Ο θάνατος, οι δικοί μας, τα κατοικίδια, η αποδοχή…
________________
Η ιστορία της Κουνελομάνας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα,είσαι υπέροχη,σε ευχαριστούμε που υπάρχεις και μας ανοίγεις τα μάτια.
Το θέμα μου δεν είναι ερωτικής φύσεως. Πριν χρόνια έχασα πολύ κοντινα συγγενικά πρόσωπα μέσα σε λίγο διάστημα και μου στοίχισε παρά πολύ. Αρνήθηκα να δεχτώ αυτή την πραγματικότητα και το έριξα στο φαι για παρηγοριά, ώσπου δε χωρούσα από την πόρτα. Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια και για πολλά χρόνια, τελικά τα κατάφερα και ξέφυγα από τη συναισθηματική υπερφαγία με την κατάλληλη διαιτολόγο και φυσικά τη δική μου προσπάθεια.
Στην πορεία μου έκαναν δώρο ένα κουνέλι,το αγαπάω πάρα πολύ και υπήρξε μεγάλη παρηγοριά και εξαιρετική συντροφιά την εποχή της καραντίνας και μετά. Πριν λίγες μέρες σταμάτησε ξαφνικά να τρώει και εγώ πανικοβλήθηκα. Ξέρω ότι είναι πολύ ευαίσθητα και φοβήθηκα το χειρότερο. Το πήγα στον κτηνίατρο και ενώ αρχικά ήταν χωρίς όρεξη,σταδιακά σε δύο μέρες άρχισε να επανέρχεται η όρεξή του. Το θέμα είναι ότι μέχρι να συμβεί αυτό,έχασα τον ύπνο μου,είχα απίστευτη υπερένταση ,πλακωμα στο στήθος,τρομερό άγχος και απίστευτη στεναχώρια. Έκλαιγα συνέχεια και ένιωθα ότι αν πεθάνει θα πεθάνω μαζί του . Μου κόπηκε η όρεξη και ενώ με πίεζαν να φάω ,έλεγα ότι όπως δεν τρώει το κουνέλι μου έτσι δε θα φάω και γω. Ούτε ήθελα ούτε μπορούσα.
Πραγματικά το αγαπάω πολύ και θέλω να είναι καλά και σκέφτομαι ότι ακόμα και να μη ‘χαθει’ τώρα,κάποια στιγμή θα χαθεί αλλά νιώθω ότι δεν έχω καμία ψυχραιμία πλέον μπροστά στο θάνατο κάποιου δικού μου πια,είτε ανθρώπου είτε ζώου. Τι να κάνω για να αποβάλλω αυτές τις βασανιστικές σκέψεις και πως να διαχειριστώ τα συναισθήματα αυτά;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κουνελομάνα
_______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η αποδοχή της θνητότητας είναι το πλέον ανθρώπινο υπαρξιακό άγχος, επειδή εξαιτίας της συνείδησης αντιλαμβανόμαστε εκεί στα προνήπια προς νήπια ότι δεν είμαστε αιώνιοι.
Βέβαια η νηπιακή αυτή αίσθηση είναι επιφανειακή. Συνειδητοποιούμε την θνητότητα όταν οι ίδιοι κινδυνέψουμε σοβαρά να πεθάνουμε, όταν χάσουμε κάποιον δικό μας ή όταν πεθάνει κάποιο κατοικίδιο.
