H Ρένα απαντά: Το παιδί του μου είναι…ενοχλητικό

Γενικά καταλαβαίνω πόσο επιδραστική μπορώ να είμαι κ γω με το παιδί και βάζω λίγα όρια με τον τρόπο μου κ με το γάντι πάντα.

__________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα. Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω κ μέσα από τις απαντήσεις σου εκτιμώ πολύ ο,τι λες κ με βοηθάς πολύ όπως κ οι σχολιαστές! Διαβάζω τη στήλη από παλιά.

Είχα στείλει κ πριν κάποιους μήνες αλλά δεν έχει δημοσιευθεί οπότε επανέρχομαι μιας κ η ερωτηση μου είναι κ update ουσιαστικά. Από τους 3 μήνες που τα είχαμε τότε με το αγόρι μου, αισίως έχουμε φτάσει τους 9. Εγώ 35, εκείνος 43 χωρισμένος με ένα αγορακι 10 ετών. Για να ενημερώσω δεν ήμουν τρελή κ παλαβή από την αρχή της σχέσης μας, ομως τελικά με τον καιρό μάρεσει αυτός ο άνθρωπος Κ θέλω να είμαι μαζί του κ ναι γιατί όχι να προχωρησουμε κάποια στιγμή, συγκατοίκηση παιδί κλπ. Κ εκείνος έλεγε από τη αρχή κάτι τέτοια κ είχα φρικαρει. Όμως όλα καλα. Μ’άρεσει η συντροφικοτητα κ είχα να κάνω σχέση πολλά χρόνια. Ο προβληματισμός μου αφορά το παιδί.

Μου είχε πει ότι το βλέπει δύο σκ το μήνα. Τελικά είναι σχεδόν κ όλα σκ του μήνα κ Χριστούγεννα κ μια βδομάδα το Πάσχα μέχρι στιγμης. Πέραν λιγων σαββατοκυριακων που δεν τον εχει. (Η πρώην γυναίκα του έχει παντρευτεί άλλον κ έχει κάνει άλλο ένα παιδάκι). Με έχει βάλει στη ζωή του γενικά, έχω γνωριστεί με το παιδί του από την αρχή, με συμπαθεί, έχουμε πάει διακοπές όλοι μαζί κλπ. Έχουμε πάει κ οι δυο μας σαν ζευγάρι λίγες μέρες διακοπές όταν γνωριστήκαμε γτ ήταν καλοκαίρι κ σκ, θα πάμε κ ένα εξωτερικό με ένα άλλο ζευγάρι κ μια χαρά.

Όταν έχει το παιδί εγώ δε κοιμάμαι σπίτι τους γτ κοιμούνται μαζί στο ίδιο κρεβάτι κ ας υπάρχει το δωμάτιο του. Να προσθέσω εδώ ότι τα σπίτια μας ειναι πολύ κοντά, ένα τέταρτο με τα πόδια. Με ενοχλεί όπως είχα πει κ τότε ότι το παιδί του “χτυπάει ντέφι κ εκείνος χορεύει”. Γενικά για τα δικά μου μάτια είναι λίγο κακομαθημένο κ του κάνει ολα τα χατήρια επειδή δεν τον έχει κ να έχει να θυμάται μονο καλά από τον μπαμπά του λεει. Γενικά καταλαβαίνω πόσο επιδραστικη μπορώ να είμαι κ γω με το παιδί κ βάζω λίγα όρια με τον τρόπο μου κ με το γάντι πάντα. Κι ο μπαμπάς του οκ θα του τη πει ωραία άμα χρειαστεί , όμως με ενοχλεί ότι θέλει να έχει συνέχεια τη προσοχή, ότι λέει βλακείες με παιχνίδια, ότι θέλει όσες φορές έχω κάτσει σπίτι μαζί τους κ δεν είμαστε έξω – να βλέπουμε αυτές τις αηδιες που βλέπουνε στο youtube με άτομα να μιλάνε ακαταπαυστα αγγλικά για games, να μην έχει διαβάσει ένα βιβλίο κάτι κάτι.. αλλά να ασχολειται με παιχνίδια στο κινητό να έχει τρία (τωρα δυο) κινητά με παιχνιδια, τα ψέμματα που λέει για προσοχη, η επιμονη του να λέει τα δικά του χωρίς καμία διάθεση να μάθει από τους μεγαλυτερους, η δυσκολία με το φαγητο κανένα λαχανικό κανένα φρούτο, καθόλου ευγενής άμιλλα στα παιχνίδια να θέλει να χάνουμε για να κερδίζει μόνο εκείνος.

