Η φύση, τα ζώα, ο κήπος με το μποστάνι, η ηρεμία και ο καθαρός αέρας θα ήταν αρκετά για να αφήσετε τα πολιτιστικά που υπάρχουν στο κέντρο και τις επιλογές βραδυνής διασκέδασης και σόπινγκ;
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Εστω ότι αφήνατε την Αθήνα και σκεφτόσασταν να εγκατασταθείτε σε ενα χωριό αρκετά μακρυά, έχοντας εξασφαλίσει τα προς το ζην. Τι θα σας έλειπε από την Αθήνα; Η φύση, τα ζώα, ο κήπος με το μποστάνι, η ηρεμία και ο καθαρός αέρας θα ήταν αρκετά για να αφήσετε τα πολιτιστικά που υπάρχουν στο κέντρο και τις επιλογές βραδυνής διασκέδασης και σόπινγκ; Τι αλλο θα σας έκοβε;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Contadina
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Μεγάλη κουβέντα ξεκινάς φιλενάδα. Εξαρτάται από την ηλικία του ατόμου (οι μεγαλύτεροι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από την ησυχία και τον καθαρό αέρα, το ίδιο και τα μικρά παιδάκια), από το αν έχεις παιδιά που χρειάζονται αποδεκτό τουλάχιστον σχολείο και δραστηριότητες, εξαρτάται από τα προβλήματα υγείας που πιθανόν να χρειάζονται παρακολούθηση, από το ποιο χωριό είναι αυτό (τουριστικό ή πέρα από την πινέζα όπου αγριεύεις από την ερημιά;), από το αν όντως έκανε σόππινγκ κανείς και στην Αθήνα ή αν πήγαινε στα πολιτιστικά δρώμενα. Δεν αρκεί να είναι διαθέσιμα. Αν δεν τα χρησιμοποιείς ποτέ, τι να τα κάνεις που υφίστανται; Παίρνεις και το αυτοκίνητο και κάνεις επίσκεψη για ένα γεγονός, μια εκδήλωση.
Α, τώρα που το λες. Οδηγείς; Μεγάλος παράγοντας στην απόφαση. Στο χωριό αν είσαι αποκλεισμένη το πράγμα δυσκολεύει χωρίς αυτοκίνητο, δεν μπορείς να κάνεις αρκετά πράγματα, ο κόσμος σου αναγκαστικά περιορίζεται. Ενώ αν οδηγείς μπορείς να έχεις μια πλήρη ζωή σε πιο ποιοτικό επίπεδο, με περισσότερη ψυχική ηρεμία.
Επίσης πρωσωπικά θα ένιωθα απροστάτευτη για κάποιο έκτακτο περιστατικό ασφάλειας ή ατυχήματος σε ένα χωριό που είναι μακριά από κεντρικά νοσοκομεία. Έχει αποδειχθεί στατιστικά ότι είναι τόσο πιο πιθανόν να πεθάνει κάποι@, όσο πιο απομακρυσμέν@ είναι από κεντρικά νοσοκομεία. Μέχρι να κινητοποιηθεί ο μηχανισμός για να σε μετακινήσουν, βράσε όρυζα. Θα μας πουν και στα σχόλια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν θα έφευγα ποτέ από την Αθήνα. Βγαίνω συχνά, είτε για live μουσική/ σινεμά/ θέατρα, είτε για βόλτα στο κέντρο για φαγητό/ ψώνια, είτε για να περπατήσω σε κάποιο ωραίο σημείο, βουνό ή θάλασσα. Δεν ήμουν ποτέ φίλη του χωριού, πήγαινα και δεν κρατιόμουν να γυρίσω πίσω… Η έλλειψη ανωνυμίας, η απόλυτη ησυχία, τα διάφορα πλάσματα που κυκλοφορούν σε αφθονία στους αγρούς, με ενοχλούν. Είμαι παιδί της πόλης. Μένω πάνω σε λεωφόρο, σε πολυκατοικία. Κάθε φορά που κάθομαι στην βεράντα μου και ακούω τους θορύβους της πόλης, νιώθω ζωντανή ανάμεσα σε ζωντανούς!
