Το όνειρο χτίστηκε πάνω σε μια προσδοκία που έχεις δει αλλού. Ξενέρωσες γι’αυτό.
_____________________
Η ιστορία της Απογοητευμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Γεια χαρά Ρένα και σε όλη την παρέα! Έρχομαι με ένα πρόβλημα που πολλοί από εσάς μπορεί να το βρουν χαζό, αλλά για εμένα είναι σημαντικό, οπότε προσπαθήστε να με καταλάβετε.
Με το αγόρι μου είμαστε μαζί 8 χρόνια, εγώ από τα 18, εκείνος από τα 23. Είχαμε σχέση εξ αποστάσεως για αρκετά χρόνια, καθώς γνωριστήκαμε σε ξένη χώρα, αλλά τελικά τα καταφέραμε και συζουμε τα τελευταία 4. Από την αρχή είχαμε κοινές βλέψεις για το μέλλον, θέλαμε και οι δύο γάμο και το πρώτο παιδί πριν εγώ φτάσω τα 30, για διάφορους λόγους. Και λόγω γυναικολογικών δικών μου θεμάτων και, ως κοριτσάκι που έχω μεγαλώσει σε μία πατριαρχική ελληνική κοινωνία, ονειρευόμουν από μικρή την πρόταση γάμου μου, πως θα γίνει, τα συναισθήματα έκπληξης και ενθουσιασμού που θα νιώσω και την χαρά που θα με κατακλύσει.
Μεγαλώνοντας μαζί με τον σύντροφό μου κατάλαβα πως πλέον δεν ήταν πια μία πατριαρχική άποψη και πως πραγματικά ήθελα να παντρευτώ τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Σκεφτόμουν, πως θα την κάνει, πότε θα την κάνει, τα λόγια που θα μου πει, αλλά τα χρόνια περνούσαν και η πρόταση δεν ερχόταν. Πετούσα hints αραιά και που, αστειευόμενη κι εκείνος τα έπιανε και μου έλεγε ότι θα έρθει κάποτε κι αυτή η ώρα.
Μπορεί να είμαι αρκετά ρομαντική και μέσα στο κεφάλι μου να την έχω μεγαλοποιήσει, αλλά όσο ο καιρός περνούσε τόσο περισσότερο απογοητευομουν, γιατί φοβόμουν πως πλέον δεν θα νιώσω καμία έκπληξη όταν θα γίνει, αφού πλέον είμαστε οχτώ ολόκληρα χρόνια μαζί και θέλουμε να παραμείνουμε μαζί, οπότε επόμενο θα ήταν να παντρευτούμε εφόσον και οι δύο αυτό θέλουμε.
Μία μέρα λοιπόν ήμασταν έξω για φαγητό και η κατάσταση ήταν ήδη φορτισμένη από μία άσχετη ασήμαντη διαφωνία που είχαμε πιο πριν, είδαμε ένα νεαρό ζευγάρι με ένα μωράκι και μου είπε κάτι τύπου “σε κανά δυο τρία χρόνια έτσι θα είμαστε κι εμείς” και του απάντησα μεταξύ σοβαρού και αστείου “πιστεύεις θα μου έχεις κάνει την πρόταση μέχρι τότε ή όχι ακόμα;”
Εκεί λοιπόν νευρίασε και μου είπε με εκδικητικό ύφος λεπτομερώς πως είχε σκεφτεί ότι θα την έκανε στην πόλη την οποία είχαμε γνωριστεί στο μέρος που είχαμε καθήσει και μιλούσαμε όλο το βράδυ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω την απογοήτευση που ένιωσα εκείνη την στιγμή, έβαλα τα κλάματα και γυρίσαμε σπίτι. Μου ζήτησε συγνώμη, παραδέχτηκε πως έκανε μεγάλη βλακεία και θα έβρισκε κάποιον άλλον καλύτερο τρόπο για να την κάνει. Και του είπα πως ήταν αδύνατον, καθώς αυτό που είχε σκεφτεί ήταν ήδη τέλειο.
Κάτι έσπασε μέσα μου εκείνο το βράδυ. Είναι θαρρείς και το κατέστρεψε για πάντα για εμένα. Από εκεί που έβλεπα τον εαυτό μου να κλαίει από χαρά και να του λέει το ναι, πλέον δεν θέλω καν να μου την κάνει, γιατί είμαι τόσο νευριασμένη μαζί του. Του είχα εξηγήσει από παλιότερα πως για εμένα η πρόταση ήταν κάτι σημαντικό, δεν με ένοιαζαν τα δαχτυλίδια και τα διαμάντια, μπορούσε να την κάνει και με το δαχτυλίδι από κουτάκι μπύρας άμα ήθελε, αυτό όμως που λαχταρούσα ήταν το συναίσθημα της έκπληξης και της αγάπης, να με πιάσει απροειδοποίητη και πλέον νιώθω πως έχει απλωθεί ένα μαύρο πέπλο πάνω από αυτό.
