H Ρένα απαντά: Τι μου συμβαίνει επιτέλους;

H επιστήμη του πώς λειτουργούν τα ανθρώπινα πλάσματα.

______________
Η ιστορία της Λιμασμένης? όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα.
Το θέμα μου μάλλον δεν είναι και κάτι τόσο μοναδικό, αλλά είπα να το μοιραστώ μαζί σας, μιάς και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα άτομα που έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο.

First things first, είμαι σε σχέση 6 χρόνια με έναν σύντροφο που περνάμε τις φάσεις μας (όπως οι περισσότεροι), με τα πάνω και τα κάτω μας. Έχω αρχίσει ψυχανάλυση εδώ και 6 μήνες περίπου και με έχει βοηθήσει αρκετά στο να αντιληφθώ γιατί έχω επιλέξει τον συγκεκριμένο σύντροφο και γιατί μένω.. (δεν θα σας κουράσω με αυτό το κομμάτι).

Το θέμα μου είναι λιγάκι πιο πρακτικό. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να το θέσω, οπότε θα το θέσω ακριβώς όπως το σκέφτομαι. Ενώ είμαι σε σχέση θέλω να αρέσω και σε άλλους, θέλω να “προκαλώ” (όχι με την αμφίεση μου μόνο), θέλω να με θέλουν κοινώς.. Φυσικά τόσα χρόνια δεν έχω κάνει κάτι με άλλον άντρα, αλλά όταν κάνω έρωτα με τον σύντροφό μου πολλές φορές φαντασιώνομαι άλλους, ή στον ύπνο μου ονειρεύομαι κυρίως άλλους (σπάνια έως καθόλου πλέον τον σύντροφο μου). Με όποιον άντρα συναναστρέφομαι (τον οποίο βρίσκω ενδιαφέρων) θέλω να τον ελκύω…
Έχω τόσο χαμηλή αυτοπεποίθηση που μόνο μέσα από την επιβεβαίωση νιώθω καλά; Είναι φυσιολογικό και συμβαίνει και σε άλλ@ ; ή έχω ξενερώσει πλήρως με τον σύντροφό μου και μου βγαίνει με αυτόν τον τρόπο;

Μην μου απαντήσετε πλιζ “μόνο εσύ ξέρεις”…
Ευχαριστώ, συνεχίστε ό,τι κάνατε..

ΑΠΟ ΤΗΝ – Λιμασμένη?
_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Γειά σου και χρόνια πολλά, καλή χρονιά!

Και μόνο που υπογράφεις “λιμασμένη?” με ερωτηματικό είναι ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διατρέχει τον κοινωνικό ιστό. Ότι δηλαδή η γυναίκα (κυρίως για την γυναίκα το σκέφτονται) πρέπει εφόσον έχει μόνιμο σύντροφο με τον οποίο έχει σεξουαλική ζωή να νιώθει πλήρωση και να μην έχει επιθυμία για οποιονδήποτε άλλον. Αν συμβαίνει παρ’ελπίδα κάτι διαφορετικό, τότε

• είτε έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση
• είτε της έχει τελειώσει η έλξη με τον σύντροφο

Αυτά σου έχουν μάθει, αυτά αναπαράγεις. Είναι προβλεπόμενο. Οτιδήποτε αναπαράγεται, και ζούμε στην εποχή της τεράστιας αναπαραγωγής πληροφορίας χωρίς κανένα φίλτρο, τείνει να εδραιώνεται. Πρόκειται για την λογική πλάνη “προσφυγή στην πλειοψηφία“. Το ότι το πιστεύουμε είναι μια εκδοχή της “προκατάληψης της επιβεβαίωσης” (πιστεύουμε τις ενδείξεις που συμβαδίζουν με αυτό που πιστεύουμε ήδη).

Η πραγματικότητα, όπως προκύπτει από τις μελέτες απεικονιστικής εγκεφάλου και τις κοινωνικές μελέτες είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολυγαμικά όντα, με τις κεραίες τους υψωμένες προς ερεθίσματα που ικανοποιούν βασικές ανθρώπινες ανάγκες όπως η επιβεβαίωση, η έξαψη, η αδρεναλίνη. Θέλουμε να αρέσουμε, είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Η εσωτερική ανάγκη να αρέσουμε στους άλλους κι όχι μόνο “στον εαυτό μας” (ας δούμε πώς κυκλοφορούσαμε στην περίοδο του lockdown μέσα στο σπίτι όταν δεν υπήρχε η πιθανότητα βιντεοκλήσης…) είναι μια εκδήλωση του κοινωνικού κριτηρίου της προσωπικότητας. Ζούμε μέσα σε μια κοινωνία, όχι αναχωρητές στα κορφοβούνια.