42 ετών εγώ, εχω μια μόνιμη δουλειά στην αθήνα για χρόνια, ένα σπίτι στο χωριό ένα αμαξι δεκαετίας και δεν έχω παιδιά. Κάθε μέρα οραματίζομαι την ώρα και τη στιγμή που θα τα βροντήξω όλα και θα πάω να ασχοληθώ με τον κήπο και τα ζώα μου… το χωριό ειναι 25 λεπτά απο μεγάλη πόλη και αισθάνομαι ότι η ζωή που θέλω είναι μια απόφαση μακριά. μένει μόνο να κάνω το βήμα και θα το κάνω ακόμα και αν δεν έχω βρει άλλη δουλειά γιατί πιστεύω ότι όλο και κάτι θα βρεθεί..
Ελα, ναι, στελνω τα φιλιά μου από το χωριό όπου ο μόνος λόγος που δεν έχω μετακομίσει εντελώς μόνιμα είναι η σχέση μου. Σοπινγκ σιχαινομουν εξαπανεκαθεν, πολιτιστικα εχω χορτάσει, αν μου λείψουν έρχομαι Αθήνα και τα βλέπω.
Ήμουν πάντα ένα παιδί της πόλης με καρδιά επαρχίας, καθώς όλη μου τη ζωή ζηλεύω όσους ζουν στην επαρχία και θα ήθελα κι εγώ πολύ. Για ένα διάστημα έγινε μόνο, όταν ήμουν μικρή, λόγω δουλειάς του πατέρα μου, και ήταν η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου. Από τις ωραιότερες περιόδους επίσης ήταν όταν ζούσα στο εξωτερικό, και λόγω της εργασίας μου μετακόμισα από τη μεγαλούπολη σε μια πανέμορφη μικρή πόλη με υπέροχη φύση. Εξαρτάται όμως τι εννοούμε όταν λέμε επαρχία, δεν είναι όλες ίδιες, και τα πολύ απόμερα και μικρά μέρη έχουν πολλά προβλήματα όπως είπε και η Ρένα. Εμένα… Διαβάστε περισσότερα »
Τωρα που εχουν αυξηθεί και οι πληθυσμοί λύκων και αγριογουρουνων όντως ειναι πιο φοβιστικη η νύχτα. Παλιότερα έπαιρνα το τηλεσκόπιο κι άραζα σε κάτι ερημιες, τωρα απο τη μια οι λύκοι απο την αλλη κάτι κοπάδια αδέσποτα σκυλιά που ειναι επιθετικά, χειρότερα απο τους λύκους, δεν παίζει.
Θυμάμαι όταν είχα πάει διακοπές σ’ένα απόμερο παραθαλάσσιο μέρος με βουνά τριγύρω, αργά τη νύχτα ακούγαμε τα τσακάλια που αλυχτουσαν πάνω στο βουνό. Είχα ανατριχιασει. Εξισου ανατριχιαστικό ήταν όταν μια νύχτα, μια αλεπού συγκρούστηκε με κάποιο άλλο ζώο, μάλλον βρήκε θήραμα. Την αλεπού την είδαμε που πέρασε, το άλλο ζώο όμως δεν φαινόταν, ακουγόταν όμως ένα φριχτό ουρλιαχτό πάνω στην πάλη τους. Επίσης κάπου εκεί κοντά υπήρχε ντόπιος που έβγαζε το κοπάδι τη νύχτα. Και φαντάσου, φοβόμουν μέχρι και το γεγονός ότι πλησίαζε το κοπάδι και ηχούσαν δυνατότερα τα κουδούνια τους. Γιατί δεν είχε καλό φωτισμό το μέρος, πίσσα σκοτάδι… Διαβάστε περισσότερα »
Στα mid 20s μου ετυχε κ έζησα στο χωριο της μαμας μου λογο δουλειάς στην περιοχη, για αρκετούς μήνες. Αυτο που δεν άντεξα ηταν η νοοτροπια (γυναικες μείνετε σπιτι, τωρα μιλάνε οι άντρες). Κ αυτα που μου έλειψαν ήταν το να μπορώ να πάω όπου θέλω με τα πόδια (αν κ ειχα αυτοκινητο), αλλα κυριως η ανωνυμία, το να μη με ξερει κανεις κ κανεις να μην κάθεται να σχολιάζει τι κάνω κ που πάω. (Το χωριο ειναι σε αρκετα τουριστικη περιοχή, αν κ το ιδιο ειναι γενικά ηρεμο).
