H Ρένα απαντά: Θύμωσε που σχολιάσαμε ότι κοιμήθηκε με τον σύντροφο της κόρης της!

Θύμωσε, αλλά ήθελε και να σας εξομολογηθεί ότι έκανε σεξ με τον σύντροφο της κόρης της.

_____________________

Η ιστορία της Παρωχημένης Συντηρητικιάς όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Γεια σου Ρένα, ελπίζω να είσαι καλά. Η ερώτησή σου είναι θα έλεγα σχεδόν κουτσομπολίστικη και ζητώ συγνώμη.

Τα τελευταία χρόνια έχω μία γνωστή, που βρισκόμαστε και στα πλαίσια εργασίας μας, συνεργάζονται οι εταιρίες μας και έχουμε βγει και ως συνεργάτες μαζί με άλλους συναδέλφους. Είναι μία νέα γυναίκα 40+, έξυπνη, γοητευτική, με σπουδές, ταξίδια, ένας άνθρωπος σε καλή ισορροπία ή έτσι πίστευα. Στα φοιτητικά της χρόνια έμεινε έγκυος και κράτησε το παιδί, έχει πολύ υποστηρικτή οικογένεια και σε καλή οικονομική κατάσταση, οπότε μπόρεσε να μεγαλώσει το παιδί. Παράλληλα έχει και καλές σχέσεις με τον πατέρα του παιδιού, ο οποίος μας έχει πει ότι ζει χρόνια στο εξωτερικό. Το παιδί της είναι πλέον μία νεαρή γυναίκα στα 20+ που ζει και αυτή στο εξωτερικό.

Και εδώ ξεκινά το Άρλεκιν, η Τόλμη και Γοητεία. Ένα βράδυ, πριν ένα μήνα περίπου, που είχαμε βγει, ξεμείναμε 3-4 γυναίκες από τις δύο εταιρίες και αρχίσαμε να μιλάμε για φεμινισμό, την σεξουαλικότητα, τις αγκυλώσεις και τις απαγορεύσεις της κοινωνίας που επιβάλλει σε όλες τις θηλυκότητες. Η γυναίκα αυτή, ορμώμενη από την συζήτηση προφανώς, και νιώθοντας ότι είναι σε ασφαλές περιβάλλον, μας εξομολογήθηκε ότι πριν 2 χρόνια σε μία επίσκεψη που είχε κάνει στην κόρη της, έκανε σεξ με τον τότε φίλο της, και παρά τις τύψεις που ένιωσε το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η ικανοποίηση γιατί το σεξ ήταν είπε υπέροχο και η ίδια ένιωσε ως ”απόλυτο και κυρίαρχο σεξουαλικό ον”, αυτή ήταν η ακριβής έκφραση.

Στην αρχή το ρίξαμε στην πλάκα τύπου ”οκ Χριστόφορε, ωραίο σενάριο, θα είναι παραγωγή Netflix ;” και άλλα τέτοια σχόλια. Αυτή θύμωσε, είπε ότι είμαστε γιαλαντζί φεμινίστριες και ότι δεν περίμενε μία τόσο σεξιστική αντιμετώπιση. Κάπου εκεί -κακώς ίσως και εγώ-  της είπα ότι ο φεμινισμός δεν δίνει συγχωροχάρτι σε κάθε μαλακία που θα κάνει μία γυναίκα ή θηλυκότητα και ότι σίγουρα το σεξ με τον φίλο της κόρης μας δεν είναι φεμινιστικό αλλά λάθος.

Συμφώνησε και άλλη μία μαζί μου, ενώ οι υπόλοιπες είχαν μείνει να κοιτάνε τα ποτά τους. Θύμωσε, μας έβρισε για τον συγκαλυμμένο μισογυνισμό μας και μας είπε ότι μας θεωρεί παρωχημένες, κακομοίρες και ζηλιάρες και ότι γυναίκες σαν εμάς είναι οι χειρότεροι εχθροί άλλων γυναικών.

Το θετικό είναι ότι επαγγελματικά η σχέση συνεχίζεται ομαλά, απλά δεν βγαίνουμε πια παρά μόνο ως μέλη μίας ευρύτερης παρέας συνεργατών.

