Το pool υποψηφίων έχει αδειάσει, η ηλικία δε βοηθά να ανανεωθούν οι γνωριμίες, όμως πρέπει άραγε να ανησυχώ;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Βγαίνει η ζωή χωρίς ταίρι; Μετά από 6 χρόνια μόνη, φοβάμαι πως μου έγινε συνήθεια, πως μάλλον περνάω αρκετά καλά και έτσι και μόνο λίγες αναλαμπές νοσταλγίας της συντροφικότητας και της αίσθησης ότι δεν είσαι φτερό στον άνεμο με πιάνουν, ιδιαίτερα όταν βγαίνω με παρέες ζευγαρωμένες.
Το pool υποψηφίων έχει αδειάσει, η ηλικία δε βοηθά να ανανεωθούν οι γνωριμίες, τα γυαλιά πρεσβυωπίας μπήκαν, και ενώ αναγνωρίζω όλα τα παραπάνω, κάτι μέσα μου κλωτσάει -μακάρι να έβρισκα έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο για να πορευόμαστε μαζί αλλά και χώρια, χωρίς να καταπατηθούν οι κατακτήσεις ανεξαρτησίας αμφοτέρων. Πώς όμως να κινηθω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σιτεμένη
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η ζωή βιώνεται (και όχι «βγαίνει», επιλογή λέξης που δημιουργεί μια αίσθηση αγγαρείας) ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες. Αν οι ανάγκες επιζητούν κάτι πάρα πολύ, τότε η συνθήκη άνευ μας μοιάζει αβίωτη. Ταυτόχρονα όμως ο άνθρωπος είναι πλάσμα της συνήθειας, συνηθίζει μια μακρόχρονη κατάσταση και παύει να ενοχλείται στον ίδιο βαθμό.
Επομένως η απάντηση είναι «εξαρτάται». Και βγαίνει, για όσους προτεραιοποιούν την ανεξαρτησία και την έλλειψη οποιασδήποτε υποχώρησης πάνω από την σχέση. Και δεν βγαίνει, όταν η ανάγκη συντροφικότητας είναι μεγαλύτερη της ανάγκης αυτονομίας. Η επιλεγμένη λέξη «φοβάμαι (μου έγινε συνήθεια)» δείχνει πάντως ότι αμφιβάλλεις για το πώς διαβιοίς αυτή τη στιγμή. Γιατί;
Αναγκαστικά όταν είσαι μέλος ενός ζεύγους (όχι απαραίτητα με την συμβατική μορφή) υπολογίζεις ένα ακόμη άτομο στις αποφάσεις σου. Θέλω να πω, αν είσαι μέλος ζεύγους δυσκολότερα αποφασίζεις να ανέβεις το Έβερεστ ή να μετακομίσεις στην άλλη άκρη της υδρογείου ή να αυτοκτονήσεις. Σκέφτεσαι «τι θα απογίνει ο/η σύντροφος;». Από την άλλη ο σημερινός τρόπος ζωής είναι ανοικτός κοινωνικά σε εναλλακτικές μορφές ζευγαρώματος. Άτομα που δεν ζουν στο ίδιο σπίτι αλλά καθένας στο δικό του. Άτομα που διατηρούν το δικαίωμα να έχουν επαφές και με άλλα άτομα, αν το επιθυμήσουν. Άτομα που έχουν παιδιά ή προηγούμενες υποχρεώσεις και ταυτόχρονα διατηρούν δεσμό με άλλο σύντροφο. Και όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί. Δεν υπάρχει η σφιχτή δέσμευση ως προς το φαίνεσθαι των προηγούμενων ετών.
