Την κόρη μου την απέκτησα με εξωσωματική κοντά στα 30 μου μετά από 3 χρόνια ανεπιτυχών προσπαθειών φυσικής σύλληψης.
______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Εδώ μαμά σε απόγνωση. Την κόρη μου την απέκτησα με εξωσωματική κοντά στα 30 μου μετά από 3 χρόνια ανεπιτυχών προσπαθειών φυσικής σύλληψης. Ήμουν πολύ συνειδητοποιημένη για το ότι θέλω να γίνω μαμά. Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να με ρωτάνε τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω και να λέω “μαμά”. Πήγαινα με τη μαμά μου για καφέ σε φίλες της με μωρά για να πάρω δόσεις χαράς, για τέτοιο κόλλημα μιλάμε!
Στο ρεζουμέ τώρα.
Είμαι αναπληρώτρια καθηγήτρια και εργάζομαι ανάλογα το πότε με προσλαμβάνουν, περίπου 7-8 μήνες τον χρόνο.Όλα καλα με τη δουλειά, πάω χαρούμενη και με αγάπη κάνω το επάγγελμα που μου αρέσει. Δεν έχω θέμα να αποχωριστώ την κόρη μου για να δουλέψω. Κι αν κανονίσω κάτι που θέλω και μ’αρέσει πολύ θα την αφήσω φυσικά στη γιαγιά της ή τον μπαμπά της για να το κάνω. Όμως, εγώ πάντα έλεγα θέλω να κάνω παιδί και να το ζήσω στο έπακρο. Για όσα χρόνια δηλαδή το παιδί θέλει να περνάει χρόνο μαζί μου να κάνουμε πολλά μαζί. Θέλω να την παίρνω μαζί μου για ψώνια κι ας μην είναι σε καλό mood, απλά για να είμαστε μαζί και να την έχω παρέα και να μοιραζόμαστε στιγμές. Να βλέπουμε -όταν μεγαλώσει λίγο ακόμα-ταινίες μαζί στο σινεμά και όλα αυτά τα ωραία.
Θα μου πεις τώρα πού είναι το κακό σε όλα αυτά; Σε αυτά δεν είναι τίποτα κακό. Όμως, το ότι πολλές φορές μετά τη δουλειά τρέχω να κάνω τα ψώνια για να είμαι όσο πιο γρήγορα κοντά της, το ότι μου λείπει αν κλείσει μια ολόκληρη μέρα στη γιαγιά της και περιμένω πώς και πώς να πάω να την πάρω, το ότι όλες οι γνωστές μου κάνουν πάρτι που άνοιξαν οι παιδικοί και εγώ λυπάμαι στη σκέψη ότι ενώ δε δουλεύω ακόμη, από Δευτέρα θα την πηγαίνω χωρίς λόγο στον παιδικό, ενώ θα την ήθελα μαζί μου να κάνουμε βόλτες και να παίζουμε μαζί, έχει αρχίσει να μου φαίνεται προβληματικό.
Ευτυχώς δεν το “πνίγω” το παιδί μου με όλο μου αυτό το πρόβλημα, γιατί το συζήτησα με πολύ άγχος με τον άντρα μου και μου είπε ότι δεν είμαι “αποπνικτική” προς το παιδί,γιατί παρά τα συναισθήματά μου βάζω τη λογική και κάνω με βαριά καρδιά τα δέοντα(την πάω βρεφικό από πέρσι που ήταν 2,την αφήνω στη γιαγιά 2-3 φορές τον μήνα να βγω κλπ), αλλά “πνίγω”εμένα χωρίς λόγο. Ας πούμε έχω φίλη που αφήνει το 5χρονο της ολοήμερο χωρίς να εργάζεται, απλά για να είναι χαλαρά κι εγώ ούτε να το διανοηθώ αυτό ας πούμε. Ή κάποιες φίλες μου στέλνουν τα 3-4χρονα πρωί παιδικό και απόγευμα δομές τύπου ΚΔΑΠ και πάλι δεν το διανοούμαι. Μιλάω γι’αυτές τις ηλικίες που το παιδί δεν είναι σε θέση να πει πχ θέλω να πάω με τους φίλους μου να κάνω αυτό, εκείνο κλπ και το πολύ πολύ να πει πάμε βόλτα ή παιδότοπο ξέρω εγώ ή στον τάδε να παίξουμε. Αν ας πούμε μου πει 6 χρόνων θέλω να πάω στην τάδε φίλη να παίξω δε θα πω άπαπα δε θα την αποχωριστώ για να είναι με τη φίλη της, αν είναι δυνατόν.
