H Ρένα απαντά: Update ιστορίας με αυτιστικό συμμαθητή

Μια μητέρα μας είχε στείλει προβληματισμό για τη διάδραση της κόρης της με αυτιστικό συμμαθητή. Την δημοσιεύσαμε εδώ.

Η Ρένα απαντά: Ο αυτιστικός συμμαθητής της κόρης μου παρεκτρέπεται, τι να κάνω;

________________

To update της ιστορίας με τον αυτιστικό συμμαθητή.

Καλημέρα Ρένα κ σε όλη την παρέα!

θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ για τις απαντήσεις σας, τις διάβασα όλες με πολύ μεγάλη προσοχή. Η απάντηση σας ήρθε αφού είχα ήδη πάει στον δ/ντή, οπότε χαίρομαι που έκανα αυτό που συμβούλευσε και η Ρένα κ αρκετοί απο εσάς.
Ζήτησα λοιπόν συνάντηση με τον δ/ντή κ την δασκάλα της τάξης.

Δυστυχώς ο δάσκαλος της παράλληλης στήριξης δεν ήταν διαθέσιμος για ραντεβού (δεν το σχολίασα..). Μιλήσαμε αρκετά, μου είπαν ότι κ άλλων παιδιών οι γονείς έχουν κάποια θέματα με το συγκεκριμένο αγοράκι, καθώς με τα άλλα αγόρια γίνεται βίαιο. Προσπαθούν να του μιλήσουν κ να το κατευθύνουν κ έχουν μιλήσει με τους γονείς, τις ώρες που δεν είναι μαζί του ο δάσκαλος της παράλληλης στήριξης (γιατί τότε γινότανε πιο βίαιο το αγοράκι) να τον παίρνουν νωρίτερα απο το σχολείο. Εχω δει μια μικρή βελτίωση με την έννοια ότι όταν της λέει διάφορα μέσα στην τάξη, ο δάσκαλος της παράλληλης τον συγκρατεί περισσότερο.

Θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινήσεις σχετικά με την πρώτη μου ανάρτηση. Τα σεξουαλικά υπονοούμενα έφερναν σε αρκετά δύσκολη θέση την μικρή, καθώς την ρώταγε αν φοράει σουτιέν, πότε θα βάλει, αν γίνεται να σηκώσει την μπλούζα της κ να του δείξει κ διάφορα άλλα τέτοια, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν δυνατόν να μπορεί κ η ίδια να τα διαχειριστεί λόγω ηλικίας. Αυτά ήταν που περισσότερο με άγχωσαν, καθώς κατάλαβα ότι όταν ο δάσκαλος της παράλληλης στήριξης έλειπε, δεν υπήρχε καμία επίβλεψη. Η μικρή είχε φτάσει σε σημείο να μην θέλει να πηγαίνει στο σχολείο ή άλλες μέρες όταν την ρωτούσα πώς τα πέρασε σήμερα, μου απαντούσε, σήμερα ήρεμα, δεν είχε έρθει ο Ν.

Συμφωνώ για τα όρια κ της μίλησα κ εγώ για αυτό, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο να επιβάλλει τα όρια ενα παιδί 12 ετών, σε κάποιο άλλο που δεν μπορεί καν να αντιληφθεί τί σημαίνει η λέξη όριο. Πολλές φορές ούτε κ εμείς σαν μεγάλοι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε κάποιες καταστάσεις.

Οταν το παιδαγωγικό σύστημα θεωρεί ότι είναι προς όφελος όλων να υπάρχουν κ μη νευροτυπικά παιδιά μέσα στην τάξη (δεν έχω ούτε κ εγώ αντίρρηση) θα πρέπει να υπάρχει κ η αντίστοιχη ενημέρωση, και απο το σχολείο και απο τους γονείς του παιδιού, σχετικά με το τί αντιδράσεις έχει, τι πρέπει να κάνουμε οι υπόλοιποι κ πώς να αντιδρούμε, τί να συμβουλεύουμε τα δικά μας παιδιά κοκ.. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει καμία ενημέρωση.

Κάποια σχολιάστρια ρώτησε αν γίνεται καιρό. Σε αυτό το σχολείο ήταν η πρώτη μας χρονιά κ όλο αυτό ξεκίνησε απο τα Χριστούγεννα. Της είχα μιλήσει αρκετά της μικρής, της είχα εξηγήσει για τον αυτισμό, αλλά δεν μπορώ να της επιβάλλω με τί πρέπει να ενοχλείται ή όχι. Απο την στιγμή που όλο αυτό την έκανε να νιώθει τόσο άβολα δεν ήταν δυνατόν να το αφήσω σαν να μην τρέχει τίποτα..

Ενα τελευταίο που θα ήθελα να πω.. Συμφωνώ με όλη την απάντηση της Ρένας, το μόνο λίγο που με στενοχώρησε (βέβαια δεν μπορεί η Ρένα να ξέρει απο λίγες γραμμές το ιστορικό της κάθε οικογένειας, εννοείται αυτό) ήταν το σχόλιο για την απέχθεια.. Θεωρώ καταρχήν ότι για ενα παιδί 12 ετών είναι πολύ βαριά η λέξη απέχθεια. Εχουμε μιλήσει πολύ για την διαφορετικότητα στο σπίτι μας, καθώς η δίδυμη αδερφή της μέχρι κ πριν 2 χρόνια είχε γυροειδή αλωπεκία με αποτέλεσμα να έχει αρκετά εμφανή κενά στο κεφαλάκι της κ μέχρι τα υπόλοιποα παιδάκια να το συνηθίσουν, γινόντουσαν διάφορες ερωτήσεις εξαιρετικά άβολες, γελάκια κτλ. Ευτυχώς ξεπεράσαμε κ τα σχόλια κ το αυτοάνοσο (για την ώρα τουλάχιστον..)

