H Ρένα απαντά: Πώς να διαχειριστώ την ανασφάλειά μου;

Κόρη μονογονεα, η μαμά με μεγάλωσε, ο πάτερας πάντα απών και ίσως αυτό να είναι η αιτία.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Θέμα πεθερικά:
Ζούμε στην ίδια πολυκατοικία. Ο κουνιάδος μου ζει σε άλλο σπίτι στην ίδια πόλη.

Ο άντρας μου και εγώ προφανώς μιλάμε καθημερινά μαζί τους, αφού καθημερινά βλεπομαστε. Καλοί άνθρωποι οι πεθεροι μου, αλλά παλιά μυαλά, τι θα πει ο κόσμος και λίγο αυταρχικός ο πεθερός. Τα κλασικά, όχι κάτι φοβερό.

Στο δια ταύτα: έχω παρατηρήσει ότι δεν με συμπαθούν, θα μου κάνουν τις τετριμμένες ερωτήσεις, σίγουρα θα δείξουν αγάπη στο εγγόνι τους, αλλά δεν θα νιώσω καμία εγγύτητα. Βέβαια ούτε εγώ δείχνω προς αυτούς, έτσι; Νιώθω λίγο σαν να έχει υψωθεί ένας τοίχος. Για πράγματα που αφορούν το σπίτι, μερεμετια, αγορές, για το εξοχικό, δεν θα με ρωτήσουν ποτέ τη γνώμη μου.

Και το ζήτημα που πονάει πιο πολύ: Δεν είναι έτσι με τη συννυφαδα μου, φαίνεται να την προτιμούν, θα πιούν καφέ, θα κουβεντιάσουν, θα μιλήσουν στο τηλέφωνο, θα ενδιαφερθούν για εκείνη. Και εγώ την συμπαθώ, αλλά δεν έχουμε κολλήσει, δεν έχω καταλάβει γιατί.

Αντιλαμβάνομαι ότι το θέμα το έχω εγώ: αφού ουσιαστικά δεν θέλω την παρέα τους, αφού δεν ταιριάζουμε, γιατί ζηλεύω; Και καταλήγω στο ότι νιώθω απόρριψη και αυτό πονάει. Κόρη μονογονεα, η μαμά με μεγάλωσε, ο πάτερας πάντα απών και ίσως αυτό να είναι η αιτία.

Και αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι: πώς να διαχειριστω τα αρνητικά συναισθήματα ώστε να μην με επηρεάζουν, να μην νιώθω ανασφάλεια, να μην με νοιάζει που δεν έχω τη σχέση που θα ήθελα να έχω, γιατί με το ζόρι παντρεια δεν γίνεται.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Miss Blue

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Μια χαρά το έχεις τέλεια αντιληφθεί. Νιώθεις απόρριψη για τους λόγους που εκθέτεις. Όμως ενδεχομένως να μην είναι ακριβώς προσωπική απόρριψη, δεν βλέπω αντιπάθεια, περισσότερο ουδετερότητα θα το χαρακτήριζα. Θα στο εξηγήσω.

Δεν είναι ασυνήθιστο να παίρνουμε ως δεδομένο το καθημερινό, αυτό που είναι μες τα πόδια μας ανά πάσα στιγμή, ενώ να είμαστε πιο ευδιάθετοι με το λίγο πιο μακρινό. Εσάς σας βλέπουν κάθε μέρα, την συνυφάδα σου πιο αραιά. Ίσως επίσης εκείνη να επεδίωξε την παρέα εξαρχής, να τηλεφωνεί η ίδια και να ρωτάει τι κάνουν (κίνηση που «λιώνει» τους ηλικιωμένους ανθρώπους), επομένως η όποια προτίμηση να οφείλεται εκεί. Τείνουμε να συμπαθούμε αυτούς που μας συμπαθούν.

Σκέφτομαι και κάτι ακόμη. Μήπως ο κουνιάδος σου ήταν ο λιγότερο «αξιόπιστος» γιος, αυτόν που τον είχαν περισσότερο έγνοια ως παιδί και η συνυφάδα σου τον έχει βάλει σε δρόμο σταθερότητας και γι’αυτό νιώθουν εσωτερικά ευγνώμονες; Μήπως ο δικός σου ήταν το καλό παιδί, για το οποίο ποτέ δεν ανησύχησαν;

Επιπλέον αν μένετε στην ίδια πολυκατοικία, το σπίτι ουσιαστικά υπήρξε δικό τους, το έκαναν το πιθανότερο γονική παροχή στον γιό τους, τον άντρα σου. Είναι κάπως αναμενόμενο να θεωρούν ότι εκείνοι έχουν την πρωτοκαθεδρία στις αποφάσεις που αφορούν το σπίτι, το νιώθουν ως κάτι που οι ίδιοι έφτιαξαν και το’χουν έγνοια. Εφόσον δεν τις χρεώνεστε τις διορθώσεις και μαζί, θα έλεγα να μην πολυασχολείσαι αν κάνουν μερεμέτια, δεν θες να μπλέξεις με μερεμέτια ή να μένει αδιόρθωτο το σπίτι και να καταρρέει σιγά σιγά από την αδιαφορία. (Μακάρι να είχα κι εγώ κόσμο να μου τα κάνει!) Αν βέβαια επιβάλλουν πού θα βάλετε το κρεβάτι σας, τότε ναι έχεις λόγο βέβαια και να το διεκδικήσεις. Καταλαβαίνεις τι λέω, δεν είναι άσπρο-μαύρο.

Εφόσον είναι γενικά καλοί άνθρωποι, πράγμα θετικό και όχι αυτονόητο, εκτίμησε τα θετικά τους. Και χωρίς να επιδιώκεις ντε και σώνει έγκριση (δεν την χρειάζεσαι), δείξε, στον εαυτό σου πρώτα και θα ακολουθήσουν κι οι υπόλοιποι, ότι το γεγονός ότι μεγάλωσες με μονογονέα δεν σε κάνει χειρότερη σύζυγο και μάνα, λόγω παραδείγματος. Μια αντίληψη που ίσως να την σκέφτηκαν τα παλιά μυαλά. Το αντίθετο μάλιστα. Το μεγαλύτερο προσόν του γονιού είναι η αυτοπεποίθηση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News