Προσωπικά όταν έχασα ένα πουλάκι κατοικίδιο από γηρατιά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναέχω ζωάκι που θα δεθώ μαζί του. Ο πόνος είναι έντονος και επειδή εκείνα ζουν λιγότερο από μας είναι και εγγυημένος και επαναληπτικός. Έκτοτε κι η ίδια κόντεψα να πεθάνω δυο-τρεις φορές και αγαπητά δικά μου πρόσωπα έχασα. Κατάλαβα λοιπόν κάτι. Ακούγεται κλισέ αλλά δεν νιώθεις την αλήθεια του πριν το γνωρίσεις βιωματικά. Η αγάπη, το μοίρασμα, η παρηγοριά, η ανακούφιση του υπαρξιακού άγχους που προσφέρει ο δεσμός με κάποιον, ζώο ή άνθρωπο, αξίζει χίλιους θανάτους, χίλιους πόνους. Αυτό μας κρατάει, εκεί έχουμε ρίξει τον εαυτό μας. Με κάθε θάνατο πεθαίνει λίγο κι από το μέσα μας, το πένθος ποτέ δεν φεύγει, η απώλεια είναι παντοτινή. Όμως κάθε απώλεια είναι η επιβεβαίωση ότι εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί. Μην φοβάσαι να πονέσεις, λοιπόν. Αποδέξου την νομοτελειακότητα του πόνου. Μόνο οι νεκροί δεν πονάνε…
Αν πιστεύεις ότι θα σε βοηθούσε ειδικός να συμφιλιωθείς με το πένθος σου, μην φοβηθείς να τον αναζητήσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δυστυχώς δεν έχω κάτι να πω να σε παρηγορήσω, γιατί ακόμα είμαι σε κατάσταση πένθους απ’ ότι φαίνεται. Πάνε λίγοι μήνες από τότε που έχασα τον σκύλο μου και δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην κλείνομαι μόνος μου και να κλαίω για να μη μεταφέρω τη λύπη μου στην οικογένεια μου. Κάθε μέρα παλεύω να το ξεπεράσω, δυστυχώς χωρίς τη βοήθεια ειδικού. Ήμασταν αυτοκόλλητοι. Ζούσα σε dog friendly χώρα και τον είχα μαζί μου συνέχεια. Σε όλα. Έχω χάσει άτομα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος χωρίς όμως να μου στοιχίσουν τόσο. Ίσως τελικά το τι θεωρεί ο καθένας οικογένεια είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Διαφωνω με την προσεγγιση δεν ξαναεχω κατοικιδιο. “Εχασα” τον σκυλο μου ομως εκτοτε εχω αλλους δυο σκυλους και εναν γατο και εχω χασει το λογαριασμο ποσα ταιζω η φιλοξενω προσωρινα ωσπου να βρουνε σπιτακι. Ο πονος ειναι τεραστιος ομως σκεψου τι αλλαγη κανεις στη ζωη ενος αδεσποτου και χωρις οικογενεια ζωου. Τεραστια αλλαγη που υπερκαλυπτει τον πονο. Εγω εχω δυο και ανω κατοικιδια πλεον ωστε οταν ξανασυμβει, να εχω παρηγορια και στηριγμα τα υπολοιπα. Πολλοι δεν το αντεχουν, ομως ειλικρινα σωζεις μια ζωη και τελικα μαλακωνει τον πονο σου χωρις να αντικαθιστα το αλλο κατοικιδιο σου.
Και από που προκύπτει ότι το αδέσποτο ζώο επιθυμεί να είναι δεσποζόμενο;
Είχα κουνελάκι για 9 ολόκληρα χρόνια. Ελεύθερο στο σπίτι. Έφυγε από γηρατειά πριν ενάμιση χρόνο. Άδειασε το σπίτι μου, μου πήρε μήνες να το αποδεχτώ αλλά σκεφτόμουν πως έζησε καλά μαζί μου, του έδωσα και μου έδωσε πολλή αγάπη και αυτός είναι ο κύκλος της ζωής. Εμένα με παρηγόρησε το ότι ήμουν πάντα εκεί,με το παραμικρό πηγαίναμε στον κτηνίατρο,πραγματικά έκανα ότι ήταν δυνατό για αυτό. Μακάρι να ήταν στο χέρι μου να το κρατήσω στη ζωή. Πριν 6 μήνες αποφάσισα να ανοίξω το σπίτι μου σε μια κουνελίτσα ενώ μέχρι τότε έλεγα ποτέ ξανά. Ήταν δώρο, πραγματικά. Άλλος χαρακτήρας η… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά με παρηγορεί η ιδέα του να φύγουν τα ζώα μου πριν από μένα: δεν θα μπορούσα καν να φανταστώ να φύγω πριν από αυτά και να τα αφήσω, προτιμώ να πονέσω εγώ πάρα αυτά (είμαι γύρω στα 30 και έχω ήδη μιλήσει με τους δικούς μου για το τι θα γίνει σε περίπτωση που μου συμβεί κάτι). Να σκέφτεσαι ότι θα είσαι εκεί μέχρι το τέλος και ότι θα του δώσεις μέχρι το τέλος μια όμορφη ζωή. Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω.
