Ποιοι είναι αυτοί οι λίγοι μεν, αλλά πολύ ανεξάρτητοι άνδρες (έτσι έμαθα σε μια συζήτηση που είχα….) οι οποίοι πραγματικά δεν ασχολούνται με την πατρική τους οικογένεια;
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα καλησπέρα!! Γίνεται λόγος συνεχώς από εμάς τις γυναίκες για τους άνδρες και δικαίως, η εποχή έχει αλλάξει, ο ατομισμός έχει θεριέψει…. Εγώ έχω ένα άλλο ερώτημα για τους άνδρες , το οποίο δεν έχω αναλύσει επαρκώς στα 37 μου έτη, αλλά θέλω την απάντηση να τη βρω!
Λοιπόν ουσα παντρεμένη αρκετά χρόνια και παρατηρώντας κ ερμηνεύοντας τον σύζυγο και άλλους παρακείμενους, εεε αναρωτιέμαι 
ποιοι είναι αυτοί οι λίγοι μεν, αλλά πολύ ανεξάρτητοι άνδρες,(έτσι έμαθα σε μια συζήτηση που είχα….) οι οποίοι πραγματικά δεν ασχολούνται με την πατρική τους οικογένεια, δεν έχουν ανάγκη να θεωρούν τη νέα τους οικογενεια συνέχεια της πατρικής, δεν τσακώνονται με τη σύζυγο όταν εκείνη δε θέλει να τρώνε κάθε εβδομάδα με τη δική του πατρική οικογένεια, παιρνοντας το προσωπικά κ λεγοντας της ότι δε θέλει να τους βλέπει ( απαπαπα μη σας τύχει…), ούτε έχουν ανάγκη όλα πια να τα συζητήσουν μαζί τους. Που λένε εντάξει και αν μια μέρα δε τα πούμε , δεν έγινε κ τπτ, δε ξέρω αν με καταλαβαίνεις πως το λέω. Δεν είπα να μη μιλιούνται, αλλά οκ δε χρειάζεται κάθε μικρή λεπτομέρεια να τη ξέρουν. Νομίζω ότι αυτά επηρεάζουν και το ζευγάρι ακόμα κ αν οι γονεις είναι υπερβολικά καλοί και δεν λένε λένε λένε…. Αυτά Ρένα …. Εκτιμώ πολύ τη ματιά σου σε κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα!!! Φιλιά 
ΑΠΟ ΤΗΝ – Χεμιθέα
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να’σαι καλά, θα προσπαθήσω να ρίξω φως!
Κινδυνεύουμε να πέσουμε στην παγίδα #notallmen και να περιγράφουν οι αναγνώστριες πώς οι δικοί τους άντρες δεν έχουν επαφή με τους γονείς τους στο επίπεδο που περιγράφεις. Συνήθως όμως κάποιος λόγος υπάρχει γι’αυτό κι ορισμένες φορές δεν είναι και για καλό αναγκαστικά: άντρες που απομακρύνθηκαν από την πατρική οικογένεια επειδή εισέπραξαν προσωπική απόρριψη, συμφεροντολογία, περιφρόνηση των επιλογών τους (συμπεριλαμβανομένης της συντρόφου που έγινε γυναίκα τους), ή και κακοποίηση. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ευτύχημα -δεν έχεις μεν τον «μπελά» των πεθερικών, αλλά δεν έχεις και τα καλά τους. Για να μην πω για το πιθανό τραύμα που κουβαλά ο σύζυγος σε τέτοιες περιπτώσεις και θα κληθείς εσύ να διαχειριστείς. Θέλω να πω και η καθόλου επικοινωνία με την πατρική οικογένεια κρύβει παθογένειες.
