H Ρένα απαντά: Το αγόρι μου πιπιλάει το δάχτυλό του.

Ορισμένα πράγματα έχουν εξήγηση. Το πιπίλισμα του δακτύλου είναι ένα απ’ αυτά.

_____________________

Η ιστορία της Luna Tic όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα, το αγόρι μου έχει μια περίεργη συνήθεια: είναι 29 χρονών και ακόμα πιπιλάει το δάχτυλο του (ναι όπως κάνουν τα μωρά)!

Στις αρχές της σχέσης δεν το έκανε, όταν τον έπιασα να το κάνει πρώτη φορά μου είπε ότι τον χαλαρώνει πάρα πολύ, δεν έδωσα και πολύ σημασία όμως. Δεν φανταζόμουν παρόλα αυτά ότι θα το έκανε συνέχεια. Το κάνει παντού, οποιαδήποτε στιγμή, είτε είμαστε σπίτι είτε έξω, είτε μόνοι μας είτε με παρέα.

Τον τελευταίο καιρό το έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο: εκεί που συζητάμε, είτε κάνουμε χαλαρή είτε σοβαρή συζήτηση, κλείνει τα μάτια, αρχίζει να βυζαίνει τον αντίχειρα και τον δείκτη του, να στριφογυρνάει τα μαλλιά του και να βογκάει, σαν μικρό παιδί που του δίνεις γλειφιτζούρι. Χθες τον έπιασα να το κάνει την ώρα που κάναμε σεξ! Φρίκαρα και ξενέρωσα. Προσπάθησα να του κάνω κουβέντα ώστε να καταλάβει ότι δεν νιώθω άνετα με αυτό που κάνει, αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα, μερικές φορές του τραβάω το χέρι από το στόμα και νευριάζει, μου φωνάζει ”Τι πρόβλημα έχεις; Γιατί δεν με αφήνεις να το κάνω;”, και πάλι δεν καταλαβαίνει ότι νιώθω άβολα.

Δεν μου αρέσει να βλέπω έναν άντρα κοντά 2 μέτρα να συμπεριφέρεται σαν μπέμπης και να μην έχει αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Πως εγώ μετά να πάρω στα σοβαρά έναν άνθρωπο, που μες το άκυρο, εκεί που μιλάμε για σοβαρά θέματα, βάζει το δάχτυλο στο στόμα σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Πως να νιώσω έλξη όταν ακόμα και στην σεξουαλική πράξη του αποσπάται η προσοχή; Πιστεύεις ότι είμαι υπερβολική; Τι μπορώ να κάνω για να καταλάβει ότι νιώθει άβολα και, αν όχι να το σταματήσει τελείως, τουλάχιστον να το περιορίσει;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Luna Tic

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ερώτηση που εμπίπτει στο πλαίσιο “πώς να αλλάξω δομικά τον άλλον, ώστε να μην ενοχλούμαι εγώ;” Θέλω να πω, δεν είσαι μόνη σου σ’ αυτό τον προβληματισμό, έρχονται συνέχεια ερωτήσεις με αυτή την κεντρική ιδέα. Γιατί οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που θεωρώ εγώ σωστό;

Αγαπητή φίλη, η απάντηση είναι δεν μπορείς. Και επειδή υπογράφεις με δεύτερο συνθετικό τη λέξη tic, δηλαδή τις μη συνειδητές μηχανιστικές κινήσεις που τελούν ορισμένα άτομα, υπέθετα ότι θα το είχες η ίδια ήδη διαβλέψει.

Γνωρίζουμε ενήλικες που “σπάνε” συνεχώς τις αρθρώσεις τους, χτυπούν τσάκα τσούκα το πάνω μέρος των στυλό, ασυναίσθητα χτυπούν το γόνατό τους πάνω-κάτω, χτυπούν τα μολύβια πάνω στο γραφείο, σπάνε φούσκες με τις τσίχλες συνεχόμενα. Όλα αυτά είναι τεχνικές αισθητηριακής αυτο-ηρεμίας και τις κάνουν υποσυνείδητα και τις χρησιμοποιούν ως μίνι διαλείμματα άγχους.