Απλά βλέπω ότι το παιδί ακόμα ηλικιακά δε δείχνει να έχει προτίμηση σε φίλους ή συγκεκριμένες δραστηριότητες, εκτός από παιδότοπο για να πω ότι θα το πάω κάπου να κάνει αυτό που θέλει. Ακόμη και στον παιδικό δε θέλει να πάει το πρωί, αλλά ευτυχώς μετά εκεί περνάει καλά, αν και όταν τη ρωτάνε αν της αρέσει το σχολείο λέει όχι. Τεσπα ο φόβος μου όπως καταλαβαίνετε είναι αν θα απογαλακτιστω ποτέ από το παιδί μου. Είναι φυσιολογικό ενώ το παιδί είναι πλέον 3 και εγώ να νιώθω ακόμα τύψεις που από τη Δευτέρα θα είναι στον παιδικό, ενώ εγώ δε θα δουλεύω; Έχω αρχίσει να με φοβίζω…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εξαρτημένη μαμά
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Κάπου έχει εξήγηση αυτό που βιώνεις και κάπου έχεις πάθει γρύλο.
Επειδή κουράστηκες πολύ για να αποκτήσεις το παιδί που πάντοτε ήθελες, φοβάσαι μήπως διαπράψεις Ύβριν με το να το δώσεις να στο φυλάξουν και στο διασκεδάσουν κάποιες ώρες κι έρθει κάποια θεϊκή Νέμεση να οργιστεί και να σε τιμωρήσει που δεν είσαι η μάνα που ονειρευόσουν.
Το νοητικό σχήμα αυτό είναι επακριβώς και ενισχύεται από όσα λέγονται γύρω τριγύρω σε μανάδες από άλλες γυναίκες συνήθως. «Μη βαρυγκομάς, παιδί ήθελες, μη τυχόν το χάσεις!». Ούτε τα παιδιά μας δεν μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε με αυτά τα τρομολαγνικά αφηγήματα, στα οποία αν δεν είμαστε 24/7 αυτοκόλλητες και χαμογελαστές θα επισύρουμε μόνες μας τις 7 πληγές του Φαραώ… Κι εσύ το έπαθες, κάπως ανάποδα. Νιώθεις ότι θα προδώσεις το ιδανικό που έχεις στο μυαλό σου.
Θα έλεγα να ηρεμήσεις και να χαλαρώσεις, δεν έχεις αφύσικη εξάρτηση, είναι νορμάλ να θέλεις να είσαι μαζί του, νήπιο είναι, επειδή ακριβώς έχεις ένα μάλλον ήρεμο παιδάκι κι έχεις και το προνόμιο να μπορείς να το αφήσεις κάπου. Άλλες που δεν έχουν τίποτα από τα δυο σε μακαρίζουν και σε ζηλεύουν. Και κάτι τελευταίο. Θα εξέταζα πολύ προσεκτικά το τι λέει το ίδιο το παιδί. Αν δεν του αρέσει στον παιδικό σταθμό, αν δεν θέλει να πάει το πρωί, μήπως τυχόν συμβαίνει κάτι που έχεις λόγο να διερευνήσεις;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν καταλαβαίνω γιατί η Ρένα προτείνει στη θεματοθέτρια να διερευνήσει γιατί το παιδί δεν θέλει να πάει στον παιδικό. Όχι φυσικά ότι δεν συμβαίνουν πολλά περίεργα γύρω μας, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θέλει τη μαμά του, τα παιχνίδια του, το πρόγραμμά του για αυτό γκρινιάζει. Τα ίδια κάνει και η 2.5 ετών κόρη μου, με μαύρο δάκρυ κλαίει κάθ. μέρα, μέχρι να μπει μέσα. Μετά χοροπηδάει και ήδη λατρεύει τη δασκάλα της. Όσον αφορά τα περί κολλήματος. Σήμερα γνώρισα μια μητέρα γύρω στα 55 που: Κοιμάται στο κρεβάτι του γιου της, καθώς αυτός μένει πλέον με την κοπέλα του.… Διαβάστε περισσότερα »
Και γω τα ίδια βιώματα είχα με τους γιους μου και οι φίλες μου το ίδιο.