Η υπερβολική επαφή τώρα, του τύπου εξαναγκαστική (ΚΑΘΕ Κυριακή τρώμε μαζί βρέξει χιονίσει!), έχει τον κίνδυνο της ρήξης, ακριβώς επειδή δημιουργεί την αίσθηση της …αγγαρείας. Είναι πάντοτε όμορφο να υπάρχει μια αυθόρμητη διάθεση να βρεθούμε με τους ανθρώπους, μην το κάνουμε τελετουργία από φόβο μήπως ραγίσει το γυαλί της «τέλειας οικογένειας». Αν δεν έχετε κέφι μια φορά, πείτε το απλά και με ευγένεια: «Νιώθω κουρασμένη αυτό το ΣΚ, θα προτιμούσα να μείνουμε μέσα, να παραγγείλουμε κάτι πρόχειρο. (Να κάνουμε σεξ συνεχώς!)» Μόνο μην τους το πείτε τελευταία στιγμή και με χαζές δικαιολογίες, ώστε να μαγειρεύουν οι άνθρωποι για ένα λόχο και να νιώσουν μετά σαν να τους σνομπάρετε. Δεν θα θέλαμε ούτε σε μας να μας το κάνουν, σωστά; Διάλεγε τις μάχες σου για να μην χάνεις ενέργεια και να μην δυναμιτίζεις τα θεμέλια μιας καλής συντροφικής σχέσης, εφόσον βέβαια είναι τέτοια.
Για τις πιο light περιπτώσεις γενικότερα, όπου τα πεθερικά είναι καλοί άνθρωποι (κι είναι αρκετοί τέτοιοι, ίσως κάποιοι δεν γνωρίζουν πώς να εκφραστούν με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να αξιοποιήσει το ζευγάρι την ειρηνική διάθεση) νομίζω δεν χρειάζεται να δίνουμε μεγάλη έμφαση. Ναι, είναι κάπως εκνευριστικό να δίνεται ραπόρτο για κάθε μικρή κίνηση και λεπτομέρεια της καθημερινότητας (έφαγες; τι έφαγες; ενεργήθηκες; πήγες στο γραφείο; γιατί δεν πήγες στο γραφείο; βραχνιασμένο σε ακούω, ζακέτα πήρες; κλπ.).
Νομίζω πρέπει να βρεις μέσα σου τι σε ενοχλεί περισσότερο σε αυτό. Ότι λένε περισσότερα απ΄όσα θα ήθελες να γνωρίζουν; Ότι μπορεί να λέγονται λεπτομέρειες για ζητήματα που θεωρείς ιδιωτικά σου; Ότι μπαίνουν ανάμεσα στον ισχυρό σύνδεσμο συνενοχής του ζευγαριού και νιώθεις σαν να είσαι εσύ η «νεοφερμένη» κι εκείνοι ο πρωταρχικός δεσμός; Ή μήπως ότι εσύ η ίδια δεν νιώθεις ότι οφείλεις ή θα ήθελες ή σου ζητάνε αντίστοιχη επικοινωνία με τους δικούς σου γονείς; Αυτά τα ερωτήματα μόνο εσύ μπορείς να το απαντήσεις. Πάντως ειδικά για θέματα που δεν θες να μεταφέρονται με το νι και με το σίγμα, ζήτησέ το σαφώς. Νομίζω αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό και σεβαστό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όχι, δεν είναι όλοι μαμάκηδες. Τον άντρα μου τον μεγάλωσε μόνη της η μαμά του με πολλές δυσκολίες και την αγαπούσε πολύ, αλλά ποτέ δεν την έβαλε στη ζωή μας. Την έβαλα όμως εγώ γιατί μόνο αγάπη μου έδωσε χωρίς ποτέ να παρέμβει. Την λάτρευα την πεθερά μου και θέλω αυτή την αγάπη που πήρα να τη δώσω τώρα στη νύφη μου, όσο μου το επιτρέψει η ίδια. Έχουμε μια πολύ ζεστή σχέση με τον γιό μας και τη γυναίκα του, αλλά δεν τους καλούμε σε Κυριακάτικα τραπέζια. Μας προτείνουν αυτοί να πάμε για κανένα φαγητό όποτε θέλουν να μας… Διαβάστε περισσότερα »
Περιγράφεις το ιδανικό και μακάρι όταν μεγαλώσει ο 5χρονος γιος μου αν κάνει οικογένεια να έχουμε τέτοια σχέση. Κι εγώ έχω πολύ καλή σχέση με πεθερικά και γονείς κι ο άντρας μου το ίδιο , παρότι η πεθερά έχει όχι απλά θέματα αλλά θεματαρες ψυχιατρικού τύπου. Παρόλο που έχουμε συχνή επαφή δεν μπλέκονται στη ζωή μας, και μας δίνουν αγάπη με τον τρόπο τους που την καταλαβαίνω και τη χαίρομαι. Το ίδιο και με τους γονείς μου που τυχαίνει να ζούμε πάνω κάτω σε διπλό κατοικία και έχουμε πολύ σαφή και καλά ορια και περνάμε και μαζί και χωριά καλά.
