Κι εκφράστηκε όχι μόνο στην ίδια στην καθημερινότητα τους, αλλά και δημόσια στην κηδεία της μπροστά σε όλον τον κόσμο.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα σας. Λίγες σκέψεις που έκανα παρακολουθώντας τη ζωή και το θάνατο της Γ.Μαστροκωστα. Ζήλεψα τη Γωγώ Μαστροκώστα. Συγκεκριμένα ζήλεψα αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν στην κηδεία της. Την αγάπη που έζησε και τον άντρα που παντρεύτηκε που την αγάπησε και της το εξέφρασε και όχι μόνο στην ίδια στην καθημερινότητα τους αλλά και δημόσια στην κηδεία της μπροστά σε όλον τον κόσμο.
Η αγάπη που νομίζουμε ότι έχουμε με τον σύντροφό μας, αλλά δεν εκφράζεται στην καθημερινότητα ή εκφραζεται με υλικά αγαθά μόνο. Μας αφήνει κενό, μια μοναξιά που γεμίζουμε με άλλους περισπασμούς. Πόσο ευτυχισμένη θα πρέπει να ήταν όσο ζούσε ακόμα και με τις δυσκολίες της ασθενείας της! Πόσο κενές ζωές ζούμε κάποιοι. Πόση έλλειψη από αληθινά συναισθήματα που να εκφράζονται, έχουμε.Πώς μεγάλωσε ο άντρας της και έμαθε να εκφράζει το συναίσθημα του σε μια κοινωνία που ελάχιστοι άντρες εκφράζονται ελεύθερα και δεν θέλουν να αποδεικνύουν μόνο τη δύναμη τους σαν προμηθευτές. Πόσο πλήρης από αγάπη ήταν σαν να έζησε μέχρι τα βαθιά της γεράματα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κωνσταντίνα
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Διαβάσαμε την επιστολή με κάποια αμηχανία, δεν θα σου κρύψω, στην ομάδα. Ιδιαίτερα επειδή κάποιες έχουμε βιώσει καρκίνο. Και ξέρουμε κάτι που δεν γνωρίζεις και φυσικά ποτέ να μην το γνωρίσεις σου εύχομαι. Ότι η ασθένεια από μόνη της έχει αναξιοπρέπεια, όχι τιμητικά λουλουδάκια ως έπαθλο για το ότι πέρασες κάτι τόσο άσχημο και σε θαύμασαν γι’ αυτό. Είτε περάσεις ξυστά από το θάνατο, είτε σε πάρει και φύγει, δεν υπάρχει κάτι το θριαμβευτικό στην διαδικασία αυτή, όποιον κι αν έχεις δίπλα σου. Στα νοσοκομεία νιώθεις, αλλά και είσαι ένα κομμάτι κρέας. Δεν υπάρχει πιο αντικειμενοποιητική εμπειρία. Είναι διαλυτική για οποιοδήποτε πνεύμα οποιουδήποτε ατόμου και στο λέει άνθρωπος που βασίζεται ιδιαίτερα στην δύναμη του πνεύματος.
Βλέπω όμως ότι η άγνοια αυτή, που είναι δικαιολογημένη από την έλλειψη εμπειρίας, όπως διευκρίνισα, εκφράζει κάτι ακόμη. Την ζήλεια για την δημόσια αναγνώριση της εκτίμησης, του έρωτα, της αγάπης και της συντροφικότητας. Να, γι’αυτό λέω ότι το ζευγάρι αναγνωρίζεται ως τέτοιο όταν τεθεί η διάδρασή του σε δημόσια διαβούλευση, όταν υπάρχει η κοινωνική αναγνωρισιμότητα. Φαίνεται να σου λείπει η δημόσια αναγνώριση ότι αγαπιέσαι.