Οφείλαμε να μην σχολιάσουμε καθόλου την εξομολόγησή της; Έπρεπε απλά να την ακούσουμε χωρίς να αντιδράσουμε; Δεν θέλω να βγάλω το ηθικόμετρο, αλλά το θεωρώ μεγάλη προδοσία το να κάνεις σεξ με συντρόφους συγγενών, αν και μία από τις γυναίκες εκείνης της εξόδου μου είπε ότι είναι συχνότατο φαινόμενο οπότε ίσως να έχει δίκιο που μας είπε παρωχημένες. Με έχει προσπεράσει η εποχή; Οφείλω ως μία γυναίκα στα late thirties να έχω πιο απελευθερωμένη σεξουαλική αντίληψη, τύπου it’s just sex don’t think about it;

Έχω τελικά μία πατριαρχική πυξίδα ”ηθικής” και ενώ θεωρώ ότι κάνω βήματα κάθε μέρα για να είμαι φεμινίστρια, επί της ουσίας είμαι μία υποκρίτρια που σε άλλη εποχή θα έκαιγα γυναίκες στην πυρά;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παρωχημένη Συντηρητική

_____________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αν δεν πηδήξεις τον δικό σου άνθρωπο, ποιόν θα πηδήξεις; 🙂

Αστειεύομαι, φυσικά. Όμως ισχύει ότι είναι συχνότατο φαινόμενο, όπως ανέφερε μια εκ της ομήγυρης σας. Οι απιστίες, οι παράνομες σχέσεις κι όλα αυτά τα αρλεκινίστικα και δραματικά συμβαίνουν μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται καλά, που συγχρωτίζονται, που έχουν κοινές προσλαμβάνουσες και κοινό διαμοιράσιμο χρόνο. Βεβαίως η στατιστική συχνότητα δεν σηματοδοτεί κι ορθότητα.

Συνήθως οι άνθρωποι δεν είναι αποκομένοι μεταξύ της εννοιοδότησης της σεξουαλικότητας με ηθικές ποιότητες (πιστός, άξιος, καλός, μετρημένος, δοτικός και τα ανάποδά τους) και της καθεαυτό σωματικής εμπειρίας. Κοινώς, ο περισσότερος κόσμος δεν κάνει σεξ μόνο με το σώμα του αλλά και με το μυαλό του. Από κει ξεκινούν και τα δράματα. Η προβολή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, αλλά και ρομαντικής συναισθηματικής επικάλυψης, αφήνει την ακούσια εναλλαγή σεξουαλικών συντρόφων με την αίσθηση της προδοσίας. Δυστυχώς, σπανίως προσυμφωνούνται τέτοια πράγματα -όπως η πολυγαμικότητα ή η αντίδραση σε εναλλαγές: η μονογαμία θεωρείται η default εργοστασιακή ρύθμιση, οπότε δεν έχουν προαποφασιστεί δικλείδες ασφαλείας για έξοδο από τέτοιου είδους κρίση.

Όταν εμπλέκονται και συγγενείς -και δη η μάνα σου, ρόλος εννοιοδοτημένος με την υπέρμετρη δοτικότητα κι αυταπάρνηση- η προδοσία παίρνει ένα ιδιαίτερα επώδυνο χρωματισμό. Είναι δηλαδή σχεδόν βέβαιο ότι η κόρη αν το μάθαινε θα τραυματιζόταν κι η σχέση μάνας-κόρης θα υπέφερε οριακά -ίσως κι οριστικά.

Αυτό που με εξοργίζει στην ιστορία είναι ότι αποσιωπάται εντελώς ο ρόλος του συντρόφου της κόρης, λες και δεν συμμετείχε! Πάλι την ευθύνη η γυναίκα την επωμίζεται αποκλειστικώς. Κι αυτό έχει φεμινιστική χροιά.

Κατά τη γνώμη μου, σαφώς και δεν δικαιολογείται η κάθε συμπεριφορά με την επικάλυψη της σύνταξης με την όποια θηλυκότητα. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι η θηλυκότητα δεν λαμβάνει περισσότερη ευθύνη απ’όση της αναλογεί (ακριβώς αυτό που είπα για τον σύντροφο, παραπάνω, έχει ίσιο μερίδιο ευθύνης κι εκείνος).

Δεν είναι δηλαδή θέμα μη φεμινισμού. Το φεμινιστικό είναι να αλληλομοιραστεί η όποια ευθύνη σε κάτι που είναι λάθος από κοινού.

Το ζήτημα αν η κρίση σας είναι ή δεν είναι συντηρητική αποτελεί άλλη συζήτηση.

