Η γενιά που δεν μπορεί να αντέξει άλλα. Και όμως, δεν έχει κάτι ελπιδοφόρο να πω. Δυστυχώς. Υπομονή, θα δείξει.
____________
Η ιστορία της Απελπισμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Πως θα την παλέψουμε σε όλη αυτή την δυστοπία που ζούμε;
Πραγματικά για πρώτη φορά στα 33 μου, έχω αρχίσει να κάνω πάρα πολύ κακές σκέψεις για την ζωή μου. Τι άλλο μπορεί να αντέξει αυτή η γενιά; Ως πότε;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Απελπισμένη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Είναι γεγονός ότι έχει μοιραστεί κακό χαρτί η συγκεκριμένη γενιά. Μεγάλωσε μέσα στην κρίση, δεν έχει γνωρίσει παρά μόνο κρίση και πλέον ο όρος permacrisis έγινε κανονικότητα. Υπάρχει κοινωνιολογική τεκμηρίωση άλλωστε.
Tα λεξικά ανέδειξαν τον όρο permacrisis ως την σύγχρονη πραγματικότητα (το λινκ αξίζει ανάγνωσης) με την οποία μια ολόκληρη γενιά μεγαλώνει κι ενηλικιώνεται αλλά και καλείται να ζήσει πλέον μέσα σε αυτήν χωρίς καμμία βεβαιότητα για το μέλλον. Σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, όλες οι πληγές του Φαραώ έχουν επιδράμει πάνω μας.
Ζούμε σε επισφαλείς συνθήκες, σε αβέβαιες εποχές. Οι ασφάλειες και τα τσιτάτα, οι συμβουλές κι οι προφυλάξεις άλλων γενεών δεν λένε τίποτα πια και δικαιολογημένα. Μην σου πω κάνουν και κακό, επειδή σε παγιδεύουν σε ένα σπιράλ αυτοματαίωσης κι αισθήματος αποτυχίας. Ποιά το χρειάζεται αυτό; Καμμιά. Επομένως τουλάχιστον ας είματε ρεαλιστές.
Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ποντάρεις στις νέες τεχνολογίες, να ενδυναμωθείς ώστε να μπορείς να μετακινηθείς ανά πάσα στιγμή, να ξεχάσεις τις σίγουρες θεσούλες και τις σίγουρες σχεσούλες που υπήρχαν παλιά, και να είσαι προσαρμοστική. Ο νέος κόσμος χρειάζεται νέα μυαλά. Η μόνη διέξοδος στις κρίσεις είναι να τις δεις ως ευκαιρίες. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Es ist was es ist λένε οι Γερμανοί. It is what it is. Είναι αυτό που είναι.
Και για να κάνω λίγο μαύρο χιούμορ, τo μόνο που μένει πια είναι να έρθουν οι εξωγήινοι, με όχι φιλικές διαθέσεις, να τελειώνουμε. Ως τότε… ας ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το προβλημα με τη γενια μας ειναι οτι οι γονεις μας μεγαλωσαν με μια πλασματικη “σιγουρια” την οποια ειχαν περασει και σε μας. Αυτη η σιγουρα εν τελει κατερρευσε. Αντε τωρα να προσαρμοστουμε!
Δεν διαφωνώ με την ουσία του πράγματος και για όλες τις δυσκολίες της γενιάς μας από την πρώτη οικονομική κρίση ως σήμερα, αλλά ας μην ξεχνάμε και τις γενιές που πέρασαν πολέμους, κατοχή κλπ. Γι’αυτούς τους ανθρώπους, αυτά που γράφουμε φαντάζουν ανέκδοτο.