Κι αναρωτιέμαι αν κατανοείς ότι αυτό που βλέπεις και διαβάζεις για την ζωή των άλλων είναι μια κλειδαρότρυπα, μέσα από την οποία παίρνεις μόνο ένα τμήμα της συνολικής πραγματικότητας. Τα όρια της εικόνας δεν περνούν το όριο της κλειδαρότρυπας. Μένουν κρυφές πλευρές που μπορεί να αλλοιώνουν το σύνολο. Εστιάζεις εσύ αυτή τη στιγμή στο ότι δημόσια ο σύζυγός της είπε αυτά τα λόγια, όμως δεν ξέρεις αν και σε δική σου κηδεία θα λέγονταν τα αντίστοιχα, και κυρίως αν θα εννοούνταν. Αυτό μόνο εκείνος που μιλάει το γνωρίζει. Έχεις σκεφτεί ότι ο δημόσιος λόγος καμμιά φορά (δεν το λέω για τον Δέλλα συγκεκριμένα, όχι μα την μεγάλη θεά!) έχει ένα πέπλο καθεστωτικής υποχρεωτικότητας; Τι να πει κανείς σε επικήδειο όταν κάποια πεθαίνει, και μάλιστα τραγικά και νεότατη όπως η Γωγώ Μαστροκώστα, να μιλήσει αρνητικά γι’ αυτήν; Όταν κάποιος πεθαίνει είθισται να εστιάζουμε στα καλά του. Αν εσύ τώρα νιώθεις ότι δεν αγαπιέσαι, να φύγεις. Η ζωή δεν είναι ατελείωτη, δεν ξέρουμε τι συμβαίνει αύριο, δεν αξίζει να συμβιβαζόμαστε σε τόσο ουσιαστικά πράγματα. Αν πάλι είναι η δημόσια αναγνώριση που σε καίει, τι να σου πω, ίσως κι αυτό μια επιφανειακή έλλειψη είναι ως συμπέρασμα. Κανένας δεν βλέπει μέσα στην καρδιά του άλλου κι ίσως να μην έχει και μεγάλη σημασία να δουν τελικά.
H Ρένα απαντά: Για τη Γωγώ Μαστροκώστα και τον Τραϊανό Δέλλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βρε φίλη, πραγματικά τώρα, το σκέφτηκες πολύ; Κατ αρχας, σ αυτά που έγραψε η κα Ρενα έχω να πω τα εξής: Για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος, έχει τύχει να δω πολλές φορές την Γωγω με τον Τραϊανό στο νοσοκομείο ( δεν ξέρω αν επιτρέπεται να γράψω σε ποιο) τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Ειλικρινά ήταν πάντα μα πάντα δίπλα της και της φέρονταν με μεγάλη τρυφερότητα και προσοχή. Δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο για την κατάσταση της κοπέλας, μόνο αυτό, κι αυτό γιατί το είδα με τα μάτια μου. Επειδη έχω περάσει καρκίνο ( πώς… Διαβάστε περισσότερα »
Το 1. το επιβεβαιώνω και εγω.
Γνωρίζω την οικογένεια της και λιγο την ίδια, όμως απο κοντά με τον Τραϊανό δεν έτυχε να τους δω. Τη θυμάμαι οταν ήμουν παιδάκι που εκείνη ηταν ήδη διάσημη, ποσο απλή και παράλληλα λαμπερή ηταν, κυριολεκτικά σαν να σκορπιζε φως γύρω της. Ταλαιπωρηθηκε πολύ δυστυχώς και σε κανέναν δεν αξίζει να τα περνάει όλα αυτά.
Όπως και η άλλη σχετική επιστολή που είχε έρθει, αν εννοείς ότι ζήλεψες την αγάπη που πήρε κυρίως από τον άντρα της, ναι, αυτό εν μέρει το ζηλεψα και εγώ. Και λέω εν μέρει γιατί, αντιγράφω πάλι τα λόγια που είχε πει η Γωγώ για την αρχή της σχέσης τους που δεν ζηλεψα καθόλου: “Για εμένα είχαμε σχέση από το πρώτο λεπτό, για τον Τραϊανό μετά από έναν χρόνο. Όμως εκτιμούσα την ειλικρίνειά του και ήξερα πως όταν αυτός ο άντρας πει ότι είναι μαζί μου, θα είναι μαζί μου. Τον πρώτο χρόνο ήμουν στο “χαρέμι”. Μου δημιουργούσε άγχος όλο… Διαβάστε περισσότερα »
σωστό!
κ εμένα μου κλωτησε η ενός έτους αναμονή και η πρόταση γάμου που έκανε στην ουσία η ίδια.