Κ γενικά .. είχα να περασω καιρό ώρα μαζί τους κ χθες κουραστηκα λίγο κ γενικά σκέφτομαι τι θα γίνει αν δε θα θέλει να μείνει με τη μαμά του στα 15 του κ θέλει να έρθει να μείνει σε έμας (αν είμαστε μαζί) Επειδη οι σχέσεις μεταξύ των πρώην είναι τα τυπικά κ όχι καλές γενικα κ υπάρχει ένα κλίμα να σιγονταρει το αγόρι μου τους τσακωμούς μεταξυ μαμάς-παιδιού.

Γενικά τι θα γίνει αν κάνω ένα παιδί με τον μπαμπά του κ πως θα επηρεάσει τη διαμόρφωση του δικού μου παιδιού αύριο μεθαύριο; Γενικά, ποια συγκατοίκηση; Εντάξει έχουνε πει ότι αν πάω μείνω σπίτι, θα κοιμάται στο δωμάτιο του ο μικρός οπότε ερχεται. Αλλά μήπως να μη νοικιάσω ποτέ το σπιτάκι μου που είναι κ δικό μου, έχω κ τα γατιά μου; Να υπάρχει ως καταφύγιο μου, να το έχω δισπιτο; Το είχε πεταξει κ εκείνος μια φορά στις αρχές για πλάκα ότι θα είμαστε το μοναδικό ζευγάρι που θα μένει ο καθένας σπίτι του. Αλλά έτσι δε θα έχουμε ποτέ ολοκληρωμένη σχέση. Άσχετο η Έλλη Στάη είχα ακούσει σε συνέντευξη της να λέει ότι πάντα είχε το δικο της σπίτι κ στους τρεις γάμους της κ το είχα βρει cool. Πόσο διαφορετικό παιδί ήμουνα, πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος το 35 χρόνια πριν,πόσο διαφορετικοί ήταν οι γονείς μας τοτε.
Ευχαριστώ πολύ κ συγγνωμη για το σεντόνι. . Ελπίζω να με κατατοπισετε

ΑΠΟ ΤΗΝ – σκεπτική μητριά

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Τώρα βλέπω την ερώτηση (μήπως το είχες στείλει στις Ιστορίες;) και την απαντώ, δεν σε σνόμπαρα.

Φιλενάδα, δεν σε κρίνω, είναι σημαντικό όμως να το πούμε: ο σύντροφός σου δεν είναι “παιδί”. Έχει παιδί. Είναι 43 χρονών μαντράχαλος. Πρώτο αυτό. Έχει σημασία που το λέω για να το συνειδητοποιήσεις. Είναι ένας μεγάλος ενήλικος με υποχρεώσεις, που δεν πρόκειται να φύγουν σύντομα, όχι ένας ανέμελος φοιτητής. Και να είχατε μαζί παιδί, δικό σας παιδί, πάλι υποχρεώσεις θα είχε. Που με πάει στο δεύτερο θέμα.