Πρέπει το άλλο άτομο να ενδιαφερθεί, και να είναι και νευρολογικά ικανό γι’αυτό, για να αλλάξει μια συνήθεια που εκείνο το ίδιο το ανακουφίζει και του προσφέρει ευχαρίστηση. Σε τέτοια περίπτωση η ενδεδειγμένη μέθοδος συνήθως είναι η συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία. Πηγή που μιλά για 1 στους 10 ενήλικες που έχουν την συνήθεια αυτή, απλώς δεν την εξασκούν δημοσίως για εύλογες αιτίες, δείχνει πάντως ότι δεν είναι τόσο ασυνήθιστο όσο πιστεύεις. Kι επιβεβαιώνει και ο ειδικός. “Ο Chris Hart, ένας συμβουλευτικός ψυχολόγος λέει, “Το πιπίλισμα του αντίχειρα των ενηλίκων είναι στην πραγματικότητα αρκετά συνηθισμένο. Περίπου 1 στους 10 ενήλικες το κάνει, περισσότερες γυναίκες από άντρες. Στην πραγματικότητα, ο διπλάσιος αριθμός γυναικών σε σύγκριση με τους άνδρες και ακόμη και μερικές διασημότητες όπως η Rihanna έχουν εντοπιστεί να το κάνουν. Τόσο κοινή συνήθεια είναι που γυρίστηκε μια ταινία γι’αυτό. Το Thumbsucker, μια indie ταινία που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance, μια αληθινή ιστορία βασισμένη στη ζωή του διάσημου Αμερικανού μυθιστοριογράφου Walter Kirn. Σταμάτησε να επιδίδεται στη συνήθεια στα σαράντα του.”

Ίσως αν διαβάσει κι ο ίδιος σχετικά, να μην νιώθει ενοχές κι ενόχληση, αν και η αλήθεια είναι με το να του τραβάς το χέρι, λες κι είναι δίχρονο, φέρεσαι με εντελώς λανθασμένο τρόπο. Θα ήθελες να σου φέρονται κι εσένα έτσι;

Eπιπλέον με αισθητηριακά ζητήματα η ανακατεύθυνση κι αντικατάσταση (των συμπεριφορών) είναι η οδός της ελάχιστης αντίστασης. Η μετάβαση σε «κόψιμο μαχαίρι» θα είναι πηγή επιπλέον άγχους που γυρίζει μπούμερανγκ.

Ως εδώ σου περιγράφω πως έχει η κατάσταση.

Εφόσον όμως εσένα δεν σου κάνει, εφόσον σε χαλάει το θέαμα, ή ό,τι τέλος πάντων συνυποδηλώσεις θεωρείς ότι υφίστανται, μαζί με το πιπίλισμα του αντίχειρα, μπορείς να τον χωρίσεις! Το πιπίλισμα του αντίχειρα δεν είναι προσωπική σου απόρριψη, όπως σου έδειξα πιο πάνω, αλλά δέχομαι ότι σε ενοχλεί. Όταν κάτι μας ενοχλεί αρκετά, αποχωρούμε, δεν είσαι υποχρεωμένη να το ζεις.

Θέλω, ωστόσο, να επισημάνω, για λόγους γενικών γνώσεων, ότι επειδή το πιπίλισμα του δαχτύλου στα βρέφη και παιδάκια συνδέεται με αίσθημα ανακούφισης (ανακαλεί το ριφλέξ του θηλασμού) αυτό όταν συνεχίζεται σε ενήλικες μπορεί να σημαίνει κάποια πράγματα:

• είναι μηχανική κίνηση ανακούφισης και χαλάρωσης, επομένως σχετίζεται με επίπεδα στρες
• μπορεί να απορρέει από παιδικό τραύμα κακοποίησης (όχι πάντα)
• μπορεί να υποδηλοί οπισθοδρόμηση σε παιδικό αναπτυξιακό στάδιο (μαζί όμως με άλλα συμπτώματα)
• μπορεί να συνυπάρχει με συμπτώματα στο φάσμα του αυτισμού και της ADHD (αυτό χρειάζεται αξιολόγηση από διεπιστημονική επιτροπή)
• μπορεί ακόμα να είναι ένα εναλλακτικό σύμπτωμα της τριχοτιλλομανίας (της παρόρμησης να μαδήσει κάποιος τις τρίχες στο κεφάλι του)

Σε κάθε περίπτωση τις παρενέργειες τις υφίσταται το άτομο που κάνει την κίνηση κι έχουν να κάνουν με την οδοντοφυΐα, τον ουρανίσκο, την ομιλία και πιθανές μολύνσεις.

Θα πρότεινα να ελέγξεις τα επίπεδα στρες του συντρόφου σου, εφόσον ενδιαφέρεσαι γι’ αυτόν, και αν θέλεις να παραμείνετε μαζί να μην τον κρίνεις για την συνήθειά του αυτή, επειδή όχι μόνο δεν βοηθάς αλλά τον ζορίζεις παραπάνω. Αλλιώς χωρίζετε κι είστε κι οι δυο ΟΚ με τον εαυτό σας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News