Ναι βέβαια εχει στο σημερα πραγματικη σημασια αυτό; Θελω να πω, ολοι κανουμε λαθη, η πορεια μιας σχεσης δεν ειναι ευθεία γραμμη. Ειναι σαν να μην επιτρεπεται σε καποιον να κανει λάθη. Μετα απο τοσα χρονια και κοινη πορεία, και τετοια πορεία, καποια πραγματα παραγραφονται. Ας μην πουμε δε, οτι ποσοι ειναι στην αρχη υπερτέλειοι τους παντρευονται και μετα στην πορεία αποδεικνύονται ζογκ. Οποτε, στην επιλογη της να μεινει με αυτον τον ανθρωπο νομίζω στο τελος έκρινε σωστα (απ όσο μπορουμε να γνωριζουμε). Οσες μενουν με ανθρωπους που δεν της αγαπάνε ειναι το ζήτημα. Επισης ξεορυμε μονο την εκδοχη της… Διαβάστε περισσότερα »
ξέρεις τι? γράφουμε και μιλάμε γιατί είδαμε μόνο το “happy end”.
αν μια σημερινή “Γωγω” έγραφε εδώ ή ήταν φίλη μας και μας περιέγραφε τα ίδια γεγονότα,ποσες από εμάς θα της λέγαμε “μείνε στην σχέση ακόμη άλλο έναν χρόνο και περίμενε την σειρά σου γιατί αξίζει αυτός ο άνθρωπος”?Ελάχιστες νομίζω.
Ο Δέλλας αποδείχθηκε εξαίρεση.
συμφωνώ πως ξέρουμε μόνο τη δικη της πλευρά.
Δε διαφωνώ σε αυτό. Διαφωνώ στο να κρίνουμε τη σχέση τους απο αυτό.
Γιατι ειναι αλλο να κρινεις εκεινη τη στιγμη τον πρωτο χρονο οταν βιώνεται, ναι εκει αυτο θα λεγαμε φυσικά, και αλλο 20 χρονια μετα που μια σχεση εξελίσσεται οπως εξελισσεται να γυρνάς πισω στον 1ο χρόνο. Εκτός αν δεν αλλαξε τιποτα, αλλα δεν προκειται για τετοια περιπτωση θεωρώ και γι αυτό το βρίσκω οτι δεν εχει εδαφος αυτή η συζήτηση.
Απλά πολλές απο εμάς θα είχαμε κόψει λάσπη απο την αρχή δεν θα δίναμε δηλαδή ευκαιρία σε αυτη τη σχέση να εξελιχθεί.
Μα δε διαφωνώ. Εχω φυγει και εγω απο τετοιες καταστάσεις στο παρελθον. Απλα στο σημερα αυτό δεν εχει καμια απολυτως αξία για τη συγκεκριμενη κατασταση που συζηταμε.
Πάντως αυτό που έκανε ο Τραϊανός στην αρχή της σχέσης τους εγώ δεν το βρίσκω απαραίτητα κάτι κακό, εφόσον το γνώριζε η Γωγω και ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα. Πολλοί έχουν διάφορες που βλέπουν ταυτόχρονα χωρίς να είναι σε σχέση. Δεν ερωτεύονται όλοι από την πρώτη στιγμή με κάθε μια που θα βγουν. Αν κι εσύ δεν έχεις πρόβλημα που είναι το κακό; Το πρόβλημα ξεκινά όταν θέλεις αλλα πράγματα.
Νομίζω ότι το θέμα δεν ήταν να κριθεί συνολικά η σχέση τους, απλώς σχολιάσαμε τη συγκεκριμένη περίοδο που αναφέρθηκε και φάνηκε ότι δεν ήταν τόσο ιδανική στην αρχή.Νομιζω για αυτό το ανέφερε και η Γαλήνη.Μπορει να κάνω και λάθος βέβαια.
Τέλος πάντων, αυτά γίνονται σε έναν διάλογο..άνοιγει πάντα η κουβέντα.
Τους ανθρώπους που τάζουν λαγούς με πετραχίλια με το καλημέρα σας να φοβάσαι. Οι άνθρωποι που είναι πιστοί στον λόγο τους δεν τον ξεστομίζουν εύκολα.