Αυτο ακριβως σκέφτομαι καθε φορα που απελπιζομαι για τη ζωη μου και τη σκέφτομαι ως μια μεγαλη κριση (ειμαι 39). Ως ιστορικος μπορω μονο να φανταστω τι περασαν οι γενιες απο τς τελη του 19ου αι. ως το 1950 (δεν παω πιο πισω, νομιζω ειναι ενδεικτικη η συγκεκριμένη περιοδος). Ο κοσμος αλλαξε δραματικα, επεζησαν απο δυο πραγματικα παγκόσμιους πολεμους, μεχρι και πυρηνικα χρησιμοποιηθηκαν. Οποτε λεω καλα ειμαστε προς το παρον. Απλα στεναχωριέμαι κι εγω καμια φορα που, ενω γνωρισα τις καλες εποχες, της ασφαλειας και της αισιοδοξιας, εν τελει ζω μεσα στο αγχος, την αβεβαιοτητα, την απαισιοδοξια, και τη ματαιοτητα.… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι η διαφορά έγκειται στο ότι τότε υπήρχε η αίσθηση ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο εάν κάποιος επιβίωνε, εάν δούλευε σκληρά, εάν μορφωνόταν, εάν έβγαζε περισσότερα χρήματα κτλ. κτλ. Τώρα φαίνεται όλα να έχουν ανατραπεί και πρώτη φορά σκεφτόμαστε το μέλλον με τη σιγουριά πλέον ότι υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι χειρότερο και ότι καμία ενέργεια δεν μπορεί να σου εγγυηθεί τη βελτίωσή του. Ακόμη και η ίδια η σταθερά των πολλών χρημάτων, που φαντάζει σαν πανάκεια στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε, πλέον δεν σου εγγυάται μια ήρεμη και άνετη ζωή-τουλάχιστον στο μυαλό μας. Υπάρχει η κλιματική… Διαβάστε περισσότερα »
Θεωρώ την προσαρμοστικότητα το άλφα και το ωμέγα. Άλλωστε αυτό εξετάζουν και τα τεστ νοημοσύνης. Οφείλουμε να εγκλιματιζόμαστε στα τεκταινόμενα, καλώς ή κακώς. Εγώ παρατηρώ και κάτι άλλο: Τα έχουμε κανονικοποιήσει όλα αυτά τα δεινά που συμβαίνουν. Σίγουρα πονάνε, βλέπε γυναικοκτονίες. Ωστόσο, η γενιά μου τα θεωρεί ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Μεγαλώσαμε στην οικονομική κρίση με το σκεπτικό ότι έτσι θα είναι οι δουλείες, η εργασία. Ότι δηλαδή όλο αυτό είναι κανονικό. Πρέπει να πιστέψουμε ότι θα επέλθει μελλοντικά αλλαγή, διότι κάτι τέτοιο δίνει κίνητρο στη ζωή μας για να προχωρήσουμε, χωρίς στασιμότητα και μεμψιμοιρίες ότι όλα είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα με την κανονικοποιηση της εκμεταλλεύσης.Μα η κρίση είναι για τους μισθωτούς,οι υπόλοιποι συνεχίζουν να περνάνε ζωή και κότα
Ως ελεύθερος επαγγελματίας, συμφωνώ και επαυξάνω. Μέχρι την κρίση του 2010, η κατάσταση δεν ήταν ιδιαίτερα ρόδινη, αλλά ήταν ανεκτή. Μετά, τα πράγματα πήγαν κατά διαβόλου. Μερικές φορές, νομίζουν δε ότι μπορούν να σε πιέσουν περισσότερο κι από τον εργαζόμενό τους, γιατί εσύ εσύ είσαι εξωτερικός, συνεργάζεσαι για μια συγκεκριμένη δουλειά και πιθανόν ύστερα να μην σε ξαναχρειαστούν. Ή επιχειρούν να σου φάνε λεφτά.
Παρόλα αυτά, την σχετική ελευθερία που σου δίνει το ελεύθερο επάγγελμα (κυρίως την δυνατότητα να διαολοστείλεις τους πολύ μαλάκες), καθώς και τη δυνατότητα να οργανώσεις τον χρόνο δουλειάς όπως θέλεις, δεν την αλλάζω με τίποτα
Δεν εξετάζουν αυτό τα τεστ νοημοσύνης , αν και φαίνεται όντως να υπάρχει κάποια συσχέτιση(correlation) μεταξύ τους.
Σίγουρα όμως είναι σημαντικό χαρακτηριστικό για τις σημερινές κοινωνίες.
Συμφωνώ μαζί σου ότι, όταν οι συνθήκες είναι απαράδεκτες, το να επιδιώξουμε την αλλαγή “χωρίς στασιμότητα και μεμψιμοιρίες” είναι το πρώτιστο καθήκον μας. Όμως, αυτομάτως, αυτό υποβιβάζει την προσαρμοστικότητα σε αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες στο αντίθετο του προτερήματος, σε βαρίδι που μας τραβάει στον πάτο.
