H Ρένα απαντά: Σπιτόγατα ετών 17 ή κάτι δεν πάει καλά;

Μήπως το ότι αρνούμαι εξόδους με φίλες δεν είναι επειδή είναι σπιτόγατα αλλά κάτι άλλο;

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και παρέα του αμπα, ανακάλυψα πριν μερικούς μήνες την συγκεκριμένη στήλη και εκτοτε παρακολουθώ ανελειπώς τις απορίες και τις ιστορίες που αναρτώνται καθώς και τις πολύ βοηθητικές φαντάζομαι συμβουλές σου. Για αυτό κι εγώ πήρα το θάρρος να γράψω και τον δικό μου προβληματισμό σχετικά με ένα θέμα που με απασχολεί τους τελευταίους μήνες.

Λοιπόν, το τελευταίο καιρό δεν νιώθω καθόλου, μα καθόλου την ανάγκη να βγω έξω για βόλτα, είτε με παρέα είτε μόνη μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου απομένει και πολύς περισσευούμενος χρόνος, καθώς το διάβασμα είναι πολύ και ο χρόνος ελάχιστος. Να φανταστείτε ότι πλέον δεν διαβάζω για το σχολείο πέρα από συγκεκριμένα μαθήματα τα οποία είναι και αυτά που με ενδιαφέρουν (πηγαίνω Β λυκείου) και γενικά έχω δώσει μεγαλύτερη έμφαση στο φροντιστήριο.

Πριν δύο εβδομάδες πιθανότατα είχα πάθει κάτι σαν burn out, όπως διαπίστωσα αργότερα αλλά μετά από λίγες ημέρες επανήλθα στους κανονικούς ρυθμούς. Το θέμα είναι ότι αν και άτομο που πραγματικά θέλω να βγω έξω και να διασκεδάσω, όπως η πλειοψηφία των συνομηλίκων μου, εντούτοις νιώθω ανήμπορη και δυο φορές έχει τύχει να αναβάλλω τελευταία στιγμή τις βόλτες που μου έχουν προταθεί από τις φίλες και αποφασίζω να μην πάω. αυτό δεν συμβαίνει πάντα φυσικά γιατί επόμενο είναι να μου πουν ότι τις σνομπάρω.

Γενικά νιώθω τεράστια επιθμία να είμαι σαν τα υπολοιπα κορίτσια, να βγαίνω να διασκεδάσω και να προχωρήσω και σε άλλα πράγματα, αλλά πάντα μένω στη θεωρία και στην πράξη προτιμώ να παραμείνω σπίτι μου, πράγμα με το οποίο δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα, αφού πάντα βρίσκω να κάνω κάτι και να περάσω εποικοδομητικά την ώρα, ή διαφορετικά κοιμάμαι. Πιθανότατα αυτο δεν είναι φυσιολογικό και κανονικά θα έπρεπε να νιώθω ευγνώμων που υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα πολύ καλές μου φίλες που μου προτείνουν να βγούμε. Ειλικρινά μέσα στο μυαλό μου επικρατεί ενα χάος και θα ήθελα πολύ να διαβάσω τη γνώμη σου…

Άραγε η φάση στην οποία βρίσκομαι είναι ένα φυσιολογικό πέρασμα ή όχι;

ΑΠΟ ΤΗΝ – σπιτόγατα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη σ’ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια.

Είσαι σε μια ευαίσθητη ηλικία φορτωμένη με πολλές υποχρεώσεις και προσδοκίες. Επομένως είναι κάπως αναμενόμενο να νιώθεις την πίεση και να λυγίζεις ορισμένες φορές με αμυντικούς μηχανισμούς που περιλαμβάνουν την άρνηση εξόδου. Άλλωστε δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο, δεν είναι ισόποσα κοινωνικοί ή εξωστρεφείς και μπορεί να ικανοποιούνται από πιο ήσυχες δραστηριότητες.

Ωστόσο κάτι στην επιστολή σου μου δείχνει έναν μικρό φόβο: ότι έχεις “μείνει πίσω” (συμπεραίνω στην προσωπική ζωή και τις επαφές με ερωτικό πρόσημο), ότι έχεις τύχη που έχεις φίλες σαν να μην ήταν κάτι αυτονόητο και κυρίως ότι πέφτεις και κοιμάσαι. Ο ύπνος είναι αναγκαίος, σίγουρα, αλλά όταν κι εφόσον χρησιμοποιείται ως αποφευκτικός μηχανισμός ίσως κρύβει την λαχτάρα σου για άλλες εμπειρίες.

Εφόσον είσαι μαθήτρια και υπάρχουν δωρεάν πλέον ψυχολόγοι στα σχολεία (συνήθως δεν απαιτείται καν έγκριση γονιού πλέον), θα πρότεινα μια συζήτηση για το τι σε φοβίζει. Θα δεις μέσα από την κουβέντα ότι δεν είναι τόσο σημαντικό (είναι φόβος αποτυχίας, φόβος απόρριψης) και θα βοηθηθείς να το βάλεις πίσω ως ένα αναμενόμενο κομμάτι της εφηβείας.

Όλα καλά θα πάνε και να επιτύχεις στις εξετάσεις σου!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News