Σωστά, κι εγώ στην προηγούμενη παρόμοια επιστολή είπα ότι από το να δέχεσαι love bombing και ηλίθιες υποσχέσεις, καλύτερα ο πρώτα κρύο και μετά ζέστη. Συμφωνώ και με την Ντάρια. Απλά τα παραθέτω γιατί όλο αυτό είναι άλλο ένα πατριαρχικό στερεότυπο βαθιά ριζωμένο, το ότι η γυναίκα πρέπει να κάνει υπομονή και να ταλαιπωρηθεί μέχρι να “τον ψήσει.” Είναι το ίδιο μήνυμα που περνάνε και τα βουτηγμένα στην πατριαρχία παραμύθια, που αφενός με γοητεύουν και τα λατρεύω σαν αφηγήματα κι αφετέρου με εκνευρίζουν τόσο πολύ. Η κοπέλα περιμένει και βασανίζεται μέχρι να τη βρει ο πρίγκιπας και να ανταμειφθεί, η… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχας νομίζω ειναι σημαντκό να πουμε το εξής. Ειναι λάθος να θεωρησει καποια πως για να φτασεις στο σημειο αυτης της αγάπης (οπως περιγραφεται) πρεπει η γυτναικα να υπομεινει μια δυσκολη συμπεριφορα στην αρχη. Φυσικά και δεν πρεπει, προκειται για ενα τυχαιο γεγονός ως προς την εξελιξη του και σιγουρα εχει να κανει και με τους χαρακτηρες των δυο αυτων ανθρωπων, και με τις συγκυρίες θα ελεγα. Ουτως ή άλλως αυτά ειναι δυναμικά. Και φυσικά συμφωνώ, οτι καμια δεν πρεπει να υπομενει τιποτα με την προοπτικη οτι αυτο μπορει να εξελιχθει διαφορετικά, θεωρω οτι οι πιθανοτητες για κατι τετοιο ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Σόρι για την κλισεδιά, αλλά… εχω σηκωθεί όρθια και χειροκροτώ. 👌👌👌
Ετσι είναι, σε όλα όσα γράφεις.
Ναι βέβαια το υγιές θα ήταν και οι δύο πλευρές να ήταν χαλαρές μέχρι να γνωρίσουν τον άλλον και τότε να δεσμευτούν και λεκτικά και ουσιαστικά. Αν δηλαδή η πατριαρχεία δεν μας είχε πρήξει (μόνο στις γυναίκες) τα ούμπαλα ότι είναι απαραίτητη η καθαγισμένη σχέση δεν θα καθόμαστε να περιμένουμε τι θα αποφασίσει ο άλλος. Θα λειτουργούσαμε και εμείς το ίδιο χαλαρά και θα επικεντρωνόμασταν στο τι θα αποφασίσουμε εμείς. Το έχω δει δηλαδή να συμβαίνει, κυρίως σε νεαρές ηλικίες και σε πιο προοδευτικές από την Ελλάδα χώρες, να βγαίνουν χαλαρά για κανά χρόνο και μετά, αφού σιγουρευτούν ότι ταιριάζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Κι αν έχω δει στη ζωή μου ζήλιες…Πρώτη φορά όμως βλέπω να ζηλεύει κάποια μία άρρωστη γυναίκα. Ασχολίαστο.
Τελικά, έχουμε ανάγκη το παραμύθι. Δεν εξηγείτε διαφορετικά αυτή η επιστολή.
Το παραμύθι με όρους κοινωνικής αναγνώρισης ότι μας αγαπούν.
Και είναι πραγματικά λυπηρό.
Παλιά ζήλευαν τους γάμους…τώρα τις κηδείες.
Εντωμεταξύ το ιδιο ακριβώς θα την αγαπούσε ακομη και αν εμενε βουβος σε ολη τη κηδεία. Δεν λέω γιατί εκφράστηκε προς Θεού, αλλά εστιάζει λάθος η Κωνσταντίνα. Επισης τη γυναικα αυτή δεν την αγάπησε μόνο ο άνδρας της, την αγαπησε η κορη της, η μαμα της, οι φίλοι της.
Συμφωνώ! Αλλά και το “happily ever after” αρκεί κι από μόνο του. (ευτυχώς που της το απομυθοποίησε λίγο η galini17). Ανατρίχιασα πάντως….