Ξέρεις, δεν ξέρω πώς να σου το φέρω μαλακά, αλλά έτσι είναι τα παιδιά. Πραγματικά, έτσι είναι. Δεν είναι στρατιωτάκια που κάνουν ό,τι τους πούμε, έρχονται με δικές τους εγγραφές στο σκληρό δίσκο, δεν είναι πλαστελίνη στα χέρια μας. Αυτό με τα όρια που λένε οι άτεκνοι κυρίως -ή οι εκπαιδευτικοί που είναι η αγωνία τους επειδή δεν έχουν εδώ και κάποιες δεκαετίες εργαλεία να επιβάλλουν όρια στα σχολεία- είναι μια μπαρούφα για τον εξής απλούστατο λόγο. Όρια βάζουμε, ασφαλώς και βάζουμε, τουλάχιστον οι συνειδητοί γονείς, αλλά στην πράξη κάποια πράγματα δεν γίνονται. Πώς να το κάνουμε. Δεν μπορείς να υποχρεώσεις έναν άνθρωπο να φάει κάτι που δεν θέλει, πώς να στο εξηγήσω, είναι βασανιστήριο, δεν το επιτρέπει η συνθήκη της Γενεύης! (Γελάς, αλλά για σκέψου να σε έβαζαν να φας τζιτζίκια τηγανητά επειδή «είναι θρεπτικά, νόστιμα, κάνουν καλό, τα έτρωγαν οι ασκητές στην έρημο, τι θα πάθεις πχια!» Είδες;) Ούτε να κοιμηθεί, επειδή το λέμε, μόνο να ξαπλώσει ίσως. Εσύ κοιμάσαι μόλις σου λένε «κοιμήσου»;

Έπειτα, για την ανάγνωση. Κανένα παιδί σήμερα δεν διαβάζει (εξωσχολικά βιβλία) και δεν έχει να κάνει με το παράδειγμα των γονιών, στο λέω εγώ που έχω χιλιάδες βιβλία κι είναι η δουλειά μου η ανάγνωση κι η γραφή. Είναι σημείο των καιρών, αν και γενικά η ελληνική κοινωνία δεν διαβάζει, αυτό είναι πιστοποιημένο από τις έρευνες και τα στατιστικά: «ένα 35% δεν διαβάζει ΟΥΤΕ ΕΝΑ βιβλίο το χρόνο, το 34% διαβάζει τέσσερα και το 31% διαβάζει από 5 κι άνω» (ίσως μόνο 5, δεν διευκρινίζεται). Το 2020 το ποσοστό αυτών που δεν διαβάζουν ΟΥΤΕ ΕΝΑ βιβλίο το χρόνο ήταν 65%! (πηγή) Και ήταν και χρόνος πανδημίας, δεν είναι ότι τους έλειπε ο προσωπικός χρόνος. Επομένως γιατί μας κάνει τόσο αλγεινή εντύπωση στα παιδιά αυτό που δεν κάνει ο μέσος όρος; Είναι η δική μας αντίσταση στο πνεύμα της συγχρονικότητας απλώς.

Τα παιδιά επίσης είναι φτιαγμένα για παιχνίδι κι αυτά είναι τα σημερινά παιχνίδια, πάλι είναι σημείο των καιρών, μην κάνεις σαν να είσαι 100 χρονών που «τι καλά που μεγαλώσαμε εμείς τότε ενώ σήμερα πφ πφ πφφφ». Το λέω έτσι λίγο άκομψα γιατί απωθεί τους νέους ανθρώπους, άρα και τα παιδάκια που ασφαλώς δεν μπορούν να συγκρίνουν άλλωστε το τότε με το τώρα, τους λείπει το βιωματικό κριτήριο. Για να μην πω ότι η επιθυμία νίκης στα παιχνίδια είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου! Η μάθηση της ήττας κι η αξιοπρεπής διαχείρισή της έρχεται σιγά σιγά και με την εξάσκηση. Κι έπειτα, έχεις ξεχάσει ότι κι εσύ ως παιδί κι ως έφηβη δεν άκουγες πάντοτε τους μεγαλυτέρους, ήθελες να κάνεις τα δικά σου, κι αυτό είναι το υγιές και το φυσιολογικό; Ένα παιδί διαμορφώνει προσωπικότητα και συγκρουσιακά με τους μεγαλύτερους (τον πατέρα του εν προκειμένω, ίσως εσένα, σίγουρα τη μάνα του), αλλιώς πώς θα δομήσει αυταξία κι αυτοπεποίθηση; Θα μείνει για πάντα υποταγμένο στους γονείς του, έχουμε άφθονες επιστολές που μας έρχονται από τέτοια πρώην παιδιά, νυν ενηλίκους κι είναι να θλίβεσαι… Είναι άνθρωποι ευνουχισμένοι που δυσκολεύονται πολύ να αυτονομηθούν. Μη το θαυμάζεις επομένως, κάνει ζημιά.