Μπράβο, χαίρομαι που όλα πηγαίνουν τόσο καλά και για σένα. Θεωρώ βασικό το ότι στο μεγάλωμα των παιδιών μας ποτέ δεν τους περάσαμε το “ιδεώδες της οικογένειας”. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό, αλλά ποτέ δεν είπαμε “η οικογένειά μας”. Ήμασταν οι γονείς τους και οι άνθρωποι που βρισκόμασταν δίπλα τους συνεχώς για να τους υποστηρίξουμε να μεγαλώσουν και να σταθούν στα δικά τους πόδια. Δεν έχω μεγάλη εκτίμηση σ΄ αυτό που λέγεται “οικογένεια” ίσως γιατί σαν παιδί δεν μεγάλωσα σε οικογένεια, αλλά παρατηρώντας γύρω μου τους άλλους πάντα πίστευα ότι γεννάει πολλά προβλήματα. Από μικρά, τους έλεγα ότι δεν μας… Διαβάστε περισσότερα »
Μα είστε οικογένεια με την έννοια της λέξης. Και φαντάζομαι αλληλοστηριζεστε όταν χρειαστεί. Νομίζω κι εγώ το βασικό είναι να νιώθει ένα παιδί την ελευθερία και τη στήριξη να αναπτυχθεί μόνο του όπως θέλει αυτό. (Εννοώντας σα άνθρωπος που θα καθορίσει τη ζωή του , όχι χωρίς όρια , καθοδήγηση κτλ)Μεγαλώνει με μια ψυχική ηρεμία και αυτό βοηθάει πολύ. Κι επιπλέον οι γονείς να έχουν δική τους ζωή, είναι βασικό να μη γίνει όλη τους η ταυτότητα η γονεϊκοτητα και να ζουν μέσα από το παιδί τους. Το έχω δει σε πολλές περιπτώσεις, και βλέπω πως θέλουν τον έλεγχο ενός… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εμένα δεν ασχολείται, αλλά όπως είπε και η Ρένα επειδή υπήρχε παθογένεια. Πολύ πριν εμφανιστω εγώ. Παθογένεια μάλιστα που μας έφερε κάποια στιγμή στη πόρτα του συμβούλου σχέσεων . Από το φόβο του και το άγχος του μη γίνει σαν τους γονείς του, του βγήκαν αλλά θέματα , τα οποία κι εγώ αντιμετώπισα λανθασμένα τότε, μιας που δεν είμαι ψυχολόγος και μάλιστα πολλά δε τα γνώριζα κιόλας. Στη καρέκλα της ψυχοθεραπευτριας τα άκουσα πρώτη φορά και έμεινα κάγκελο. Το είχε όμως και αυτός ανάγκη να μιλήσει για αυτά. Μετά, τα βρήκε τουλάχιστον με τον πατέρα του και έφτιαξαν τις… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και υπάρχουν,δεν είναι όλοι μαμάκηδες αλλά αυτό σε τι θα σας βοηθήσει να το ξέρετε?