Δεν ζηλεύει τη Γωγω και την άρρωστα της αλλά το ότι είχε μια συντροφική σχέση στην οποία ο άλλος ήταν εκεί και στα δύσκολα. Εγώ το βρίσκω ανθρώπινο. Πολλές δεν έχουμε καν σύντροφο κι έχουμε απελπιστεί πως θα βρούμε. Άλλες είναι σε μια κακή σχέση. Είναι κάτι σπάνιο όταν συμβαίνει
Θεωρώ σκληρή την απάντηση. Δεν νομίζω οτι η γράφουσα ήθελε δημόσια διαβούλευση οτι αγαπιέται ούτε έθιξε το θέμα της αντιμετώπισης των ογκολογικών ασθενών. Απλά έκανε μια διαπίστωση, που ο περισσότερος κόσμος έκανε ακούγοντας τον Τραϊανό οτι δεν είναι τόσο εύκολο ουτε αυτονόητο τελικά να βρεις εναν άνθρωπο να σε στηρίζει σε μια τόσο δύσκολη στιγμής της ζωής σου. Ο Τραϊανός επέλεξε να πει αυτα τα λόγια γιατί αυτο ένιωθε, θα μπορούσε να μην ειχε πει τίποτα και να μην ακουγόταν επικήδειος, δεν το έκανε γιατι έπρεπε να πει κάτι θετικό. Συγνώμη αλλα την βρήκα αρκετά σκληρή την απάντηση. Κανένας δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Βρίσκω τη σκέψη σου πολύ λάθος. Εγώ πάντως δεν τη ζήλεψα καθόλου. Όχι επειδή έχω την ομορφιά της, τα λεφτά της, τον άντρα-πρότυπο δίπλα μου. Το αντίθετο. Δεν έχω τίποτα από όλα αυτά στα 49 μου και δεν περιμένω και τίποτα καλό από εδώ και πέρα. Σκέφτηκα όμως πως τελικά όση αγάπη, ομορφιά, χρήματα, αναγνωρισιμότητα κι αν έχεις, τελικά και πάλι μπορεί να μείνεις με τον μουτζούρη στο χέρι. Δεν υπάρχει τίποτα αξιοζήλευτο σε μία γυναίκα που καταλαβαίνει ότι είναι έγκυος και κάνοντας εξετάσεις για την εγκυμοσύνη, μαθαίνει πως έχει καρκίνο. Στο ότι πάλευε 20 χρόνια με τον παλιοκαρκίνο κι… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε φίλ@, μην το λες ότι από δω και πέρα δεν σε περιμένει τίποτα καλό, ακόμα και εγώ που συνήθως βλέπω το ποτήρι όχι απλώς μισοάδειο, αλλά έρημο σαχάρα, δεν σκέφτομαι έτσι. 49 είσαι, ακόμα και τίποτα από αυτά που λες να μην σου έρθει, θα δεις πολλά ηλιοβασιλέματα ακόμα, θα κάνεις ακόμα πολλά μπάνια, θα φας ακόμα πολλά φαγητά και γλυκά που σου αρέσουν, μπορεί να βρεις ένα μικρό γατάκι και να το πάρεις σπίτι σου, ή σκυλάκι, γενικώς τα καλά πράγματα είναι πολλές φορές τα μικρά πράγματα. Η απάντηση σου είναι λίγο το άλλο άκρο από την ερώτηση… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε γιατί δεν περιμένεις τίποτα καλό; Πλάκα κάνεις ; Έχεις καλώς εχόντων των πραγμάτων αλλά 30 τουλάχιστον χρόνια μπροστά σου. Μην παραιτείσαι έτσι ευκολα
Τα σχόλια, όπως και η απάντηση της Ρένας, παρουσιάζουν ενδιαφέρον ως προβολές, δηλαδή ως προς το τι έχει και κυρίως τι δεν έχει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του. Για κάποιον που έχει νοσήσει, θεωρείται αδιανόητο να ζηλέψει κάποιος άλλος αυτή τη συνθήκη. Στην πραγματικότητα δεν ζηλεύει την αρρώστια, αλλά το νοιαξιμο του συντρόφου, τη φροντίδα, την ανησυχία αν είσαι καλά (ή έστω καλύτερα). Κάποιος που έχει βιώσει αυτή τη φροντίδα, την αγάπη, και ακόμα περισσότερο, την έκφρασή της ρητά, δεν μπορεί να έρθει σ’ αυτή τη θέση, δεν κατανοεί το βαθύτερο μήνυμα της γραφουσας, γιατί θεωρεί δεδομένη την αγάπη,… Διαβάστε περισσότερα »