Από κει έως την εκδήλωση συγκεκριμένων συμπεριφορών που περνούν -με βάση τις τρέχουσες αντιλήψεις πάντοτε- επικοινωνιακό μήνυμα ερωτικής διαθεσιμότητας έχει δρόμο.

Η έννοια της πρόκλησης επίσης έχει ποικιλομορφία. Η επίδειξη γυμνής σάρκας από τη Μαντόνα στα 90s είχε ερωτική πρόσκληση για υποψήφιους συντρόφους; Όχι, ήταν μια επαναστατική δήλωση απελευθέρωσης και ένα επικοινωνιακό τρυκ δημοσιότητας, παιζόταν εν πλήρη γνώσει των όρων του παιχνιδιού. Τώρα που η Μαντόνα έχει 60αρίσει η επίδειξη γυμνής σάρκας εκτός από προσωπική επιλογή είναι μηντιακή υπενθύμιση ποιά έκανε τις εικονοκλαστικές κινήσεις πρώτη (και ότι θα πρέπει να το σέβονται οι επίγονες). Η επίδειξη γυμνής σάρκας από μια γυναίκα που τραγουδά στην Εθνική Οδό είναι πρόκληση για χάριν υποψηφίων ερωτικών συντρόφων; Μάλλον όχι, είναι επιταγή του μαγαζιού για προσέλκυση κατανάλωσης ποτών από τους πελάτες. Μια καταπληκτική τραγουδίστρια με ράσο ή ταγιεράκι δεν έχει θέση σε ένα τέτοιο χώρο. Αντίθετα σε έναν χώρο όπου πηγαίνει κάποιος για να ακούσει όντως τη μουσική η κεντρική τραγουδίστρια μπορεί να ντυθεί όπως η ίδια νιώθει καλύτερα -“προκλητικά” ή μη.

Το επικοινωνιακό μήνυμα θέλω να αρέσω δεν δημιουργεί πρόβλημα όσο βρίσκεται στον έλεγχο του υποκειμένου. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ξεφύγει από τον έλεγχο του. Μπορεί μια γυναίκα να κάνει κινήσεις που θεωρούνται προκλητικές σε ένα κλαμπ με σεκιουριτάδες, συνοδεία ή γυναικεία αλληλεγγύη που θωρακίζει τις θηλυκές θαμώνες, θα το σκεφτόταν όμως δυο φορές (κι αυτό κάτι δείχνει για την κοινωνία μας) σε ένα μέρος όπου κινδυνεύει να καπηλευτούν την ελευθεριότητα τοξικές αρρενωπότητες.

Για το ζήτημα των ονείρων ή των φαντασιώσεων, πάντοτε απορώ. Τόσο κοντά έχουμε βρεθεί στην διαβόητη Αστυνομία Σκέψης του 1984 που βάζουμε χαλινάρι ακόμα και στην φαντασία μας; Το ξέρεις βέβαια ότι υπάρχουν τεράστια φαν κλαμπ θαυμαστριών διασήμων κι αυτές είναι γυναίκες σε όλες τις ηλικίες, νουνεχείς, συχνά δεσμευμένες και εντάξει στις σχέσεις τους. Ως και ερωτικό fan fiction γράφουν όλες αυτές και θα σου φύγουν οι τρίχες πόσο τολμηρό μπορεί να είναι! Φυσικά ένας άντρας σπανιότατα, αν όχι ποτέ, δεν αυτολογοκρίνει τις μύχιες σκέψεις και φαντασίες του, επειδή δεν έχει διδαχθεί τα παραπάνω που ανέλυσα στο πρώτο σκέλος της απάντησης. Δραπετεύει με ένα “έτσι είναι οι άντρες” ή “οι άντρες είναι οπτικά όντα” και τέλος. Εμείς είναι που αυτομαστιγωνόμαστε θεωρώντας ότι η ερωτική σκέψη για άλλον ισούται με απιστία. Ντύνουμε τις ορμόνες και την επιθυμία μας με συναίσθημα και αυτό που συχνά ονοματίζουμε “ρομαντισμό” ώστε να νιώσουμε καλύτερα με το ότι τις έχουμε επειδή…γυναίκες. Η τσουλοδιαπόμπευση εστιάζει ακριβώς εκεί: υπάρχει -υποτίθεται- ένα σωστό όριο μέσα στο οποίο κινείται η γυναικεία σεξουαλικότητα, οτιδήποτε το υπερβεί είναι τσουλίστικο ή “αντρικό”. Εξ ου και…”λιμασμένη?”