Εσείς να κοιτάξετε τα του οίκου σας και να διαμορφώσετε ένα πλαίσιο που να μην σας πνίγει και μια συνήθεια που αργά αλλα σταθερά ροκανίζει τον γάμο σας.
Εκτός από τους άντρες που πρέπει να μάθουν να βάζουν όρια, πρέπει και οι γυναίκες να προσέχουμε πως μεγαλώνουμε τους άντρες. Να μην τους έχουμε σαν πασάδες και κοκο νιανια και να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε να χώνουμε την μύτη μας στην ενήλικη ζωή τους.
Ακριβώς αυτό που είπε η Ρένα, αν δεις τέτοιον ανεξάρτητο άντρα, πολύ πιθανό να κρύβονται παθογένειες από πίσω. Όχι φυσικά ότι είναι νορμάλ άνθρωποι οι μαμακηδες και γενικά οι πολύ κολλημενοι με τους γονείς τους, αλλά και η άλλη περίπτωση μπορεί να είναι ακόμα χειρότερη. Στο λέω επειδή μου έχει τύχει κιόλας. Ένα από τα πράγματα που μου άρεσε πολύ αρχικά όταν συζούσα με τον άντρα που αργότερα με κακοποιούσε συστηματικά, ήταν το πόσο ανεξάρτητος ήταν σε σχέση με την οικογένειά του. Εκείνοι δεν πατούσαν σχεδόν ποτέ σε μας, δεν χωνονταν σχεδόν καθόλου στη ζωή μας, κι εμείς πηγαίναμε σ’αυτούς… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ που το πέρασες αυτό. Αγριεύτηκα πραγματικά.
Ολόκληρη η ζωή μου είναι για να αγριευτεις shiba μου, που να τα ακούσεις και όλα. Αλλά λέω δόξα το Θεό για όλες εμάς τις survivors πρωτα απ’όλα που ζούμε, και δεύτερον που ζούμε ελεύθερα.
Έτσι ακριβώς. Εύχομαι όλα να σου πηγαίνουν καλά πλέον και να μπορείς να ορίζεις τη ζωή σου και να τη ζεις όπως θέλεις! Σου κάνω μια αγκαλιά!
Είστε μαζί ακόμα?
Αν είναι δυνατόν, όχι! Α, φαίνεται δεν διαβάζεις συχνά το σάιτ 🙂
Μη με παρεξηγείς σήμερα ο εγκέφαλος είναι πολτός έκλεισα 8ωρο με αγανακτησμενους πελάτες που ούρλιαζαν
Ο καθένας με τα βιώματα του. Προσωπικά οι περισσότεροι άντρες που γνωρίζω δεν είναι ιδιαίτερα κοντά με την πατρική τους οικογένεια. Από τον κύκλο των γονιών μου, μέχρι τον δικό μου, τις γυναίκες μας βλέπω κοντά με τους γονείς. Οι άντρες, άντε να πάρουν ένα τηλέφωνο το μήνα. Εξάλλου, κάνε κορίτσι να σε φροντίσει στα γεράματα λέγανε πάντα. (Για διάφορους λόγους φυσικά αλλά είναι ένα hint)
Και στον δικό μου κύκλο τα ίδια. Ένα τηλ στην χάση και στην φέξη να μην φανούν και αναίσθητα μουλάρια και αυτό ήταν. Άσε που οι περισσότεροι δεν θέλουν να δείξουν την αδυναμία που έχουν (όσοι έχουν) στους γονείς τους για να μην φανούν μαμακιδες. Όμως αυτό δεν λέει κάτι. Υπάρχουν και αυτοί που έχουν την ελάχιστη επικοινωνία με τους γονείς τους και ακόμα και έτσι οι γονείς τους τους χορεύουν στο ταψί είτε με πρακτικές είτε με ψυχολογικές μεθόδους.
Εμενα με παίρνει η πεθερά αντι να πάρει το γιο της γιατί λέει δεν θέλει να τον ενοχλεί επειδή δουλεύει ή είναι κουρασμένος. Φυσικά το ότι κι εγώ δουλεύω και μαλιστα κυλιόμενο ωράριο, το ότι κι εγώ μπορεί να είμαι κουρασμένη ή να έχω άλλες δουλειές δεν της περνάει από το μυαλό.
Διαφωνώ με αυτό που λέει η Ρενα. Δεν είναι απαραίτητο να κρύβονται παθογένειες από πίσω. Μπορεί να έχεις καλή σχέση μαζί τους αλλά να μην νιώθεις την ανάγκη να μιλάς συνέχεια και να τους λες όλα σου τα μυστικά. Δεν είναι όλοι φίλοι με γονείς. Μπορεί να υπάρχει μια απόσταση ενώ ταυτόχρονα τους αγαπάς και έχετε καλές σχέσεις. Από τον μαμάκια σε αυτόν που δεν τους λέει καλημέρα έχει κι άλλα στάδια. Ασφαλώς και υπάρχουν ανεξάρτητοι άντρες. Φαίνεται πως έπεσες σε μαμακηδες. Αν απαιτεί να πηγαίνετε κάθε βδομάδα για φαγητό στους δικούς του και τους λέει τα πάντα με λεπτομέρειες,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είπα ότι είναι δίπολο, ή μαμάκηδες που ξεβρακώνουν καθημερινά το τι κάνουν ή παθογένεις από πίσω. Υπάρχει και μέση οδός.
Συνήθως η μέση οδός είναι όταν οι γονείς έχουν ΚΑΙ ΔΙΚΗ τους ζωή και δε πιάνονται από τα βρακιά των παιδιών τους. Τότε ναι , υπάρχει .
Ναι φυσικά. Αλα αυτό προυποθέτει και σεβασμο στην προσωπική ζωή του γονιού ακόμη και όταν δεν σε βολευει που εχει προσωπικη ζωή. Δεν γινεται πχ να θες να εχεις αποστασεις απο την οικογενεια του ή σου, αλλα μολις κανεις παιδια να τους επιστρατευεις γιατί τωρα εγιναν παπουδογιαγιαδες. Γιατι αυτό συμβαίνει παρα πολυ συχνά, Δεν θέλεις να σου δεσμευσουν την Κρυιακη το μεσημερι για το οικογενειακό τραπέζι, αλλά θες να δεσμευσουν εκείνοι το Σαββατο βράδυ τους να σου κανουν τη νταντά για να βγεις. (Οχι εσυ, κατάλαβες).
Ε ναι. Κι αυτό φυσικά. Αλλά κι αυτό έχει να κάνει με το πώς έχεις μεγαλώσει μικρός/ μικρή. Αν δεν έχεις περάσει στο παιδί σου ότι έχεις και προσωπική ζωή πέρα από το γονεϊκό ρόλο σου θα το αντιμετωπίσεις αυτό. Εγώ θυμάμαι όταν έπαιρνα τη μαμά μου για να μου κρατήσει κάποιο βράδυ τη κόρη μου , πριν της πω για το baby sitting πρώτα τη ρωτούσα αν έχει ραντεβού ή έξοδο με φίλες ή αν θέλει να αραξει στη τηλεόραση μόνη της και να κάνει μποτε. Κι αν έλεγε όχι μετά της ξεφουρνιζα αν θέλει μια βραδιά με την… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι καλά προφανώς. Απλα το αναφερα γιατί το βλεπω να συμβαίνει αρκετά συχνά. Οπως επίσης βλέπω να συμβαίνει και το άλλο, μας ενοχλεί μονο η οικογενεια που δεν είναι δική μας, ενω με τη δική μας οικογενεια κανουμε ολα αυτα (και αναγκαζουμε και τον συντροφο να ακολουθησει) που δεν θελουμε να κανουμε με την οικογενεια του αλλου. Γενικά, πρεπει να υπάρχει μια ισορροπία θεωρώ. Και στο τι κάνουμε και στο τι μας ενοχλεί, και να λαμβανουμε υπόψη οτι δεν μιλαμε για θαμνους αλλά για ανθρωπους.