Μου άρεσε πολύ η απάντηση σου και γω ένιωσα ότι κάπου χάθηκε το νόημα στα σχόλια και στην απάντηση ως προς το θέμα της γραφουσας που μου έκανε εντύπωση. Καταλαβαίνω ότι ο καρκίνος είναι ένα ευαίσθητο θέμα είτε γιατί μπορεί να μας έχει τύχει εμάς ή σε κάποιον πολύ κοντινό άνθρωπο. Όμως εδώ λειτούργησε λίγο σαν το κλασσικό “μην παραπονιέσαι τα παιδάκια της Αφρικής πείνανε”. Για να υπάρχει αυτό το παράπονο από τη γραφούσα θα κάνω και γω μια προβολή εδώ, δεν περιορίζεται μόνο στον σύντροφό. Πολλές φορές αυτά τα παράπονα πάνε πολύ βαθιά και αφορούν όλα τα άτομα που… Διαβάστε περισσότερα »
Είπα ότι δε θα σχολιάσω αλλά μου φαίνεται ανατριχιαστικά απάνθρωπο, αποκομμένο απο την ανθρώπινη εμπειρία, το να ζηλέυεις έναν άνθρωπο που δε θα δει το παιδί του να μεγαλώνει, που έζησε με άγχος και φόβο του καρκίνου και της νόσου για 18 χρόνια, και μια οικογένεια που βρίσκεται σε βαρύ πένθος και έζησε πάρα πολλά χρόνια κάτω απο τη σκιά του. Το βρίσκω ανατριχιαστικό και εξαιρετικά αποδιοργανωμένο. Δε ξέρω αν η θεματοθέτρια είναι πολύ νέα ή αν δεν έχει ζήσει απώλειες ή τελος πάντων με τί είδους εργαλεία επεξεργάζεται αυτές τις απώλειες αλλά είναι σαν να ζηλεύει τα ίδια τα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω κάνεις το ίδιο λάθος με τα υπόλοιπα σχόλια. Οι άνθρωποι ζηλεύουν όλη την ώρα και η ζήλεια τους δεν ακολουθεί λογική, δηλαδή δε ζηλεύουν ΟΛΟ τον άλλον άνθρωπο ή καθόλου. Συνήθως ζηλεύουν σε έναν τομέα. Επίσης στη συγκεκριμένη περίπτωση η κα. Μαστροκωστα ήταν ένα δημόσιο πρόσωπο, οπότε εκεί κακώς βέβαια, είναι πιο εύκολο να τους δούμε λιγότερο ανθρώπινα και περισσότερο αποστασιοποιημένα. Θεωρώ από πίσω αυτό παίζει παραπάνω. Από κει και πέρα δε ξέρουμε τι είναι η όχι η θεματοθετρια. Εγώ κάλλιστα θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια εξομολόγηση και από ένα άτομο πολλά χρόνια ματαιωμενο που έχει γνωρίσει την… Διαβάστε περισσότερα »
Οι περισσότεροι που αναζητούν απεγνωσμένα σε σύντροφο την αγάπη, δεν την έχουν λάβει από γονείς. Και κατά ένα τραγικό τρόπο επιλέγουν έναν αντίστοιχα μη δοτικό σύντροφο και συνεχίζουν να βασανίζονται σε όλη την ενήλικη ζωή τους
Μα και να επιλέξουν δοτικό σύντροφό, δε σημαίνει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει αυτό θέλω να πω. Γιατί οι άνθρωποι υγιής η μη, με τραύματα και χωρίς, έχουν πολύ διαφορετικές ιδέες και απαιτήσεις από τον σύντροφό τους. Εκει θελω να καταλήξω. Ειδικά το 2026 τα πρότυπα είναι διαφορετικά, και ακόμη και τότε υπάρχουν ακόμη παρωχημένα πρότυπα που εφαρμόζονται και γενικά όσον αφορά την αγάπη και την υποστήριξη οι γυναίκες ακόμη προσφέρουν περισσότερο στη σχέση τους απ’οτι οι άντρες, εξ ου και το παράπονο. Πέραν δηλαδή τις ιδιαιτερότητας του κάθε ατόμου, η κοινωνία σε αυτό το κομμάτι είναι ακόμη πόλη άνιση και… Διαβάστε περισσότερα »
Η υγεία είναι πάνω από όλα. Από ΟΛΑ όμως.
συμφωνω εννοείται, δυστυχως όμως δεν αποφασίζουμε εμείς γι αυτή, δεν είναι απολύτως στο χερι μας η υγεία μας. εκεί τι κάνεις? όταν ξερεις ότι δεν την εχεις (ή όταν καποιος που τον αγαπας δεν την εχει)? εκεί, δεν βαζεις αναγκαστικά κατι από πανω από την υγεία? (τι ομως?)