Ζω επαρχία, γενικά εχω ζήσει σε πολλές επαρχίες, πόλεις και χωριά. Το κύριο μειονέκτημα είναι η εργασία, μετα παμε σε υποδομές πχ σχολεία, νοσοκομεία, συγκοινωνίες κλπ. Πολιτιστικά δρώμενα έχει και στις επαρχιακές πόλεις, ειδικά το καλοκαίρι. Μαγαζιά επίσης αλλα υπάρχει και το ίντερνετ. Πριν κάνεις το βήμα φρόντισε τουλάχιστον να εξασφαλίσεις εργασία. Το μποστάνι και οι κότες δεν σου πληρώνουν τους λογαριασμούς.
Προσωπικά αυτά που μου λείπουν στο χωριό (προερχόμενη από Αθήνα) είναι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επιλογές, ανωνυμία και χρήματα (αλλά τα προσπερνώ γιατί είπες ότι λύσαμε τα προς το ζην). Κάτι που δεν σκέφτεται ο μέσος άνθρωπος που μεγαλώνει και συνηθίζει στην Αθήνα είναι η πραγματικότητα/καθημερινότητα του χωριού. Άλλο να πηγαίνεις για λίγο κι άλλο για πάντα. Είναι και λίγο θέμα συνήθειας. Για παράδειγμα, είχα συνηθίσει να κλείνω ραντεβού σε γιατρό συμβεβλημένο με τον ΕΟΠΠΥ, δωρεάν και έπειτα εξετάσεις με την ασφάλειά μου σε κάποιο διαγνωστικό. Στην επαρχία δεν υπάρχουν συμβεβλημένοι ιδιώτες. Υπάρχει ασφαλώς κάποιο κέντρο υγείας (που δεν έχει όλες τις… Διαβάστε περισσότερα »
Eντάξει αυτά είναι αν εισαι σε μικρό χωριό. Αν είσαι σε πόλη με πάνω από 50χιλ κατοίκους δεν είσαι Αθήνα/Θεσσαλονικη αλλά έχεις φύση κοντά, νοσοκομείο και όχι αγροτικό γιατρό και διάφορες δραστηριότητες.
Αυτό με το παντού με αυτοκίνητο δεν το πιάνω. Εμένα αυτό που μου αρέσει στα χωρία είναι ακριβώς ότι τα πάντα είναι σε walking distance. Ναι ok, αν χρειαστεί κάποια δουλειά σε τράπεζα, νοσοκομείο κλπ θα πρέπει να ταξιδέψεις στην κοντινότερη πόλη, αλλά στην καθημερινότητα τα πάντα είναι δίπλα σου. Δυο πόρτες οι φίλοι σου, δυο πόρτες η δουλειά σου, δυο πόρτες το μπακάλικο, δυο πόρτες το καφενείο, δυο πόρτες η πλατεία. Εμένα που δεν τις πολυγουστάρω τις αποστάσεις, είναι και αυτό που μου αρέσει περισσότερο στα χωριά.
Σχεδόν κανείς δεν ζει και εργάζεται στο ίδιο χωριό. Μόνο οι πολύ ηλικιωμένοι μένουν και εξυπηρετούνται για τα βασικά αποκλειστικά στο χωριό. Αυτό με τις δύο πόρτες, αν το κάνουμε απόσταση 2 χλμ, το βίωνα μόνο Αθήνα όπου, πραγματικά, εντός 2 χλμ ήταν τα πάντα, από κοντινές παρέες μέχρι επιλογές αγορών και διασκέδασης. Για δουλειά πάλι πήγαινα μακριά, όπως και στο χωριό.
Εξαρτάται το χωριό. Εμάς πχ και στο δικο μου και στου συζύγου ειναι τεράστιες οι αποστασεις, δεν εχουν σχολεία, φαρμακεία, συγκοινωνίες, σούπερ μάρκετ κι αλλα βασικά. Στην πολη πάω παντού με τα πόδια, γι αυτο το λόγο άλλωστε κσι δυσκολεύομαι να οδηγησω/να παρκάρω σε κεντρικούς δρόμους, γίνεται της μουρλής, με τα πόδια παμε παντού, σχολεία, φροντιστήρια, σούπερ, γιατρούς, κλπ. Στο χωριό έπρεπε το πρωί να πάω τα παιδιά σχολείο και το μεσημέρι να παω να τα παρω. σε άλλο χωριό, να τα πάω το απόγευμα αγγλικά, στο χωριό που ειναι το σχολείο, μια μέρα τη βδομάδα ωδείο, σε κοντινή κωμόπολη,… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά τα παιδιά είναι άλλη πίστα. Αλλά και στην Αθήνα αν έχεις παιδιά τις ίδιες διαδρομές κάνεις για τις δραστηριότητές τους, μαζί και με την κίνηση.