Δηλαδή κολλητοι φάση;
Θα συμφωνήσω, τίποτα πιο φυσιολογικό δεν υπάρχει από ένα δίχρονο που κλαίει όταν πάει παιδικό. Τα περισσότερα έτσι κάνουν , είναι ο αποχωρισμός εκείνη τη στιγμή που τα αγχώνει. Μετά μια χαρά περνάνε, σπάνια συμβαίνει κάτι με παιδαγωγό ,(όχι απίθανο βέβαια, αλλά τις περισσότερες φορές αυτό είναι,). Όσο για κολλημένες μάνες στα παιδιά τους ,θα το αναλύσω στο σχόλιο μου….
Φυσιολογικά ακούγονται αυτα που λες. Έχεις “τρελα” με το παιδί σου, αλλά δεν το “πνιγεις”. Ο απογαλακτισμος θα ερθει αναπόφευκτα όταν ξεκινά η εφηβεία. Μέχρι τότε, απόλαυσε το παιδάκι σου και αυτό εσένα. Τα χρόνια αυτα ειναι πολύτιμα. Όλα θα γίνουν , μην ανησυχείς. Αν μπορείς οσο δεν δουλεύεις να το αφήνεις λίγες ώρες στον π.σταθμο.
Θέλετε να έχετε τον απόλυτο έλεγχο και αυτό θα έχει αντίκτυπο στην ανατροφή του παιδιου σας.
Η σκέψη και μόνο ότι στα 6 της θα την αφήνετε να κάνει παρέα με άλλα παιδάκια είναι προβληματική.
Το αυτονόητο εσείς το δουλεύετε για να νιώθετε καλά.
Αντιλαμβανεστε κσι μόνη σας ότι ο τίτλος και μόνο ειναι ενα φορτίο που κουβαλάτε.
Να ζητήσετε βοήθεια ειδικού.
Υ.Γ. και μένα τα παιδιά μου δεν θέλανε τον παιδικό στα 3 τους…
Μα το να είσαι μαμά σημαίνει να νιώθεις τύψεις για τα πάντα! Θες να πας το παιδι σχολείο ενώ δε δουλεύεις; Τυψεις! Δε θες να πας το παιδι σχολειο; Πάλι τύψεις! Απολαυσε όσο θέλεις το παιδι σου χωρίς να το πολυσκεφτεσαι και γενικα αποδεξου ολα αυτα τα περιεργα συναισθήματα που μας δημιουργείη μητροτητα χωρις να κατηγορείς τον εαυτο σου! Μια μέση λύση με τον βρεφονηπιακο θα ήταν να πηγαίνεις το παιδι για λίγες ώρες καθημερινά ώστε και να μη ξεσυνηθισει το σχολείο, αλλα και για να το βλέπεις αρκετά.
Καλή μου, ανησυχείς που θέλεις να περνάς χρόνο με το παιδί σου; Να ανησυχούσες αν δεν ήθελες, αν και καταλαβαίνω και την ανάγκη για grown up time! Έχω μωρό στην ηλικία του δικού σου, και σου λέω με το χέρι στην καρδιά ότι αυτό που νοιώθεις είναι απόλυτα φυσιολογικό! Και καλά κάνεις και το στέλνεις στον παιδικό, σήμερα δε δουλεύεις, την άλλη βδομάδα μπορεί να έρθει δουλειά όμως. Το παιδί χρειάζεται ρουτίνα και συναναστροφές μα άλλα παιδιά! Χαλάρωσε, μια χαρά το πας!