Στον μύθο, τα βατράχια που “προσαρμόστηκαν” στην σταδιακή, αργή αργή αύξηση της θερμοκρασίας του νερού, κατέληξαν βραστά.
Από τη πλευρά μου, συμμερίζομαι την γκραμσιανή οπτική: “να αναλύεις την κατάσταση και τις προοπτικές με την μεγαλύτερη δυνατή απαισιοδοξία, αλλά όταν αναλαμβάνεις δράση, να ενεργείς με τη μεγαλύτερη δυνατή αισιοδοξία”.
Έχω μεγάλη περιέργεια (και προτίμηση φυσικά) να μας γράψεις και τον μακάβριο.
Είναι οι τέσσερις τελευταίοι στίχοι από το ποίημα της με τίτλο: «Εφόδιο τα τραύματα».
Θα πρότεινα, ωστόσο, να το διαβάσεις όλο, είναι από τα αγαπημένα μου.
Μπορείς να το βρεις στο διαδίκτυο, ολόκληρο. 🙂
Το βρήκα και το διάβασα. Δεν είναι τόσο μακάβριο, για εμένα τουλάχιστον. Λίγο στενάχωρο το θεωρώ. Ίσως επιβεβαιώνει κάπως αυτό που σκεφτόμαστε ή μάλλον αυτό που φοβόμαστε να σκεφτούμε. Σ’ ευχαριστώ 🙂
Και η τεχνη, Ρενα μου. Ας μην ξεχναμε την τεχνη. Σωζει ζωες! Εχει σωσει πολλα παιδια και εφηβους, που αργοτερα θα γινουν ενηλικες.
Συμπεριλαμβανω και τη λογοτεχνια, φιλοσοφια…..
Και το χιπ χοπ, και το χιπ χοπ!
https://youtu.be/5MKokVf4VwA?si=zZ5IfB39ulXlrkEx
https://youtu.be/m6eH346cdeQ?si=7Vym9ZvPbWJBH0cQ
Πάντως πρόσφατα είπαν απ’ την αμερικανική Βουλή πως έχουν αποδείξεις για εξωγήινους, επίσημα παραδέχθηκαν ύπαρξη εξωγήινων και έχει γίνει viral στο tik tok πως επειδή η γενιά μας έχει περάσει τα πάνδεινα,σκορπίστηκαν οι περισσότεροι
Πρόσφατα στο φβ έγραψα για την γενιά μας (του 87 είμαι ),ότι πρέπει το 2030 ,όσοι φτάσουμε ως εκεί,να μας μοιράσουν μπλουζάκια που να γράφουν ως λογότυπο “ΕΠΈΖΗΣΑ” . Πραγματικά ,στα 18 μου ,δε φανταζομουν ότι θα είναι τόσο χάλια η Ελλάδα και ο κόσμος στα 30/35 μου . Έχω σοκαριστει . Τα πάθαμε όλα!!!! Μένουν οι εξωγήινοι. Να βγει ο Γκοτζίλα στην στεριά . Και να μας κυνηγάνε ζόμπι . Όλα τα υπόλοιπα μας βρήκανε. Φυσικά στενοχωριέμαι και για τους 20-25,που στα καλύτερα τους χρόνια (και εμείς οι 35/40 στα καλύτερα μας είμαστε δε λέω ), αντιμετωπίζουν αυτό το… Διαβάστε περισσότερα »
2025…
Δεν πιστεύω ότι θα φτάσω ποτέ τα 30. Δεν με πειράζει κιόλας. Μάλλον δεν θα μπορώ να περπατήσω στα 30 ούτως ή άλλως.
Είμαι όμως από τους ανθρώπους που ο θάνατος θα φέρει ανακούφιση και χαρά στους υπόλοιπους, οπότε δεν είναι και τεράστιο θέμα.
Θα ‘χα τεράστιο άγχος αν κάποιος στεναχωριοταν, πάλι καλά.
??????
Ακουω μια κραυγη βοηθειας? Τι μπορουμε να κανουμε για σενα?
Ακούγεται ανησυχητικό αυτό που γράφεις. Αν έχεις τόσο μαύρες σκέψεις νομιζω χρειάζεσαι βοήθεια. Η βοηθητική γραμμή 10306 μπορεί να είναι μια αρχή.
