Παραπονιούνται για διάφορους λόγους. Υπάρχει όμως μια “μαγική” ερώτηση να κάνεις.
___________
Η ιστορία της Μην είσαι σαν κακό ψόφο να ‘χεις, όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή μου κοινότητα γεια!
Έχω την εξής απορία.. Έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου ότι όταν κάποιος (συγγενής ή φίλος) μου αναφέρει ένα πρόβλημα του, εγώ μπαίνω σε mood “σηκώνω τα μανίκια ψηλά” για να δω πώς μπορώ να βοηθήσω.. Στον άλλον όμως δεν περνάει πάντα έτσι.. και εξηγώ ευθύς αμέσως.. στον άλλον (από όσο μου έχει αναφέρει κυρίως η μητέρα μου, την οποία προσπαθώ να βοηθώ πάντα) περνάει ότι σοβαρεύω απότομα ή ίσως δυσανασχετώ κάπως και ότι δεν συμπάσχω, παρόλο που στο τέλος, εγώ είμαι αυτή που βρίσκει την λύση (αν φυσικά μπορεί να βρεθεί και είναι κάτι πρακτικό)…
Δεν ξέρω αν ευθύνεται και το επάγγελμα μου (δικηγόρος), αλλά εγώ εκείνη την ώρα προσπαθώ να σκεφτώ πρακτικά τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τον άλλο και δεν μου βγαίνει να αρχίσω να κλαίω ή να πω “εντάξει θα πάνε όλα καλά” ή “μην αγχώνεσαι”, γιατί εγώ όταν ακούω αυτές τις φράσεις νευριάζω και θέλω κάποιος πιο πρακτικά να μου δώσει λύση, οπότε αντίστοιχα και εμένα μου βγαίνει να είμαι πιο “πρακτική” ας το χαρακτηρίσω όταν ακούω ένα πρόβλημα..
Φυσικά και δεν αναφέρομαι σε προβλήματα υγείας που εκεί εννοείται ότι το μόνο που μου βγαίνει να κάνω είναι να αγκαλιάσω τον άλλον και να του πω ότι είμαι εκεί για εκείνον. Κυρίως αναφέρομαι είτε σε πιο πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας, που στον καθένα μπορεί να μοιάζουν βουνό, ή σε άλυτα διαιωνιζόμενα προβλήματα συναισθηματικής φύσης (πχ δεν ταιριάζω με τ@ συντροφ@ μου, αλλά δεν χωρίζω, αλλά γκρινιάζω συνέχεια).
Το θέμα μου είναι ότι αναρωτιέμαι, μήπως όντως δεν έχω ενδυναίσθηση ή μήπως πρέπει να “μαλακώνω” περισσότερο; και αν ναι πώς το κάνω αυτό; Δεν θέλω να φαίνομαι κρύα ή αδιάφορη γιατί πραγματικά δεν είμαι και όντως ενδιαφέρομαι για τον άλλον, απλά μου βγαίνει μία πιο “μαχητική” στάση..
Επίσης, να προσθέσω ότι και στις εκδηλώσεις χαράς μου δεν είμαι τόσο έντονη, που μπορεί να απογοητεύω τους άλλους.. αλλά τι να κάνω δεν μου βγαίνει πάντα…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μην είσαι σαν κακό ψόφο να χεις
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Έχεις δει πολιτικούς που πηγαίνουν σε διάφορα μέρη και συναντιώνται με τον απλό κόσμο, μετά από κρίση ή γενικώς; Είναι η λεγόμενη “επικοινωνιακή αντιμετώπιση”. Ακούν τα παράπονα και την γκρίνια, δηλώνουν είμαι εδώ και δίνουν το χέρι ή κι αγκαλιά λέγοντας θα κάνουν ό,τι μπορούν. Πρακτικά, εδώ που τα λέμε, δεν φέρουν πάντα την λύση (και το βλέπουμε άλλωστε!), ωστόσο αυτός που παραπονιέται νιώθει μια μικρή ανακούφιση ενίοτε, ότι τον άκουσαν τουλάχιστον, τα είπε, άδειασε…
Το παρακάτω σε αυτό που διηγήθηκα είναι μια συζήτηση τεράστια όσο κι οι ινδικές Βέδες και δεν θα την κάνουμε σήμερα. Όμως μας διδάσκει κάτι σημαντικό για την περίπτωσή σου. Μια “μαγική” ερώτηση που μπορείς να κάνεις όταν κάποιος γκρινιάζει.
“Θέλεις να σε ακούσω να ξεσπάσεις ή θέλεις να σου βρω πρακτική λύση;”
Απαντώντας σε αυτή σου την ερώτηση θα σου δώσουν να καταλάβεις και τι αναμένουν από σένα. Θα εκπλαγείς πόσοι αποζητούν το πρώτο αντί το δεύτερο. Η επιτυχία του facebook δεν είναι τυχαία! Και θα νιώσεις κι εσύ ότι δεν είσαι ο τοίχος που νομίζεις ότι είσαι, αλλά επιτελείς κάποια χρήση. Σημαντική και πάλι, αν όχι πρακτική.
Καλή επιτυχία!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ως συνάδελφος σου μιλώ. Οι δικηγόροι εκπαιδευόμαστε να λύνουμε τα προβλήματα που κυρίως δημιούργησαν οι ίδιοι οι πελάτες μας στον εαυτό τους. Εξαιρώ τα εργατικά και το Δημόσιο Δίκαιο. Δηλαδή έχουμε αυξημένη την περιβόητη ατομική ευθύνη, καθώς έχουμε σπουδάσει λογική. Θέλει διπλωματία καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν την ατομική ευθύνη τους για τα λάθη που κάνουν, όπως όλοι μας κάνουμε λάθη, και συνήθως ζητούν από εμάς να τους λύσουμε αμέσως προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί μετά από πολλά χρόνια και πολλές λάθος δικές τους κινήσεις. Είναι άλλο το ανθρώπινο “σε καταλαβαίνω” γιατί όλοι μπορεί να μπλέξουμε σε κακές σχέσεις ή… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά, η νομική δεν εχει σχέση με τη Λογική…
Κοίτα, αν άκουγα για 1000ή φορά το πρόβλημα “μου τη σπάει ο γκόμενος μου, τι να κάνω?” θα ήμουν κι εγώ σαν κακό ψόφο να ‘χω. Εννοείται δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις που υπάρχει κακοποίηση από πίσω. Εκεί όντως δεν είναι καθόλου απλό να φύγεις. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να λαμβάνεις υπόψη και την ψυχολογική κατάσταση του άλλου. Αν το άτομο που σου εκμυστηρεύεται το πρόβλημα είναι στα πατώματα, το “tough love” δεν είναι λύση. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς όταν λες “μαχητική στάση”, εγώ το αντιλαμβάνομαι ως “κάνε, κάνε, κάνε”. Πρέπει να φιλτράρεις κατά πόσο ο άλλος είναι διατεθειμένος… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι ακριβώς έτσι. Σκέφτομαι αμέσως και προτείνω λύσεις και χωρίς να μου τις ζητήσουνε. Το θεωρώ αυτονόητο ότι , αφού τα λες σε μένα (και ξέρει ποιος είμαι ) αυτό θα περιμένεις . Αν θες ώμο να κλάψεις να πας άλλου , στη μαμά σου , στον πνευματικό σου , στο facebook . Αυτή η στάση μου είναι διαχρονική , σταθερή , χωρίς δεύτερες σκέψεις , υστεροβουλία κακίες και κόμπλεξ. Και ξέρεις κάτι , εκτιμάται . Οι άνθρωποι πολύ εύκολα βάζουν μια πινακίδα σε κάποιον , νοωθουν ασφαλείς με αυτή τη συμπεριφορά , αυτό περιμένουν . Κάποιοι άνθρωποι είμαστε προγραμματισμένοι… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλές φορές το να βρεις λύση στον άλλον είναι παρεμβατικό γιατί αφαιρείς από τον άλλον την αυτονομία και τη δημιουργικότητα που έχει ανάγκη για να αυτοεκπληρωθεί. Η συναισθηματική στήριξη δεν είναι μη πρακτική. Είναι απόλυτα πρακτική και ανοίγει τον δρόμο προς την εύρεση λύσεων. Εσύ πηδάς αυτό το βήμα που είναι το πρώτο ίσως για κάποιους ανθρώπους και τους πας κατευθείαν στο επόμενο με αποτέλεσμα να τους “κλέβεις” κομμάτι από μια διαδικασία που είναι εντελώς προσωπική. Η συναισθηματική στήριξη και η ενσυναίσθηση που επιτυγχάνεται μέσω της ακρόασης λέω πάλι ότι είναι πρακτικό ζήτημα γιατί βοηθάει τον νου του άλλου να… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω απόλυτα! Το να δει κάποιος τα συναισθήματα σου, να τα ακούσει και να τα αποδεχτεί είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Μπορεί κάποιος να θέλει να του πεις την πρακτική λύση όπως κάνεις, μπορεί κάποιος να θέλει απλά να συζητήσει το πρόβλημα εκτενώς για να βάλει μια σειρά μέσα στο κεφάλι του και να βρει την άκρη, μπορεί κάποιος να θέλει να γκρινιάξει και να ξεσπάσει για να ηρεμήσει και μετά και να σκεφτεί την λύση. Μήπως να αφουγκράζεσαι πως είναι ο άλλος και να παίρνεις την αντίστοιχη στάση? Γιατί αν πας κατ’ ευθείαν να πεις στον άλλον τι να κάνει για το δικό του πρόβλημα μπορεί να φανεί σαν καπέλωμα. Επίσης μπορεί να υπάρχουν παράμετροι στο… Διαβάστε περισσότερα »