Στην πόλη μου είμαι τωρα το μόνο που δεν εχει ειναι σχετικά καλές δουλειές, υπάρχουν δηλαδή αλλα τις παίρνουν τα βύσματα, οι υπόλοιπες δουλειές όλων των ειδων ειναι χαμηλομισθες. Αν κατάφερνα δηλαδή να εχω μια καλύτερη εργασία θα ζούσα άνετα εδώ και για πάντα, ακομα κι αν ο άντρας μου έφευγε απο εδω. Μέσα στην πολη κινούμαστε με τα πόδια και με αστικό για κάποια σημεία πιο εξω οπως νοσοκομείο/πανεπιστήμιο γιατι αν παω με το αυτοκίνητο δε θα βρω μετα να παρκάρω. Γενικά όμως δεν ειναι ο χαμός της Αθήνας και υπάρχουν πολλα σημεία με πράσινο ακομα και μεσα στην… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι όπως τα λέει. Εχω μείνει σε χωριό. Παντού πας με το αυτοκίνητο. Στα περισσότερα χωριά δεν έχει σουπερμάρκετ, φαρμακείο, καταστήματα, μαγαζιά, γιατρούς, δουλειές. Ολα είναι συνήθως στην πιο κοντινή πόλη. Δεν σώζεσαι με ένα μπακάλικο και το καφενείο του χωριού. Επισης δεν θα μένουν όλοι στο ίδιο χωριό και το πιθανότερο ούτε η δουλειά σου θα είναι εκεί.
Κοίτα να δεις, επαρχια από επαρχία διαφέρει. Όπως και αν έχεις κάποιον συγκεκριμένο τόπο να πας ή σκοπεύεις να βάλεις κάτω τον χάρτη και να πας όπου τραβάει η ψυχή σου. Είναι διαφορετικό το καθετί, και πρέπει να συνυπολογίσεις πολλά. Είναι αλλαγή ζωής. Ιδιαίτερα αν μένεις Αθήνα, πουθενά αλλού στην Ελλάδα, δεν είναι όπως στην Αθήνα. Η Ελλάδα έχει φανταστικά μέρη, ποιοτικές επαρχιακές πόλεις, αρκεί να πας οργανωμένα. Υπό αυτή την έννοια αξίζει τον κόπο. Τώρα, αν είναι να πας στο χωριό σου ή σε μέρος που σε ξέρουν…σκέψου τι αντέχεις. Εγώ που έχω μεγαλώσει σε χωριό- νησί, δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θα μετακόμιζα στην επαρχία εκτός κι αν ξέρω γω είχαμε πόλεμο ή πεινούσα στην πόλη. Το θέμα δεν είναι τα πολιτιστικά γεγονότα και οι έξοδοι. Το ότι λες γι αυτά μου δείχνει ότι δεν έχεις ζήσει ποτέ στην επαρχία. Αυτά είναι το λιγότερο. Το χειρότερο κομμάτι είναι η αναγκαστική μοναξιά και οι άνθρωποι που ζουν εκεί για μένα. Μπορώ να ζήσω χωρίς θέατρο αν και θα μου έλειπε σίγουρα. Δε νομίζω ότι μπορώ να ζήσω σε απομόνωση γιατι δεν θα βρίσκω ανθρώπους να μιλήσω και αν βρω θα πρέπει να κάνω πολλές υποχωρήσεις. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια, λένε.… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που πολλοί Αθηναίοι ρομαντικοποιούν με τέτοιο τρόπο την επαρχία ενώ στην πραγματικότητα δεν την έχουν ζήσει ποτέ και δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει δε σταματάει να με εκπλήσσει ποτέ. Κι εμένα μου αρέσει η φύση και με κουράζει συχνά η Αθήνα. Και τρελαίνομαι όταν πάω για αποδράσεις/διακοπές σε χωριά και στη φύση, αλλά η μόνιμη καθημερινότητα είναι διαφορετική εκεί. Επίσης έχοντας μεγαλώσει σε μετρίου μεγέθους επαρχιακή πόλη που δεν θα ξαναγυρνούσα ποτέ, για μένα δεν είναι η έλλειψη επιλογών πολιτισμικών και shopping το θέμα. Με τον μικροαστισμό όμως και με την αντιστοιχη κουλτούρα των ανθρώπων που δεν έχουν… Διαβάστε περισσότερα »