Ναι ναι, ακριβώς, σε όλα όσα ειπες. Ξέρω κι εγώ αρκετό κόσμο που η οικογένεια του/της συντρόφου θεωρείται παρεμβατικη ή πιεστική κτλ ενώ η δική τους είναι λογικό να δείχνει ενδιαφέρον με παρόμοιο τρόπο. Και μου φαίνεται κι άδικο κι εγωιστικό. Κι επιπλέον πολλά που εδώ βλέπω να θεωρούνται υπερβολικά για μένα είναι λογικά. Δηλαδή τα πεθερικά μου ζούμε τρεις ώρες μακριά, κι είναι κοντά 80, εννοείται πως τους τηλεφωνεί ο σύντροφος κάθε μέρα ,ή έστω μιλάνε με μηνύματα, να ξέρουμε κι αν είναι καλά και να μαθαίνουν κι αυτοί νέα του εγγονού. Το θέμα είναι να υπάρχει ισορροπία, να… Διαβάστε περισσότερα »
Ετσι
Αυτό θα έγραφα. Βλέπω πολλά μα πάρα πολλά ζευγάρια να μην θέλουν το κυριακάτικο τραπέζι αλλά κανένα πρόβλημα να δεσμεύουν τα σαββατόβραδο των γονέων/πεθερικών ή και τις καθημερινές για πλήρη υπηρεσία Baby sitting , μαγειρέματος και σοφέρ δραστηριοτήτων. Με απόλυτο σεβασμό και αγάπη προς τον άνθρωπο που επιλέγουμε για σύντροφο ζωής, και αν οι γονείς είναι καλοί με καλές προθέσεις, οφείλουμε να κρατάμε ισορροπία. Όπως βλέπουμε τους γονέις μας βλέπουμε και τα πεθερικά μας. Δεν γίνεται να είναι καθημερινά η κόρη με τους γονείς της αλλά να μην επιτρέπει μια φορά την εβδομάδα την συνάντηση με τσ πεθερικά. Ειδικά όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Και τη νταντα να μην κάνουν άμα τους δώσει το παιδί τους αέρα μπλέκονται και απαιτούν.
Δεν λέω αυτό όμως. Λεω πως δεν γινεται να μη θες σχεσεις με τους γονεις όσο δεν τους εχεις ανάγκη και μετά (λογω παιδιού) ενω δεν θες να εχεις σχεσεις, να τους θες ως μη αμοιβόμενο προσωπικό.
Ακριβώς. Πόσο βασικό αυτό. Να μην πας πίσω τη ζωή σου (όσο βέβαια το επιτρέπουν οι συνθήκες ) για να γραπωθεις μετά από το παιδί σου. Σου μιλάω ειλικρινά, ένας λόγος που ψάχνομαι με πτυχία , μεταπτυχιακα ακόμα και διδακτορικό αν μου κάτσει, και δουλεια είναι και γιατί έχω ένα παιδί, πιθανότατα δε θα υπάρχει δεύτερο, τον λατρεύω, κι επειδή τώρα είναι η προτεραιότητα, δε θέλω στο μέλλον να είμαι η μαμά του γιου μου και τίποτα άλλο και να μου μείνουν απωθημένα. Να.εχω χτίσει τη μέχρι τώρα ασύγκροτητη ζωή μου , ώστε να με ευχαριστει, με ή χωρίς κάποιον… Διαβάστε περισσότερα »
Τότε συγγνώμη παρεξήγησα εγώ. Εγώ ας πούμε έχω πολύ καλή σχέση με τους δικούς μου χωρίς να έχω την ανάγκη να τους μιλώ συνέχεια και χωρίς να τους λέω όλα τα νέα μου. Υποθέτω θα είναι έτσι και αρκετοί άντρες.