Για να καταλάβεις πόσο σεξιστικό είναι όλο αυτό ως θεώρηση, αναρωτήσου το εξής: γιατί ΠΟΤΕ κανείς δεν διαμαρτύρεται ότι μια έξυπνη γυναίκα θέλει να αρέσει η εξυπνάδα της στους άλλους; Ή τα ακαδημαϊκά της επιτεύγματα, ή η μαγειρική της, ή πόσο καλή gamer είναι ή οτιδήποτε άλλο που ΔΕΝ σχετίζεται με τα γεννητικά της όργανα και την σεξουαλικότητά της;

A mesure qu’on avance dans la vie, on s’aperçoit que le courage le plus rare est celui de penser (όσο προχωράμε στην ζωή, αντιλαμβανόμαστε ότι το πιο σπάνιο θάρρος είναι το να σκεφτόμαστε) γράφει ο γάλλος συγγραφέας Anatole France κι είναι μεγάλη αλήθεια. Αυτά που έχεις παραλάβει ως δεδομένα στα 20 θα τα αμφισβητήσεις πολλές φορές στο πέρας της ζωής σου.

Εκείνο όμως που κυρίως εντυπωσιάζει και δεν το αντιλαμβάνεσαι ως επείγον είναι εκείνο το: “Έχω αρχίσει ψυχανάλυση εδώ και 6 μήνες περίπου και με έχει βοηθήσει αρκετά στο να αντιληφθώ γιατί έχω επιλέξει τον συγκεκριμένο σύντροφο και γιατί μένω.. (δεν θα σας κουράσω με αυτό το κομμάτι).”

Ψυχοθεραπεία μάλλον; Κι αφού δηλώνεις ότι έχεις λόγους που επέλεξες τον συγκεκριμένο σύντροφο και μένεις γι’αυτό, σε συνδυασμό με το “περνάμε τις φάσεις μας (όπως οι περισσότεροι), με τα πάνω και τα κάτω μας” (όχι, δεν είναι κανονικότητα οι φάσεις πάνω-κάτω!) δείχνει ότι οι σκέψεις αυτές σε βασανίζουν επειδή αντιλαμβάνεσαι τα τρέχοντα προβλήματα της σχέσης ως δικής σου υπαιτιότητας. Γι’αυτό σε απασχολεί ως ερώτημα το πλέον επουσιώδες, αν “απιστείς” επειδή είσαι εσύ “χαλασμένη” ή επειδή “αποτύχατε” στην σχέση.
Αν κατέληξες εδώ με την ψυχοθεραπεία, ότι φταις εσύ, θα σε στενοχωρήσω αλλά πρέπει να δουλέψετε σε άλλο δρόμο από δω και πέρα. Μετά τη σκέψη σειρά παίρνει η δράση.

Αντιγράφω μελέτες ψυχολογίας για την ανθρώπινη έλξη για περαιτέρω μελέτη:

1. Byrne, D., & Nelson, D. (1965). Attraction as a linear function of proportion of positive reinforcements. Journal of Personality and Social Psychology, 1(6), 659-663.

2. Festinger, L., Schachter, S., & Back, K. (1950). Social pressures in informal groups; a study of human factors in housing. Oxford England: Harper.

3. Dutton, D. G., & Aron, A. P. (1974). Some evidence for heightened sexual attraction under conditions of high anxiety. Journal of Personality and Social Psychology, 30(4), 510-517.

4. Aronson, E., & Linder, D. (1965). Gain and loss of esteem as determinants of interpersonal attractiveness. Journal of Experimental Social Psychology, 1(2), 156-171.

5. Dion, K., Berscheid, E., & Walster, E. (1972). What is beautiful is good. Journal of Personality and Social Psychology, 24(3), 285-290.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News