Δεν μπορώ να το ξεπεράσω, αισθάνομαι πως κατέστρεψε κάτι που για εμένα ήταν πολύ σημαντικό και νιώθω πως αν την κάνει, και όπως την κάνει στο μέλλον, δεν θα έχει πλέον σημασία, γιατί περιτριγυρίζεται από τόση απογοήτευση και αρνητικά συναισθήματα…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Απογοητευμένη
________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Από πού να το πιάσω και να απαντήσω.
Καθόλου χαζό δεν θα θεωρήσουμε το ερώτημά σου. Κάθε άνθρωπος που θρέφει ένα όνειρο, μια προσδοκία πονάει όταν αυτό γκρεμίζεται. Αυτό γιατί να είναι χαζό; Προκαλεί μια θλίψη δια αντανακλάσεως, λίγο ευαίσθητος άνθρωπος να είσαι. Κατανοώ ότι είχες πλάσει κάτι όμορφο και σπουδαίο και σαν να χάλασε το όραμα. Ωστόσο το συναίσθημα, όσο ΟΚ κι αν είναι, έχει την τάση να μας παρασύρει.
Πάμε λοιπόν να το δούμε λίγο πιο λογικά.
Δεν είναι πατριαρχικό να θες να παντρευτείς τον άνθρωπο που αγαπάς. Αλλιώς δεν θα το ήθελαν οι ομοφυλόφιλοι και δεν θα το διεκδικούσαν. Ούτε μικροαστικό είναι, ούτε τίποτα. Είναι μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες κι οι επιλογές των ανθρώπων είναι εντάξει, δεν τις κρίνουμε. Οι άλλοι θα τις βιώσουν, δεν μας πέφτει λόγος.
Η τελετουργία όμως της πρότασης γάμου είναι κάτι που έχει παγιωθεί μέσα σου μέσω της ποπ κουλτούρας. Συγκεκριμένα έχεις δει πολλές αμερικάνικες ταινίες -όπου η χορογραφία της τελετουργίας είναι συγκεκριμένη, σαν να περιγράφουμε τα βήματα ενός μπάλου- και στιγμές της επικαιρότητας με διασήμους στην επίμαχη συνθήκη… Η ξαφνική έκπληξη, το λυγισμένο γόνυ, η προσφορά δαχτυλιδιού, τα δάκρυα χαράς… Σαν να το βιώνουμε μέσα από ένα σενάριο χιλιοτσαλακωμένο από την χρήση από τις τόσες φορές που έχει κυκλοφορήσει από χέρι σε χέρι. Σωστά;
Ε λοιπόν, δεν χρειάζεται το συγκεκριμένο τελετουργικό! Οι τελετουργίες είναι ωραίες, είναι σπουδαίες, όταν μας χρησιμεύουν να νιώσουμε καλά, να εξυψωθούμε, να κανοναρχίσουμε τις ανάγκες μας, και τις επιθυμίες μας σαν την αλεπού στον Μικρό Πρίγκηπα. Όταν βαρύνουν, όταν δημιουργούν άγχος, δεν χρειάζονται.
Θα σου προτείνω λοιπόν κάτι διαφορετικό και ολίγον τι ριζοσπαστικό για μια κοπέλα που μεγάλωσε πατριαρχικά: πιάσε τον εσύ σε μια καλή στιγμή, σε μια δική σου χορογραφία, σε μια δική σας αποκλειστικά τελετουργία και κάνε του ΕΣΥ πρόταση γάμου. Και να είσαι σίγουρη ότι εφόσον αγαπιέστε και θέλετε να ζήσετε το μέλλον σας σε κοινή ζωή, θα είναι κάτι που θα το διηγείστε και στα εγγόνια σας (καλώς να σας έρθουν, εφόσον το επιθυμείτε!). Γιατί να μένεις σε κάτι που βιώνουν όλοι οι άλλοι; Γράψε το σενάριο της δικής σου ζωής.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είμαι τόσο σίγουρη αν θες οντως να παντρευτείς αυτόν τον άνθρωπο ή απλώς σε φτιάχνει η ιδέα του γάμου, της πρότασης και όλα το πακέτο. Βρίσκω ακραίο να σε πειράξει τόσο πολύ αυτό το γεγονός. Τα ζευγάρια που οδηγούνται φυσικά και αβίαστα στον γάμο δεν χρειάζονται καν πρόταση, εχουν κανει σχετικές συζητήσεις άρα ξέρουν ότι το θέλει κι ο άλλος και αποφασίζουν από κοινού την ημερομηνία.
Τα προβλήματα σου να είχαμε
Αυτο απο που το συμπαιρανες ας πουμε;😂 Δεν ειμαστε καλα
Α! Καλά εντάξει, ο καθένας με τη πετριά του τελικά 😂..