Ας κάνω μια παρένθεση. Η κρίση της ηθικής κάποιου ατόμου από τις σεξουαλικές του προτιμήσεις ή συνήθειες ή πρακτικές είναι συντηρητισμός. Αυτό αφορά όμως θέματα που ενέχουν την ρήτή συναίνεση των δυο μερών. Αν την κρίνατε επειδή πχ. της αρέσει μια πρακτική που δεν σας αρέσει εσάς (ας πούμε πρωκτικό, για να συνεννοηθούμε) αλλά που τα υπόλοιπα μέρη της εξίσωσης συναινούσαν σε αυτήν, τότε ναι, θα ήσασταν συντηρητικές. Αν δεν θέλετε να είστε, δεν πρέπει να κρίνετε τους άλλους με βάση τι κάνουν στο σεξ, εφόσον αυτό είναι νόμιμο και συναινετικό μεταξύ ενηλίκων.

Το κρίσιμο όμως σημείο εδώ είναι αν θα συναινούσε η κόρη, πληροφορία που δεν σας την αποκάλυψε, όμως μπορείτε να την υποθέσετε επειδή ανέφερε ότι είχε τύψεις μετά. Οι τύψεις λοιπόν της μητέρας αποκαλύπτουν ότι η γνωστή σας νιώθει κι η ίδια ότι έκανε κάτι που δεν έπρεπε να κάνει. Το ότι ένιωσε εξουσία μέσω αυτής της πράξης (“το απόλυτο και κυρίαρχο σεξουαλικό ον”, φράση που από μόνη της δεν είναι κακή, το πλαίσιο όμως είναι που την κάνει κακή) με μπλοκάρει. Επειδή η εξουσία της δεν τοποθετήθηκε πάνω στο αρσενικό, στον παρτνέρ της πράξης όπου κυριάρχησε, αλλά πάνω στην κόρη της.

Δεν μπορώ να ξέρω τι προηγούμενα έχουν μεταξύ τους αυτοί οι τρεις (ούτε κι εσείς), αλλά το να εδραιώνεις εξουσία πάνω στο παιδί σου μέσω ενός τόσο προσωπικού θέματος, με τόσες νοηματοδοτήσεις , δείχνει μια διαστρέβλωση της προσωπικότητας. Ακόμα και στον συναινετικό σαδισμό ο “απατημένος” (cuckold/cuckqueen) είναι εν συμφωνία και απολαμβάνει μιας μορφής ηδονή μέσω της ταπείνωσής του…

Μπορεί η μάνα να ένιωσε επιβεβαίωση ότι παρόλο που είναι μεγαλύτερη ηλικιακά (επομένως ξοφλημένη στο πατριαρχικό αφήγημα), κίνησε το ερωτικό ενδιαφέρον ενός μικρότερου και δη δεσμευμένου με την ίδια της την κόρη. Αυτή κρίνω ότι είναι κι η πιθανότερη εκδοχή. Και πάλι όμως υπάρχει το αγκάθι της διαστρέβλωσης: υπάρχουν πολλοί νεότεροι άντρες εκεί έξω, δεν στέρεψαν.

Η δική σας η γνώμη νομίζω ότι περίττευε να εκφραστεί λεκτικά ως αξιολογική κρίση, εφόσον η ιστορία εξιστορήθηκε ως εξομολόγηση κι όχι ως έρευνα γνώμης. Δεν ξέρω τι επεδίωκε η γνωστή σας. Ίσως να αλαφρύνει τις τύψεις της; Ίσως να κομπάσει; Ίσως να δει πώς κινείται η νεότερη γενιά; Ναι, είναι πάρα πολύ προκλητική και γαργαλιστική ιστορία για να αντισταθεί κάποιος να εκφέρει αξιολογική κρίση, το κατανοώ. Όμως έτσι της δόθηκε η πάσα να σας αποκαλέσει “παρωχημένες, κακομοίρες και ζηλιάρες” -επίσης αξιολογική κρίση, που λέει περισσότερα για εκείνην παρά για σας.

Επειδή όμως το θέμα είναι καταπληκτικό και θεωρώ σκόπιμο να σκεφτούμε ταυτόχρονα την ηλικιακή διάσταση, τους συσχετισμούς εξουσίας, και την αποκοπή του σώματος από το πνεύμα ή την μη αποκοπή, σας προτείνω την καταπληκτική βρετανική ταινία The Mother (2003) με την Anne Reid και τον Daniel Craig σε έναν ασυνήθιστο ρόλο. Η μεγάλη δύναμη της ταινίας έγκειται στην καθημερινότητα της απεικόνισης και την ρεαλιστικότητα της γυναίκας-μάνας σε αυτήν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News