Το πρόβλημα ανακύπτει από αυτό που λες έλλειψη υποψηφίων που να αποζητούν το ίδιο πράγμα ή μάλλον από την υπερπληθώρα υποψηφίων που ακριβώς δεν θέλουν να κάνουν κανένα συμβιβασμό ώστε να συνάψουν σχέση. Όμως αν θέλουμε συντροφικότητα μοιραία κάποιες εκατέρωθεν υποχωρήσεις γίνονται στην πράξη, όπως τα παραδείγματα που έδωσα. Αν ξεκινάμε με αρνητική λίστα (να μη θέλει αυτό, να μη θέλει εκείνο, να μη θέλει το άλλο) τότε μοιραία οι υποψήφιοι που μένουν είναι κυριολεκτικά ελάχιστοι. Είναι και θέμα ηλικιακού γκρουπ. Περιμένουμε το pool αυτών που θα χωρίσουν και ταυτόχρονα θα θέλουν να ξαναδεσμευτούν, αν όχι με την κλασική μορφή γάμου, τότε με την πιο σταθερή συντροφικότητα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δε νομίζω ότι είναι καλή ιδέα να περιμένουμε αυτούς που χωρίζουν. Αυτοί που χωρίζουν συνήθως έρχονται με ένα πακέτο δυσκολιών, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, που δύσκολα θα γίνει ανεκτό από κάποιον ελεύθερο, ειδικά αν είναι 6 χρόνια ελεύθερος και το απολαμβάνει στο μεγαλύτερο μέρος του. Είναι λίγοι αυτοί που τα έχουν τακτοποιήσει ικανοποιητικά ώστε να κυλάει ομαλά η καθημερινότητα και για τα 2 μέλη του ζευγαριού. Γενικά αν ο στόχος είναι η δέσμευση στην ηλικία της πρεσβυωπίας, πρέπει να βάλεις πολύ νερό στο κρασί σου. Στο λέω ούσα την ίδια ηλικία, όχι απέξω από τον χορό. Και το πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
“Πως όμως να κινηθώ;” Κάτι μου έκανε αυτή η ερώτηση.. Λοιπόν, κατ’εμέ πάντα, να μην κινηθείτε καθόλου, προς την κατεύθυνση ευρέσεως άρρενος προς σχέση. Αντιθέτως, να εστιάσετε στη δική σας εσωτερική γαλήνη και ευεξία. Κάνετε τα πράγματα που θέλετε, όπως θέλετε, όταν θέλετε. Αυτά που αγαπάτε, αυτά που σας δίνουν χαρά, αυτά που σας δημιουργούν ψυχική ανάταση. Πορευτείτε στο δρόμο της επιλογής σας, αυτόν στον οποίο για να περπατήσετε δεν έχετε απαραίτητα ανάγκη από συνοδοιπόρο, γιατί είναι ο ίδιος ο δρόμος ,η εμπειρία του να τον περπατάς που σας γεμίζει και σας εμπνέει. Τώρα αν συναντήσετε, άνθρωπο που να περπατά… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένα άτομο που να ταιριάζει στην καθεμία μας τελικά, μακριά από τοξικότητες, και μετά από κάποια ηλικία αρκετών απογοητευσεων; Και πόση ματαίωση να νομίζεις ότι τον βρήκες αλλά να μην κρατάει.
προσωπικα το θεωρω δυσκολο βεβαια το να γνωριζεις κοσμο μεσω γκρουπς και events που σου αρεσουν πολυ, σιγουρα ειναι μια καλη αρχη.
Ισως το προτιμοτερο τελικα ειναι εισαι με καποιον αλλα εχει ο καθενας τον δικο του χωρο, σχεση αλλα οχι ο ενας πανω στον αλλον. Το δυσκολο ειναι η κατανοηση ομως και να σε αποδεχεται ο αλλος οπως εισαι , ακομη και αν δεν ταιριαζετε σε ολα.