Να γράψω κι εγώ για το πως βιώνω τα 50+ Με 31 χρόνια ένσημα. Με ορίζοντα σύνταξης τα 67. Δηλαδή ακόμα 16 χρόνια!!! Σε μάχιμη θέση, με απαιτήσεις. Με δύο παιδιά που ακόμα σπουδάζουν Με όλο και περισσότερο σφίξιμο στο ζωνάρι. Επειδή το ποστ έγινε πολύ δυστοπικό, δεν υπάρχει λόγος, να συνεχίσω. Και είμαι σίγουρη, ότι επειδή το θέμα είναι ταξικό, και οι 18+ 25+ 30+ κλπ κλπ αν δεν ανήκουν στο 1% τις ίδιες ανησυχίες θα περιγράψουν. Ισως οχι τις ιδιες μιας και οι πιο νέες δεν θα εχουν παιδιά ή δεν τις έχει απασχολήσει η συνταξη, αλλά σίγουρα… Διαβάστε περισσότερα »
Full unpopular comment alert
Δεν χρειάζεται να είμαστε ευτυχισμένοι, αρκεί να είμαστε πιο ευτυχισμένοι από το διπλανό μας.
” Δυο ορειβάτες στο βουνό, εμφανίζεται αρκούδα. Βγάζει αμέσως ο ένας τα βαριά ορειβατικά μποτάκια του και προσπαθεί να βάλει τα αθλητικά τρεξίματος. Τι κάνεις εκεί του λέει ο άλλος, ένας άνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να τρέξει πιο γρήγορα από μια αρκούδα !!
Μα δεν θέλω να τρέξω πιο γρήγορα από την αρκούδα, πιο γρήγορα από σένα θέλω “
Αυτό δεν είναι έξυπνη στρατηγική εαν θελει κάποιος να ζει καλα μακροπροθεσμα. Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι πιο εύκολο οι δύο να οργανωθουν έναντι της αρκούδας. Τον ένα μόνο του απλά θα τον φάει την επόμενη μέρα.
Ο ανταγωνισμός και το instant gratification που συνήθως προσφέρει δεν είναι πάντα η έξυπνη λύση.
παρουσίασα μια διαφορετική στάση ζωής. για να γίνεται ωραία συζήτηση , όπως και έγινε, και να αναπτύσονται δρόμοι σκέψεις στα νέα παιδιά αυτής της «απελπισμένης» γενιάς . Δεν ζω έτσι. Ούτε προτείνω. Τσιγκλάω. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει γενιά πιο αδικημένη από άλλη. Κάθε εποχή είχε τις προκλήσεις της. Άρα τι κάνει αυτή τη γενιά να νοιωθει έτσι. Μα η μονοκαλλιέργεια σκέψης. Ας τη σπάσουμε
Πως ακριβώς σπαζει η μονοκαλλιεργια ή η απελπισία με ένα τουλάχιστον ατυχές παραδειγμα; (και άλλα που το χαρακτήρισαν άλλες σχολιαστριες)
Btw- το να μιλάς για αγελες λύκων ή για κυνήγια μεταξύ των δύο φύλων (σε αλλα σχολια) θεωρείς είναι μια θετική επιρροή στη νέα γενια;
Εκτός από θέμα τύχης, βγάζει και έναν άσκοπο και άσχημο ανταγωνισμό, τύπου “θα χαρώ αν ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”.
Εγώ προσωπικά όταν βλέπω να τυχαίνουν άσχημα στους γύρω μου, λυπάμαι γι’ αυτούς, δεν χαίρομαι που δεν έτυχαν σε μένα.
χαχαχαχαχαχα
Νομιζω καλα κανεις και το βγαζεις απο μεσα σου. Και ναι υπαρχουν και ακραια δυσκολες καταστασεις ανθρωπων που δεν εχουν να φανε, ιατρικη περιθαλψη και ακομα δικαιωμα στην αυτοδιαθεση (οταν εξαρτωνται πικονομικα απο γονεις/συζυγους/αλλους). Ομως να ξερεις, η αυτολυπηση και η μοιρολατρια δεν ωφελει. Καποια στιγμη βρες καποιον τροπο μεσα απο οτιδηποτε σου δινει εστω και λίγη χαρα να αγκιστρωθεις απο εκει, απο κατι χαρουμενο και να πας παρακατω. Με οτι εχεις, οτι εχεις μπορει και να ειναι αρκετο ή οτι εχεις μπορει να μην γινει ποτε αρκετο. Σκεψου το.