Το κάθε μέρα τηλέφωνο δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κακό. Και θα εξηγήσω, οι γονείς μεγαλώνουν, το να μιλησεις καθε μερα στο τηλ για λιγα λεπτα για να τσεκαρεις οτι ολα ειναι καλα μου φαινεται και φυσιολογικό και ανθρώπινο. Οπως και οι συχνότερες επισκεψεις εαν δεν εχουν ενα περιβαλλον πιο ανεξάρτητο οι γονείς. Και αυτο φυσκα δεν σημαινει οτι μοιράζεσαι τα παντα με τους γονεις σου, μπορεις να μιλας και περί ανέμων, και ουτε φυσικα συνεπάγεται με το εβδομαδιαίο σώνει και ντε τραπέζι.
Αν υπάρχουν προβλήματα υγείας ή είναι πολύ μεγάλης ηλικίας είναι άλλη περίπτωση. Ίσως κρίνω από τον εαυτό μου που δεν είχα ποτέ την ανάγκη να μιλώ κάθε μέρα. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν άντρα ανεξάρτητο που έχει την ανάγκη να λέει τα νέα του καθημερινά στους γονείς του.
Καλά δεν λεω να έιναι με το ενα ποδι πριν τον τάφο. Αλλά το να παρεις ενα τηλ να δεις τι κανουν αντρες-γυναίκες εγω οχι μονο δεν το θεωρω ακραίο αλλά το θεωρώ και ενδεδειγμένο. Και επίσης δεν καταλαβαίνω και που αυτό επηρεάζει απο μόνο του την υπολοιπη σου ζωή. Επισης δεν το κανεις γιατί το εχεις εσυ αναγκη απαραίτητα, το κανεις και γιατί το εχουν αυτοι που αγαπας αναγκη. Και το να μιλησεις 5λεπτα στο τηλ σιγα τα αυγα, ουτε τα προσωπικα σου απαραιτητα μοιράζεσαι ούτε τιποτα.
Εμείς που έχουμε μεγάλους γονείς ρωτάμε για την πίεση, το ζάχαρο, κλπ. Η μανα έχει θέματα και κάθε πρωί την παίρνω να δώσει μετρήσεις
Δεν στο είχα.
Ναι Λουσιντ, ξέρεις γιατί δεν μου το χες; Γιατί έχεις στενή σκέψη.