Η απάντηση στην ερώτησή σου είναι “Όχι (δε θα απογαλακτιστεις) και αυτό είναι ΟΚ” Στην ίδια κατηγορία παίζω μπάλα και έχω ζήσει αυτό που περιγράφεις. Μοιραία κάποια στιγμή μεγαλώνουν λίγο παραπάνω και κάπου στα 5-6 σου λένε ‘δε χρειάζεται να έρθεις μαμά στην εκδρομή θα είμαι με τους φίλους μου και τις δασκάλες’. Και σιγά σιγά το νιώθεις πως δεν σε έχουν ανάγκη το ίδιο και είναι ΟΚ. Και κάπως αρχίζεις και εσύ να νιώθεις ΟΚ που δεν θα είστε συνέχεια μαζί. Σταδιακά γίνονται όλα. Εντελώς και τελείως δε θα κόψεις ποτέ αυτό που νιώθεις. Απλά θα αλλάξει μορφή, θα… Διαβάστε περισσότερα »
Μια χαρά φυσιολογικό είναι.
Το παιδί είναι πολύ μικρό. Έχει ανάγκη τη μητέρα του. Η κοινωνικοποίησή του γίνεται σταδιακά μεγαλώνοντας.
Αν δεν εργαζόσουν θα μπορούσες να το πας από προνήπια.
Ο απογαλακτισμος θέλει χρόνο. Εννοείται πως θέλεις να είσαι μαζί με το παιδί σου, τα χρόνια αυτά δεν επιστρέφουν.
Ο σκοπός πάντα είναι το καλό του παιδιού.
Αφού μπορείς, στείλε το δύο, τρεις ώρες στον παιδικό, φτιάξε πρόγραμμα.
Του χρόνου θα πάει προνήπια.
Όλα καλά θα πάνε.
Μην ανησυχείς, δεν είσαι τίποτα το τρομακτικό. Δεν υπάρχει manual μητρότητας, κάποιες μανάδες είναι πιο προστατευτικές, κάποιες πιο χαλαρές. Ούτε το ένα είναι λάθος, ούτε το άλλο, αν φυσικά γίνεται σε φυσιολογικά πλαίσια, και στο παιδί παρέχεται ταυτόχρονα η απαραίτητη ασφάλεια αλλά και ελευθερία που χρειάζεται. Εγώ είμαι λίγο σαν εσένα, τείνω προς την προστατευτική πλευρά. Ελάχιστες φορές όταν ήταν μικρότερα τα παιδιά, τα άφηνα για κανένα σκ στους παππούδες για να πάω κάπου με τον άντρα μου να χαλαρώσω λίγο, και κατέληγα να είμαι 50% περνάω καλά και 50% ανησυχία και τύψεις που τα άφησα πίσω. Ενώ στον παιδικό… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι άλλο να τρέχεις συνεχώς κοντά στο μωρό σου και να την θέλεις δίπλα σου επειδή περνάτε ωραία μαζί και σου λείπει και άλλο επειδή αισθάνεσαι ανασφάλεια και δεν αντέχεις να την προσέχει κανείς άλλος. Αν μιλάμε για το πρώτο δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα. Μεγαλώνοντας λίγο το παιδί, θα μπει αναγκαστικά σε σχολικό περιβάλλον, θα αρχίσει να φτιάχνει την ρουτίνα της κάπως πιο μακριά από το προστατευτικό περιβάλλον του σπιτιού (φίλοι, δραστηριότητες κλπ) και όλα θα πάρουν τον δρομο τους. Αν δεν γίνει από τώρα, δεν πειράζει. Όσο μπορείτε στον παιδικό σταθμό, και να χαρείτε το μεταξύ σας, όσο μπορείτε.… Διαβάστε περισσότερα »
Όλα φυσιολογικα μου ακούγονται, περνάς ωραία με το παιδάκι σου, το χαιρεσαι και καλά κάνεις! Δεν είναι κι ολα δύσκολα στην γονεϊκοτητα, πολλά είναι απολαυστικα, (Μην εκνευριζουμε και τους υπόλοιπους με το να παραπονιομαστε συνέχεια ,για το προηγούμενο ποστ περί μητρικής γκρίνιας). Να το χαρείς χωρίς τύψεις ,άλλωστε δεν άκουγεσαι κρεμασμένη από πάνω της, απλά την απολαμβάνεις και σου λείπει όταν δεν είστε μαζι, που είναι και λογικό γιατί δουλεύεις οπότε λείπεις.και κάποιες ώρες αναγκαστικά. Για να καταλάβεις τι σημαίνει να είσαι κρεμασμένος από το παιδί σου θα δω περιγραψω τη γνωστή μου που την ξέρω εδώ και 18 χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »