H Ρένα απαντά: Πώς πιστεύεις στον εαυτό σου; Με ποιόν τρόπο;

Πώς μπορείς; Με συνειδητοποίηση, έρευνα και θεραπεία.

____________

Η ιστορία της Σκέτη Απογοήτευση όπως την ξεχώρισα σήμερα. 

Πως να πιστέψεις στον εαυτό σου οταν 28 χρόνια σε αυτή τη ζωή δεν έχεις μάθει να πιστεύεις, όταν σε έχουν υποτιμήσει ξανά και ξανά, κι οταν εχεις μάθει να κάνεις και εσυ το ίδιο στον ευατό σου. Όταν πιστεύεις οτι δεν έχεις δυνατότητες και ικανότητες, όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι αργόστροφη και αδύναμη συγκριτικά με τους άλλους γύρω σου. Όταν βλέπεις νεότερους ανθρώπους απο εσένα και ζηλεύεις, γιατί εχουν πιστέψει απο νωρίς στον ευατό τους και έχουν πετύχει πράγματα.

Ποτέ δεν ήμουν καλή μαθήτρια, μετέπειτα καλή φοιτήτρια και τωρα καλή εργαζόμενη. Δεν μπορώ να βρω τον δρόμο μου επαγγελματικά, δίοτι όταν δεν πιστευείς στον ευατό σου πως να βρεις τον δρόμο σου επαγγελματικά. Το ίδιο ισχύει και για τις διαπροσωπικές σχέσεις, δεν με εχουν ερωτευτει ποτέ, αλλά ουτε εγώ εχω ερωτευτεί, τουλαχιστόν να ζήσω έναν έρωτα αμοιβαίο… και με τις επιλογες που έκανα στις φιλίες απογοητεύτηκα. Νιώθω σαν να μην έχω όνειρα για το μέλλον, ενα μόνιμο δεν ξέρω επικρατεί και μια απαισιοδοξία για τις προυπάρχουσες επιλογές και για τη μέλλουσα ζωή μου.

Δεν μπορώ να αποφασισω τι θέλω, ποιά είμαι. Μετανιωνω για τα χρόνια που περασαν και για το πόσο υποτιμούσα τον ευατό μου, με αποτελεσμα να μένω πίσω, να φοβαμαι και να μην κάνω πραγματα.

Είμαι εκπαιδευτικός, πώς θα μεταδώσω γνώσεις και έμπνευση στους άλλους όταν έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση; Τα χρόνια περνάνε…

ΑΠΟ ΤΗΝ – σκέτη απογοήτευση

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ας πιάσουμε λίγο το ψευδώνυμό σου. Απογοήτευση και μάλιστα σκέτη. Από-γοήτευση. Με λίγα λόγια προϋπήρχε μια γοητεία, η οποία όμως απομακρύνθηκε, απομειώθηκε. Η γοητεία του τι μπορεί να κάνει κάποιος στη ζωή του, ως δυνατότητα, μια και το ζήτημα χρονολογείται από την παιδική κι εφηβική ηλικία. Και ταυτόχρονα αυτό το συναίσθημα έρχεται “σκέτο”, να υποθέσω χωρίς κάποια χαρά ή κάποια ελαφρυντική παράπλευρη συνθήκη.

Διαπιστώνω ότι είσαι ένα ακόμα θύμα μιας συνολικά κακής εκπαιδευτικής πολιτικής, η οποία πριμοδότησε μια κανονικότητα και προσδοκία για άτομα που προσαρμόζονται σε ένα ασφυκτικά ραμμένο κουστούμι μέσου όρου. Κι επίσης θύμα μια οικογενειακής πρακτικής που αποδέχθηκε αυτό το κουστούμι και πιθανώς (δεν προσδιορίζεις, αλλά και το δεν αρνείσαι) σε κατηγόρησε που δεν χώρεσες επακριβώς μέσα του.

Αν σήμερα, τώρα, στα 28, διαπίστωνες ότι έχεις κάποια μαθησιακή δυσκολία, αυτό θα σε απελευθέρωνε και θα σε δικαίωνε για το κακό εκπαιδευτικό παρελθόν; Αν μάθαινες ότι έχεις κάποια νευροδιαφορετικότητα, θα ένιωθες ότι δεν ήσουν αποτυχημένη αλλά ίσως παραγνωρισμένη και παρεξηγημένη; Αν ήσουν το παιδί με κλίση σε κάτι που γενικώς καθόλου δεν ευνοείται και καθόλου δεν αναγνωρίζεται επισήμως κι επομένως δεν ενθαρρύνεται κιόλας, ας πούμε στο θέατρο, στην χειροτεχνία, στο τρέξιμο, στην μαγειρική, στο να φροντίζεις τους άλλους, στο να τους ακούς;

Έγινες εκπαιδευτικός ίσως επειδή κάτι έπρεπε να γίνεις. Και διάλεξες κάτι που ναι μεν εσένα δεν σε κινητοποίησε ως επάγγελμα καθεαυτό, όμως μήπως παρακολουθώντας τα παιδιά, που είναι θησαυρός έμπνευσης τα ίδια, μπορείς να κινητοποιηθείς για τον εαυτό σου; Έχεις καθίσει να ζωγραφίσεις μαζί τους, να μιλήσεις ξένες γλώσσες, να τα προτρέψεις να γράψουν μια εμπειρία τους ή ένα όνειρό τους, να παλέψεις με τις πλαστελίνες φτιάχνοντας κάτι σχετικό με το μάθημα; Μήπως μέσα σε αυτές τις στιγμές βλέπεις την “σκέτη απογοήτευση” να μεταμορφώνεται σε “γοήτευση”; Μήπως μπορείς να δείς μέσα από τα δικά τους μάτια τον εαυτό σου σαν παιδί ξανά; Πώς μπορείς να δεις τον εαυτό σου και τον κόσμο εκ νέου; Αν έκανες ένα μεταπτυχιακό ειδικής αγωγής, εφόσον είσαι απόφοιτος παιδαγωγικών, θα μπορούσες να δεις τα κομματάκια του παζλ να παίρνουν σχήμα και να γίνεις καλή επαγγελματίας; Ή μήπως έχεις άλλες κλίσεις κι είναι ώρα να τις ερευνήσεις και να αλλάξεις επάγγελμα; Στα 28 η ζωή είναι ρευστή, χωρίς αναπόδραστες υποχρεώσεις. Έχεις λάσκα για πολλές και δομικές αλλαγές. Η σύγκριση είναι πάντα με τον εαυτό σου στο χθες, όχι με τους άλλους.

Κι έπειτα στα προσωπικά και στις φιλίες, πώς είσαι τόσο σίγουρη ότι δεν υπήρξαν άνθρωποι που να σε ερωτεύτηκαν, αλλά σιωπηλά, ή που να θέλησαν την φιλία σου, αλλά δεν γνώριζαν πώς να την διεκδικήσουν;

Πιστεύω αν δεν μπορέσεις μόνη σου, και χάρις στην δουλειά σου να επανεκτιμήσεις τα πράγματα που μπορείς να κατορθώσεις για τον εαυτό σου, η ψυχοθεραπεία θα είναι πολύ ευεργετική.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News