriended όπως την ξεχώρισα σήμερα.

__________

Ας μιλήσουμε λίγο για τις γυναικείες φιλίες.

Η δική μου ιστορία έχει να κάνει με άτομο που θεωρούσα φίλη για σχεδόν μια δεκαετία. Φίλες από το πανεπιστήμιο, αμέσως δέσαμε και κρατήσαμε τις σχέσεις και μετά το τέλος των σπουδών, παρά το γεγονός ότι πήραμε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Τα πηγαίναμε μια χαρά για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν και είχαμε τις διαφορές μας που και που, αλλά κατά βάση συγκλίναμε σε απόψεις.

Φυσικά και είχαμε και οι δύο πράγματα που ενοχλούσαν την κάθε πλευρά αλλά πιστεύω πως και οι δύο κάναμε κάποια βήματα βελτίωσης.

Ώσπου κάποια στιγμή άρχισε τις αμπελοφυλλοσοφίες και τα self conscious θέματα. Πείτε το κρίση ηλικίας, ωριμότητα.. όπως και να έχει καλό κάνει η αυτογνωσία. Τότε, όμως, ήταν που άρχισε να φέρεται εγωιστικά, γεγονός που δικαιολογούσε με το τυπικό “προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου και θέλω να μπορώ να εκφράζονται ελεύθερα ανάμεσα στις φιλίες μου” χωρίς να σκέφτεται αν ό,τι λέει ή κάνει μπορεί να επηρεάζει τους άλλους. Παράδειγμα, κανονίζαμε να βρεθούμε, κι επειδή εγώ μπορεί να ήμουν κουρασμένη ή να είχα πονοκέφαλο, να της ζητούσα να κανονίσουμε κάτι χαλαρό και εκείνη να απαντούσε “δε θέλω να καταπιεστώ, ένα σκ έχουμε να ξεσκάσουμε πρέπει να το εκμεταλλευτούμε”.

Και σκέφτομαι ότι αυτό το έκανε -μάλλον- με καλή πρόθεση στην προσπάθειά της να βοηθήσει. Αλλά όλη η συμπεριφορά της έτεινε πιο πολύ σε τοξική θετικότητα παρά σε άνθρωπο που ήθελε να βοηθήσει.

Και αυτό έγινε πιο έντονο, όταν, την τελευταία χρονιά, πέρασα αρκετές δυσκολίες σε πολλά επίπεδα, και εκείνη προσπαθούσε να με εμψυχώσει, συγκρίνοντας την κατάσταση μου με άλλων ανθρώπων. Πιστεύω ότι ο ρόλος του φίλου δεν είναι για να σου λύνει τα προβλήματα, αλλά για να βρίσκεται δίπλα σου και να σου συμπαραστέκεται. Κάτι τέτοιο, δυστυχώς, δεν το εισέπραξα ποτέ από το συγκεκριμένο άτομο.

Και έφτασε η στιγμή που ξέσπασα και της το είπα.

Η απάντησή της; Ότι δεν θεωρεί ότι πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα γιατί η συμπεριφορά μου είναι τοξική και ότι την επηρεάζει αρνητικά να ακούει τα προβλήματα μου.

Και παρόλο που είχα φτάσει σε σημείο να θέλω κι εγώ να αποστασιωποιηθώ, γιατί έβλεπα ότι η σχέση αυτή πλέον δεν ήταν όπως παλιά, η συμπεριφορά της, ο τρόπος που τα είπε με ενόχλησαν.

Με ενόχλησε γιατί δε σεβάστηκε την φιλία που είχαμε τόσα χρόνια. Με ενόχλησε γιατί η απάντησή της, η στάση της είχε σημάδια χειριστικού ανθρώπου, εγωιστή και αχάριστου. Και όχι, δεν προσπαθώ να με θυματοποιήσω γιατί ξέρω ότι κι εγώ έχω σφάλλει στη σχέση αυτή, αλλά ξέρω ότι έχω δώσει και πάρα πολλά.

Και αυτό ήταν ουσιαστικά αυτό που με ενόχλησε περισσότερο. Η αχαριστία και η εγωκεντρικότητα της που προσπάθησε να μου ρίξει όλη την ευθύνη της ρήξης της φιλίας.

Είναι σαφώς πολύ καλύτερη η ψυχολογία μου τώρα που απομακρύνθηκε, και δεν λυπάμαι καθόλου, γιατί δεν νιώθω ότι έχασα φίλη. Μόνο αυτή η πικρία μου έχει μείνει και ένα γιατί έχουν καταντήσει έτσι οι άνθρωποι. Γιατί έχουν γίνει τόσο εγωκεντρικοί, ρηχοί και απρόθυμοι να προσπαθήσουν να τα βρουν με τους άλλους;

Ζούμε στην εποχή των σχέσεων/συναισθημάτων εξπρές.