Ουτε για την αγαπη που θα λαβουμε αποφασίζουμε εμεις γι αυτή. Μονο γι αυτη που θα δωσουμε, που και παλι παιζουν ρολο και οι συγκυρίες σε εναν βαθμό, πρεπει να βρεθει στο δρομο σου και ενας αποδεκτης.
Μπορείς να επιλέξεις σωστά και ο άνθρωπος που θα είναι δίπλα σου να δίνει αγάπη χωρίς να πρέπει να παρακαλέσεις για να λάβεις ψίχουλα.
Φυσικά. Αλλα δεν εξαρτάται απο εμας αυτό αποκλειστικά. Οπως και στην υγεία, μπορει να φροντίζεις τον εαυτό σου, ομως δεν μπορείς να ορίσεις αυτο πουβθα σου τύχει.
Μπορείς να επιλέξεις να μην είσαι με κάποιον που δε σου δίνει αγάπη. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνεις πάντα από την αρχή. Αλλά δεν μπορείς να επιλέξεις κάποιον που θα σου δίνει αγάπη γιατί μπορεί να ψάχνεις και να μην τον βρίσκεις.
Ναι δεν είναι στο χέρι μας. Για αυτό και είναι οξύμορο να ζηλεύουμε με τον οποιονδήποτε τρόπο έναν άνθρωπο που δεν την έχει. Δηλαδή και εγώ ακόμα που έχω την υγεία μου, ένοιωσα πολύ άβολα διαβάζοντας την συγκεκριμένη επιστολή. Που αν και δεν πιστεύω σε προλήψεις, με το που διάβασα τον τίτλο άρχισα να φτύνω τον κόρφο μου.
Νομίζω πως αυτό που λέει η γραφούσα είναι πως ζήλεψε την αγάπη και όχι την αρρώστια. Όχι όλο το πακέτο. Δεν νομίζω να ήθελε να βρεθεί σε αυτή τη θέση καταρχήν, αποκλείεται να μην το γνωρίζει, αλλά αν ήθελε να βρεθεί σε αυτή τη θέση για να λάβει αγάπη, θα ανησυχούσα για εκείνη, γιατί κανένας δεν πρέπει να πιστεύει πως θα πρέπει να αρρωστήσει για να αξίζει αγάπη. Επίσης, το να είσαι άρρωστος είναι μία πολύ άσχημη πραγματικότητα, και το να έχεις υποστήριξη και αγάπη σε αυτό είναι η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. Η τραγική ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. Οι περισσότεροι είμαστε μόνοι μας και πολλοί… Διαβάστε περισσότερα »
ναι..κ εγώ νομίζω πως αναφερεται μόνο στην στήριξη που είχε..όχι πως θα ήθελε και η ίδια να νοσήσει.
Έτσι είναι όπως τα λέει η Ρένα. Ακουσα πολλές να ζηελυουν μετά τον επικήδειο και πολλά επαινετικά για τον Δέλλα… Είμαστε απλά οι θεατές μια τραγικής στιγμής. Νομίζουμε βλεπουμε την ταινια Love story ξανα και ξανα.
Ναι.. είναι σύνηθες να ρομαντικοποιούμε τον πόνο των άλλων όταν τον βλέπουμε απέξω σαν θεατές. Αλλά το βάσανο ενός ανθρώπου δεν είναι η δική σου καταραμένη ποίηση. Ακόμα και να σου εμπνέει αφηγήσεις που μέσα στο μυαλό σου σε κολακεύουν και να σε κάνουν να νιώθεις ιδιαίτερη και ξεχωριστή, λίγο προσοχή στον τρόπο που εκφραζόμαστε για υπαρκτές βιωμένες καταστάσεις υπαρκτών προσώπων. Αναρωτιέμαι αν κάθισες λίγο να επεξεργαστείς τα συναισθήματά σου πριν τα παραθέσεις δημόσια. Δεν λέω ότι είναι κακό να έχεις ανάγκη να αγαπηθείς και να θαυμαστείς, αλλά ο τρόπος που εκφράζεις αυτήν την ανάγκη έχει την συναισθηματική ωριμότητα 14χρονης που… Διαβάστε περισσότερα »