Ναι, βγαίνει. Είμαι επηρεασμένη από το παράδειγμα της δικής μου οικογένειας, οπότε δεν μου έκανε μεγάλη αίσθηση η απόφαση να παραμείνω μόνη μου, γιατί ξέρω ότι γίνεται και συνηθίζεται. Η γιαγιά μου έμεινε χήρα στα 30 της, η μητέρα μου χώρισε δύο φορές και έμεινε μόνη της από τα 48 της και εγώ είμαι μόνη μου εδώ και 12 χρόνια από τα 35 μου. Δεν ήταν ότι το ονειρευόμουν έτσι, αλλά στην τελευταία μου σχέση πηγαίναμε για γάμο και το έβλεπα ότι θα ήμουν δυστυχισμένη στο μέλλον, οπότε πήρα απόφαση ότι είναι καλύτερο να μείνω μόνη μου από το να… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με τη Ρένα ότι το συντροφεύεσθαι εξαρτάται απο το ποσο είμαστε διατεθειμέν@να υποχωρούμε. Όταν πολλ@ δεν συντροφεύονται, αυτό σημαίνει ότι ο πήχης παραμένει ψηλά και τελικά η συντροφικότητα δεν ειναι τόσο μεγάλη ανάγκη όσο μας επιβάλλει να νομίζουμε η κοινωνική νόρμα. Απλώς μας παραξενεύει το ασυνήθιστο της μοναξιάς. Αλλά ασυνήθιστο δεν σημαίνει απαραίτητα ανυπόφορο.
Προσπαθώ να καταλάβω από αυτά που γράφεις εάν χρειάζεσαι μια συντροφικότητα, η μια κοινωνική ασπίδα απέναντι στα άλλα ζευγάρια και τις κοινωνικές απαιτήσεις. Η σύναψη ειμί σχέσεις δεν έχει να κάνει ούτε με την ηλικία ούτε με τα γιαγιά πρεσβυωπίας. Μπορεί να είναι λιγότεροι υποψήφιοι, Αλλά αν κινητοποιηθείς αρκετή. Ικανότητα μας να ερωτευόμαστε και να μας ερωτεύονται πολύ πιθανά δεν έχει ημερομηνία λήξεως. Βγάλτο απ’ το μυαλό σου. Εάν όντως χρειάζεσαι έναν άνθρωπο δίπλα σου, πάψε να αυτό πυροβόλησε επειδή μεγάλωσες, αναγνωρίζω στον εαυτό σου τα θετικά που έχεις ως άνθρωπος ως εμφανίσεως δεν ξέρω τι, Και βγες στη γύρα.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι δεν είμαι σίγουρη ποια ακριβώς είναι τα διαχωριστικά ανάμεσα στις σχέσεις μας και τις Σχέσεις μας. Τι ακριβώς συνιστά περαιτέρω η ερωτική σχέση. Πέρα από το σεξ (στο οποίο δεν αναφέρεσαι, οπότε θεωρώ ότι το έχεις καλυμμένο). Καταλαβαίνω το: από τους ανθρώπους παίρνουμε αυτά που μας δίνουν. Καταλαβαίνω και το: από τους ανθρώπους παίρνουμε ό,τι γουστάρουμε. Αυτό που δεν -βρίσκω το λόγο να- καταλαβαίνω είναι το να περιμένουμε από τους ανθρώπους να μας ολοκληρώσουν τις προσδοκίες μας. Αν σου αρέσει κάποιος, πάνε πάρ’ τον. Αν πάλι δε σου αρέσει κάποιος, τι σκας; Το θα ήθελα να μου αρέσει… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα είναι πως θεωρεί συντροφικότητα αυτό που βλέπει στα μόνιμα ζευγάρια γύρω της, ενώ μικρό ποσοστό αυτών έχουν χτίσει μια ουσιαστική συντροφικότητα. “Η μοναξιά των δύο, σε ένα διπλό κρεβάτι” που λέει και το τραγούδι, ίσως είναι χειρότερη. Από την άλλη και η ιδέα της δεξαμενής υποψηφίων που μειώνεται με την ηλικία είναι παραπλανητική. Ποτέ δεν ήταν γεμάτη η δεξαμενή με άνδρες που θα επέλεγε αυτή, απλά ίσως όταν ήταν πιο νεα, απέρριπτε πιο πολλούς ντενεκέδες, τους οποίους απέρριψαν και άλλες χίλιες πιο πριν και μετά από την ίδια. Εάν καταφέρει όμως να βρει έναν αξιόλογο άνθρωπο στα πενήντα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν διαφωνώ σε αυτό που λες και όντως όσοι έχουν σχέση/γάμο δε σημαίνει ότι είναι ποιοτικοί και κάτι χάνει η γράφουσα. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι μετά από κάποια ηλικία, οι περισσότεροι single άντρες, ακόμα και οι ενδιαφέροντες, είναι unavailable για συσχέτιση -δεν μιλάω για παραδοσιακές καταστάσεις-απλά για ποιοτική σχέση. Απλά δεν θέλουν.