Θέλω να σκεφτείς κάποια άλλα πράγματα που περνάς στο ντούκου, αλλά εμένα μου έκαναν εντύπωση.

Το πρώτο είναι ότι είστε μόλις 9 μήνες μαζί κι ο σύντροφος ο χωρισμένος με 10 χρονών παιδί ήδη σου πρότεινε να συγκατοικήσετε και να κάνετε δική σας οικογένεια (love bombing?). Σαν να βιάζεται λίγο και δεν είναι πολύ συνηθισμένο υπό αυτές τις συνθήκες. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί αργούν να γνωρίσουν το παιδί με υποψήφια μητριά, το παιδεύουν το πράγμα για να σιγουρευτούν. Σκέψου μήπως θέλει να πικάρει την πρώην. Κι αυτό με φέρνει στο δεύτερο που μου έκανε κακή εντύπωση.

Το να τσιγκλίζει τους καυγάδες παιδιού-μαμάς είναι πάρα πολύ κακή ένδειξη. Ένας γονιός οφείλει να βάζει το καλό του παιδιού του πάνω από όλα. Κι από τον εγωϊσμό του. Οφείλει να δημιουργεί ένα περιβάλλον όσο το δυνατόν πιο συναινετικό και ήρεμο ώστε να αναπτύξει το παιδί την προσωπικότητά του απερίσπαστο. Δεν πειράζει που χώρισαν, έτερο εκάτερο αυτό, αυτά συμβαίνουν, πρέπει όμως να δίνει πάντοτε την διαβεβαίωση ότι είναι οι γονείς του και παραμένουν εν συμφωνία ώστε να προωθούν πάντοτε το καλό του. Δεν είναι κακομαθημένο το παιδί, βλέπεις πραγματάκια επειδή ο μπαμπάς του είναι σε κόντρα με τη μαμά του… Κι αυτό δεν είναι καθόλου καλή ένδειξη για το πώς θα ήταν και με τυχόν δικό σας παιδί. Δεν προοιωνίζει ωριμασμένο άνθρωπο κι ανιοδιοτελή, πώς να στο πω.

To τρίτο που μου έκανε κακή εντύπωση είναι που κοιμούνται μαζί στο ίδιο κρεβάτι. Δεν λέω να υπάρχει αντικειμενική έλλειψη χώρου ή να είναι μια περιστασιακή εκδρομή στο camping, αλλά όταν κάτι τέτοιο γίνεται συνήθεια σε ηλικία 10 ετών, δεν μου αρέσει για πολλούς λόγους. Βέβαια δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο για να τρομάξω στ’αλήθεια, το παιδί φαίνεται υγιές, αλλά πιστεύω γίνεται ψιλοχειριστικά εκ μέρους του μπαμπά για να το έχει εξαρτημένο πάνω του. Πάλι δεν είναι καλό, σημαίνει βάζει τον δικό του εγωϊσμό πάνω από το καλό του παιδιού.

Συνοπτικά η θέση μου είναι ότι ο σύντροφός σου μάλλον δεν μοιάζει κατάλληλος για να κάνετε μαζί παιδί, πράγμα που θα σας δέσει για τουλάχιστον 18 χρόνια μαζί ακόμα κι αν χωρίσετε στο μέλλον. Άσε που ούτε εσένα σε βλέπω έτοιμη για παιδί. Τα παιδιά είναι κούραση, τεράστια. Ακόμα και νταντάδες να στα μεγαλώνουν, πάλι κούραση έχουν, ψυχική. Θα έλεγα λοιπόν να μην βιάζεσαι και οπωσδήποτε να μην μετακομίσεις ακόμη. Καλά το σκέφτηκες αυτό. Όσο για την γνωστή δημοσιογράφο, τι να σου πω, δεν θα κρίνω πώς ζει ο καθένας, ποιά είμαι στο κάτω κάτω, αλλά αν το ζητούμενο ενός γάμου είναι η συμβίωση το καταλύει εκ προοιμίου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News