Βλεπεις το δεντρο και χανεις το δασος…..επαναλαμβανεις συνεχεια οτι η προταση δεν σου ειναι σημαντικη, αλλα αποδεικνυεις με τα γραφομενα σου συνεχεια το αντιθετο. Και ο λογος για τον οποιο εστειλες εδω ειναι κυριως η συγκεκριμενη προταση. Ξεκολλα λοιπον απο αυτη τη λεπτομερεια, γιατι περι λεπτομερειας προκειται, και συγκεντρωσου στο οτι εχεις μια καλη σχεση και κοινα ονειρα με το φιλο σου, που για αλλους ειναι ονειρο απατηλο. Μου θυμιζει λιγο τη Charlotte απο το sex and the city που ειχε μονο την προταση του Trey στο νου της και τελικα απο ανυπομονησια την εκανε κατα λαθος μονη της μεσα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θυμήθηκα το δεύτερο γάμο της Charlotte που έκλαιγε επειδή όλα πήγαιναν στραβά και της είπε η Carrie κάτι τύπου “you’re focusing on the wedding and missing the marriage”. Αν και με κούραζαν αυτές οι δύο, εκείνη η σκηνή ήταν ολόσωστη.
Αχ τι διαβάζω μεσημεριατικα. Συνελθε κοπέλα μου, στα 90’s γεννήθηκες, όχι στα 1890’s , ούτε η προγιαγιά μου θα έκανε έτσι. Τι είσαι; Η κορασίδα που περιμένει να έρθει ο άντρας να την πάρει από τον πατέρα της και να την πάει σπίτι του με τα προικιά πάνω στο κάρο; Θες να παντρευτείς; Κάνε εσύ πρόταση. Πήγαινε τον σε ένα ωραίο μέρος , γονάτισε μπροστά του και βγάλε ένα δαχτυλίδι. Θα διατηρήσεις και το στοιχείο της έκπληξης. Problem solved. 50 ευρω.
Εγώ θυμήθηκα την ιστορία που μου είχε πει μία παλιά μου φίλη, ότι στον τόπο καταγωγής του πατέρας της, ένα χωριό στις Σέρρες νομίζω, μέχρι και πριν 50-60 χρόνια πριν, ο πατέρας φόρτωνε την κόρη του σε ένα κάρο με όλα της τα προικιά και έκοβε βόλτες στο χωριό και στα γειτονικά με την κόρη να φωνάζει ”πράμα που είμαι πράμα” με σκοπό να την δουν και να πάνε να την ζητήσουν σε γάμο. Και είχα φρικάρει. Οπότε δεν με εντυπωσιάζει που ακόμα και τώρα θεωρούμε ”λογικό” ο άλλος να γονατίζει με φόντο τον Πύργο του Άιφελ και να βγάζει… Διαβάστε περισσότερα »
Wow, γάμο σε χωριό στις Σέρρες είχα στο μυαλό μου όταν περιέγραφα αυτό με το τρακτέρ. Το κάνουν ακόμη, τύπου έθιμο, αλλά οκ, δεν φωνάζει η νύφη.
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι δεν αναφεροσουν στη νύφη και το έθιμο με τα προικιά –
Ε δε θα χρεώνω και τα χαϊκού μου καλέ
Πώς να σε πιασει απροειδοποίητη αφου το σκεφτεσαι ολη την ωρα;
«Μεγαλώνοντας μαζί με τον σύντροφό μου κατάλαβα πως πλέον δεν ήταν πια μία πατριαρχική άποψη και πως πραγματικά ήθελα να παντρευτώ τον συγκεκριμένο άνθρωπο.»
Αυτό εδώ, και με τα υπόλοιπα που γράφεις είναι μεγάλη αυταπάτη, γιατί αν ίσχυε πολύ απλά θα έκανες εσύ την πρόταση περίπου όπως το είχες στο μυαλό σου, δεν θα σε ένοιαζε να την κάνει αυτός
Μια σημείωση γιατί όταν έγραψα το σχόλιο δεν διάβασα την απάντηση.
Και οι γκέι στην ίδια κοινωνία μεγαλώνουν με τα ίδια στερεότυπα οπότε αυτό: «Αλλιώς δεν θα το ήθελαν οι ομοφυλόφιλοι και δεν θα το διεκδικούσαν» δεν στέκει σαν επιχείρημα.
Ακριβώς!!
Δεν θέλω να σου χαλάσω και εγώ το όνειρο αλλά φαίνεται ότι περιμένεις τόσο πολύ αυτή την πρόταση που έτσι και σου έλεγε να πάτε σε αυτό το μέρος θα ήσουν 1000% σίγουρη τι θα συμβεί, οπότε ούτως ή άλλως δεν θα υπήρχε καμία έκπληξη.
Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες… Πάντως, το αγόρι σου πολύ το αδικείς.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν ξέρεις ότι αυτός είναι ο άνθρωπος σου, όχι μόνο επειδή είναι η μόνη σου σχέση, αλλά γιατί έχεις τόσο άκαμπτο πρόγραμμα για το τί πρέπει να γίνει και πότε που έχεις ρουφήξει κάθε έννοια αφθορμητισμου από τη διαδικασία.
Σκέψου λίγο, τί είναι πιο σημαντικό για σένα: να σου κάνει την απίστευτα ρομαντική έκπληξη (που προσπαθείς να εκβιάσεις εδώ και χρόνια γιατί περνάει ο καιρός και δεν έχεις τικαρει το κουτάκι) ή να ζήσεις χαρούμενη δίπλα στον άνθρωπο που ταιριάζετε και γίνεστε καλύτεροι μαζί;
Ααααχ!
ζουν αναμεσα μας