Ναι τώρα καταλαβαίνω τι μου κλωτσάει: ότι μιλάμε για υποψήφιους… Και συνεπώς, για υποψήφια συντροφικότητα/ καύλα/ απογοήτευση κτλ. Εγώ αν δεν καψώσω δεν ξεκουνιέμαι. Από την άλλη, αν καψώσω δεν κρατιέμαι. Και όταν δεν κρατιέμαι συνήθως βρίσκω έναν τρόπο να το πάρω αυτό που θέλω.
Οπότε ναι, ίσως δεν έπρεπε να σχολιάσω καν εδώ, γιατί μάλλον ακούγομαι σαν να υποβαθμίζω το ζήτημα που θέτει, επειδή απλώς εγώ έχω βρει τρόπους να προσπερνάω το μεταίχμιο του ‘θα ήθελα’ πηδώντας σχεδόν κατευθείαν στο ‘θέλω’ ή στο ‘δεν θέλω’, μαλακία
Ενδιαφέρον ήταν το σχόλιό σου (φυσικά και να σχολιάζεις, πολύ ωραία γράφεις αλλά ακόμα κι αν δεν ίσχυε αυτό, συζήτηση κάνουμε), απλά ήθελα να συμπληρώσω πάνω σε αυτό που είπες και το παραπλανητικό της υπόθεσης. Ο καθένας μας δρα διαφορετικά (εσύ παρορμητικά, άλλος με συστολή) και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο σε κάθε φάση της ζωής του. Ήθελα να τονίσω πως αν θέλουμε να έχουμε μια ψυχική σύνδεση ζωής, πρέπει να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας αλλά και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα μας συμβεί και κάτι τέτοιο. Κάποιοι χτίζουν μια καλύβα, κάποιοι πολυκατοικία, κάποιοι την Σεγράδα Φαμίλια. Εννοώ πως δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Μ’αρέσει πολύ ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα, βγάζεις κάτι playful και χαλαρό που σίγουρα κερδίζει τον άλλον.
Βγαίνει, αλλά με ταίρι βγαίνει καλύτερα 🙂 Αν είναι καλό (δηλαδή αν μας κάνει), αν επικοινωνούμε κλπ κλπ κλπ. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι άνθρωποι επιδιώκουν να “ζευγαρώνουν” και ότι στη ζωή τους απασχολούνται πολύ με αυτή τη ..δραστηριότητα. Και πριν (στην αναζήτηση του ταιριού) και μετά, δηλαδή πώς θα μείνουν μαζί. Άρα το ότι νοιώθετε ότι χρειάζεστε να ζήσετε ως ζευγάρι με έναν άλλον άνθρωπο, δεν είναι κάτι που χρήζει ..αξιολόγησης. Σε τελευταία ανάλυση αφού το νοιώθετε, έτσι είναι. Τώρα και σχετικά με το ερώτημά σας, πώς να κινηθώ. Καταρχήν να κινηθείτε, δηλαδή να βγάλετε από τη σκέψη… Διαβάστε περισσότερα »
Έλα μου ντε…
Είναι μεγάλο το club…