Τη διευρύνω…
Και εμένα μου φαίνεται πολύ περίεργο που κάποιοι άνθρωποι δεν μιλάνε καθημερινά με τους γονείς τους. Εγώ που ζω από τα 18 μου και μακρυά, μου φαίνεται αδιανόητο να μην μιλήσω κάθε μέρα, να σιγουρευτώ ότι είναι καλά. Οι γονείς μου πάλι, από όταν μεγάλωσα λίγο, δεν έτρεχε κάστανο αν δεν μιλούσαμε και μια-δυο μέρες (σε πλήρη αντίθεση μα τα φοιτητικά μου χρόνια που με παίρνανε τηλ 10 φορές την ημέρα). Και ο σύντροφός μου μιλάει πολύ σπάνια πλέον με την πατρική του οικογένεια (με τους οποίους έχει άριστες σχέσεις και είναι πολύ δεμένοι) και κυρίως με τα αδέρφια του… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω, δεν θελω να ειμαι απολυτη και νομίζω πως αυτό που συζητάμε ειναι τοσο προσωπικο και διαφορετιικο για τον καθένα. Εμενα οι γονεις μου δεν ειναι παρεμβατικοι και δεν ήταν και ποτε. Αρα η επικοινωνια μας δεν εχει προβλημα. Θα παρεβρεθω με χαρα στα οικογενειακα τραπεζια γιατι ξερω πως και να μην παρεβρεθω δεν υπαρχει θεμα (εκτος αν το κανω συστημα φανταζομαι αλλα εκει αλλαζω και τις ισορροπίες). Αρα με βαση αυτό κρινω και τη σχεση που εχει ο εκαστοτε συντροφος μου με την οικογενεια του. Και εχω καταλληξει στο εξής, το ιδανικό ειναι να ειναι παρομοιες οι σχεσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Ο άντρας μου ανήκει στη κατηγορία που δεν θέλει πολλά πολλά με τους γονείς, όχι όμως επειδή είναι ανεξάρτητος αλλά επειδή η μάνα του έχει κάνει μαλακιες. Τον ψάχνει μόνο οπότε θέλει να ζητήσει κάτι, λέει πολλά ψέματα και μια φορά του είχε κλέψει λεφτά που είχε στο πορτοφόλι του. Μας βλέπει μόνο όποτε θέλει κάτι ειδάλλως δεν της αρέσουν οι επισκέψεις. Η άλλη κατηγορία που περιγράφεις μου λέει πιο πολύ για μαμακια. Δεν ξέρω πόσο μπορείς να του το κόψεις αλλά ίσως να πειστεί πως δεν χρειάζεται να τα λέει όλα στους γονείς του. Είναι γελοίο που πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγω με τον πατέρα μου δεν έχω καλή σχέση. Τα πολύ τυπικά. Ξύλο φωνές κλπ μέχρι τα 16 μου, αδιαφορία για την οικογένεια, αμέλεια σε εκκρεμότητες, κλπ. Με τη μάνα μου έχω καλή σχέση έχει υποφέρει κι αυτή μαζί του ομως και στο χωριό δεν έχει κανέναν είναι στην ουσία μόνη της. Εμας και την αδερφή της έχει. Δε θα της αναλύσω τα οικογενειακά μου συνηθως μιλάμε γενικα για την επικαιρότητα και για τις σπουδέςτη δουλειά κλπ. Δεν ανακατεύεται τι κάνω στη ζωη μου. Μικρή ευχόμουν να τον παρατήσει και να μας πάρει μακριά του,λέει δεν έφευγε γιατί δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ φίλη γράφουσα επειδή συμπάσχω, δεν ξέρω να σου πω που υπάρχουν αυτοί οι άντρες. Ωστόσο, αυτό που κάνω είναι να ζητάω να μην συζητιούνται τα πάντα πχ αν έχω δέκατα έχω ζητήσει να μην γίνεται οικογενειακή υπόθεση και για ότι δεν θέλω να συζητιέται ζητάω να μην λέγεται. Τώρα αν πράγματι δεν λέγεται δεν το ξέρω. Κατά τα άλλα συμφωνώ ότι επηρεάζει το ζευγάρι, τουλάχιστον για εμένα είναι κάπως παραβιαστικό να ξέρω ότι τα θέματά μου με τον σύντροφό μου είναι και θέματα των γονίων του. Το συζητάω συχνά πυκνά, καταλαβαίνω την ενόχληση του συντρόφου μου, αλλά για να… Διαβάστε περισσότερα »
Για μένα, το να κρατάει μια σχεση με τους γονεις του, να μιλανε και να βλέπονται συχνά, δεν θα με πειραζε. Το ζήτημα ειναι να υπάρχουν όρια, να μην σε αναγκάζει να τους βλέπεις ενω δεν εχεις ορεξη και να μην βγάζει όλα τα προσωπικά σας στη φορα. Αυτή νομίζω είναι η ουσία για σένα, τα όρια.