Ειλικρινά σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για τις απαντήσεις σας!!!
Ρένα.. χίλια ευχαριστώ 🙂

ΑΠΟ ΤΗΝ – UPDATE ΑΥΤΙΣΜΟΣ

____________________

Το σχόλιο της Ρένας.

Σε υπερευχαριστούμε που συμπλήρωσες τα κομμάτια του παζλ ώστε να κατανοήσουμε κι εμείς καλύτερα τι συμβαίνει και παρακαλώ, χαρά μου.

Κάνατε πολύ καλά που μιλήσατε στους εκπαιδευτικούς! Η παράλληλη στήριξη είναι η πλέον αρμόδια και όντως οι λοιποί εκπαιδευτικοί δεν είναι εξειδικευμένοι ώστε να μπορούν να διαχειριστούν το παιδί με την νευροδιαφορετικότητα τις λοιπές ώρες. Χαίρομαι που δείχνει σημάδια βελτίωσης. Ίσως είναι χρήσιμο να γίνει κάποιο εργαστήριο με παιδοψυχίατρο της Πρωτοβάθμιας ή του Δήμου σας, μπορείτε να το ζητήσετε.

Τις πληροφορίες για το τι ακριβώς της έλεγε, ίσως έπρεπε να μας τις γράψεις εξαρχής. Είναι περιέργεια της προ-εφηβείας οι ερωτήσεις του, που λέγονται αφιλτράριστα (δεν κατανοεί ότι δεν επιτρέπονται). Ας πούμε ένα αυτιστικό παιδί που θα δει έναν χοντρό άνθρωπο θα ρωτήσει “γιατί είστε χοντρός;”. Δεν έχει φίλτρο ότι αυτό δεν επιτρέπεται, αφού είναι αλήθεια ότι είναι χοντρός (και δεν το βλέπει ως κάτι κακό) γιατί είναι κακό να ειπωθεί; Αυτή είναι η νευροδιαφορετικότητα. Τα άτομα αυτά δεν έχουν τακτ, δεν μπορούν επίσης να πουν ψέμματα. Όμως πράγματι η κόρη σου δεν έχει ακόμη τα μέσα ώστε να οριοθετήσει. Κατανοητότατο, δεν φταίει το παιδί σου. Μας απάντησε μάλιστα η Defender, εκπαιδευτικός παράλληλης στήριξης, που τα ξέρει πολύ καλά, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα της ιδιαιτερότητες και ότι δεν γίνεται όπως γίνεται με νευροτυπικά άτομα.

Όσο για την απέχθεια, ναι, είναι βαριά λέξη, δεν το είπα με διάθεση να προσβάλλω κανέναν (ζήτησα συγγνώμη και σε μια σχολιάστρια), εννοούσα ότι όλοι μας έχουμε μια απώθηση από αυτό που βλέπουμε ως διαφορετικό: την δυσμορφία, την αναπηρία, το γήρας κλπ κλπ. Θέλει προσωπική προσπάθεια για να αποβληθεί αυτό. Κι επειδή ακριβώς το έχετε λιγουλάκι νιώσει με την γυροειδή αλωπεκία της μικρής, κατανοείς και πώς βλέπει ο περίγυρος ένα παιδί ΑμεΑ.

Ο αυτισμός, επειδή είναι δια βίου αναπηρία, που δεν “φαίνεται” όπως η αλωπεκία, που δεν περνάει ποτέ, κι εκδηλώνεται σε πλήθος κοινωνικών συνθηκών, συχνότερα δεν αποκαλύπτεται ως τέτοιος στο σύνολο της σχολικής μονάδας ως προσωπικό δεδομένο (ανάλογα και την περίπτωση βέβαια). Και σίγουρα όχι στους γονείς των άλλων παιδιών! Θέλω να πω, το αυτιστικό άτομο δεν είναι παιδοβιαστής με βραχιολάκι που ενημερώνεται όλη η γειτονιά στις ΗΠΑ ότι μετακόμισε στα μέρη τους για προστασία. Δεν έχουν ποτέ καταγραφεί τέτοια περιστατικά. Και γι’αυτό το παιδαγωγικό πρωτόκολλο και το εκπαιδευτικό σύστημα προστατεύει την διαφορετικότητά τους από την πιθανή κακία του κόσμου και την προκατάληψη (όχι ότι εσείς είστε κακοί, κάθε άλλο, μιλώ γενικά). Δηλαδή το σχολείο δεν έκανε κάτι διαφορετικό από την οδηγία που έχει. Το αν θα πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει αυτή η οδηγία είναι πράγματι ένα μεγάλο θέμα συζήτησης. Θα έχει να κάνει όμως με το πόσο η κοινωνία πραγματικά αποδέχεται την διαφορετικότητα ως τότε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News