Συγγνώμη για το σεντόνι…

-από την Unfriended

___________________________________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση.

Δεν λυπάσαι, λες, καθόλου “γιατί δεν νιώθεις ότι έχασες φίλη”. Έχεις όμως πικραθεί από την αντιμετώπιση που εξέλαβες προσωπικά. Και βγάζεις γενικό συμπέρασμα για εποχή συναισθημάτων εξπρές και “πώς κατήντησαν οι άνθρωποι”.
Είσαι γύρω στα 30. Νωρίς  είναι για να οικτίρεις την κατάντια των ανθρώπων. Πάντα έτσι ήταν οι άνθρωποι, καθένας βλέπει το ζήτημα από την δική του οπτική. Ίσως η φίλη σου θα μας έλεγε άλλα, αν μας έστελνε εκείνη. Αλλά δεν μας έστειλε εκείνη, έστειλες εσύ.

Πιθανότατα η φίλη σου είναι θύμα των κλισέ, ενδεχομένως προστατευμένη στην φούσκα της επίσης. Αυτά τα “το ΣΚ πρέπει να ξεσκάσουμε”, “τα προβλήματά σου δεν είναι τίποτα μπροστά στων καρκινοπαθών/των αστέγων/των προσφύγων κλπ” για ψυχολογική υποστήριξη (που καταλήγει σε ακύρωση του συναισθήματός σου), “η φιλία μας είναι τοξική” θυμίζουν ακριβώς αυτό. Άνθρωπο που δεν έχει ζοριστεί ιδιαίτερα και επηρεάζεται πολύ από την ποπ φιλολογία τριγύρω μας και τα τσιτάτα της.

Το ρεζουμέ:

Αφού κατέληξες ότι δεν σου προσέφερε αυτό που αναζητούσες (έναν ώμο υποστήριξης σε όσα πέρασες) κι εκείνη επιθυμεί διακοπή της φιλίας, το θέμα είναι λήξαν.

Η πίκρα σου, αν το καλοσκεφτείς, δεν απορρέει από κάποιο υπαρξιακό προβληματισμό για την ανθρωπότητα, αλλά επειδή θρηνείς την συναισθηματική επένδυση που είχες κάνει τόσα χρόνια σε ένα άτομο με το οποίο “είχατε τις διαφορές σας που και που” και “φυσικά και είχαμε και οι δύο πράγματα που ενοχλούσαν την κάθε πλευρά.” Έκανες προσπάθεια για την φιλία αυτή. Ζορίστηκες. Κι ανέμενες απόδοση στην επένδυση αυτή.

Οι φιλίες όμως δεν κτίζονται από τις κοινές απόψεις, πχ. αγαπάμε κι οι δυο τα σουτζουκάκια, ακούμε Avenged Sevenfold, και καταδικάζουμε τον φασισμό. Ούτε από την συνύπαρξη σε κοινά περιβάλλοντα, όπως το πανεπιστήμιο, η εργασία, ένας σύλλογος χόμπυ, κι ας παρέχουν αυτά ευκαιρίες για γνωριμίες και συναναστροφές. Οι φιλίες κτίζονται από τις κοινές εμπειρίες και το μοίρασμα γνήσιων προσωπικών στιγμών. Τώρα ήρθε η στιγμή να το διαπιστώσεις αυτό: δεν σας ένωναν και πολλά κοινά τελικά. Επιπλέον αλλάξατε μέσα σε 10 χρόνια, όπως γίνεται συνήθως, άλλαξαν οι ανάγκες σας κι οι επιθυμίες σας.

Μεγαλώνοντας, δυστυχώς ή ευτυχώς, αφήνουμε ανθρώπους πίσω μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι προδοθήκαμε ή τους προδώσαμε, αναγκαστικά. Σημαίνει ότι ό,τι ήταν να δώσουν αυτές οι σχέσεις το έδωσαν. Και με γλυκόπικρη νοσταλγία, τις φιλάμε και πάμε παρακάτω.

ΝΒ. Η αναφορά “στις γυναικείες φιλίες” μου χτυπάει καμπανάκια. Μια χαρά είναι οι γυναικείες φιλίες, μην πέφτουμε στην μισογυνική λούμπα ότι δεν υφίστανται, βεβαίως και υπάρχουν. Κι επειδή συνήθως γίνεται πιο βαθύ μοίρασμα κοινών εμπειριών, με τόσα που περνάμε, συνήθως είναι και πολύ ισχυρές άπαξ και κτιστούν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News