Σε νιώθω όσο δεν πάει. Η σκυλίτσα μου είναι 12 ετών. Πολλές φορές την χαζεύω όταν κοιμάται και σκέφτομαι “για πόσο καιρό θα είναι ακόμα εδώ; Τι θα κάνω όταν θα φύγει;” Τα ίδια ακριβώς σκέφτομαι για τον μπαμπά μου. Όταν πάω να τον δω, πολλές φορές τον παίρνει ο ύπνος στον καναπέ και πάω από πάνω του να δω αν αναπνέει.
Αυτό είναι το τίμημα του να ζεις και ν’ αγαπάς. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που πονάει κι είναι δύσκολο αλλά αξίζει παράλληλα.
Kαταθέτω την προσωπική μου εμπειρία όποια αξία μπορεί να έχει αυτή, για κάποιον άλλον ανθρωπο.
Εζησα 28 χρόνια με δύο σκύλους.Βίωσα 5 απώλειες.
Ενα τροχαίο,μία δηλητηρίαση(φόλα),μία ασθένεια,και δύο λόγω ηλικίας.
Κάθε φορά που έχανα ένα, μόλις περνούσε το έντονο πένθος, κάποιο άλλο αδεσποτάκι έβρισκε αγάπη, στέγη και τροφή στο σπίτι μας.
Μία ψυχούλα έφευγε, μία άλλη έβρισκε σπίτι.
Ετσι πορεύτηκα μέχρι που δεν είχα πιά δυνάμεις για άλλο κατοικίδιο.(σπίτι χωρίς κήπο,πολλές σκάλες,χωρίς ασανσέρ,καθ ότι στο διατηρητέο κομμάτι της πόλης που μένουμε τα σπίτια είναι πολύ-πολύ παλαιά.)
Να το χαίρεσαι το κουνελάκι σου!
Θα σου πρότεινα να δεις έναν ειδικό για να διαχειριστείς το θέμα του πένθους. Αν είσαι ενήλικη και τρέμει το φυλλοκάρδι σου για την στιγμή που θα χάσεις το κατοικίδιό σου τότε πρέπει να δεις το γιατί και να δουλέψεις με τον εαυτό σου.
Εχω χάσει ζωάκι. Μου πηρε χρόνια να το ξεπεράσω, ακόμα περισσοτερα να παρω άλλο. Τώρα έχω ένα σκυλάκι κι ένα γατάκι. Έχω καταλήξει στην εξής ιδέα: να παρω κι άλλο ζωάκι πριν τα χάσω και αυτά, ώστε όταν συμβεί, να έχω ήδη δεθεί και με τα επόμενα, μήπως η παρουσια τους απαλύνει λίγο τον πονο.
Ακούγεσαι να υποφέρεις ακόμα, καλή μου. Πιστεύω πως ένας ειδικός θα σε βοηθούσε. Γιατί πέρα από όλα τα άλλα που θα δεις μέσα στη θεραπεία, στην καθημερινότητα μας δεν έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τους γύρω μας σε βάθος για τα θέματα της ζωής και του θανάτου που μας συνοδεύουν όλους μας. Κι αυτό μας κάνει να νιώθουμε ακόμα μεγαλύτερη αποσύνδεση και μοναξιά, όταν περνάμε κάτι πολύ δύσκολο. Σε καταλαβαίνω. Μίλα με κάποιον. Με την απάντηση της Ρένας, θυμήθηκα κάτι: Όταν ήμουν στην εφηβεία και με είχε καταπλακώσει για πρώτη φορά αυτό το υπαρξιακό ερώτημα, διάβασα τη συνέντευξη ενός… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω απολυτα με την απαντηση. Η αγαπη που προκυπτει απο καποιον δεσμο αξιζει απολυτα τον πονο του “μετα”. Για τα κατοικιδια συγκεκριμενα λενε οτι “Μου χαρισε [x] τελειες μερες, και μια πολυ κακη” Δυστυχως δεν ειναι μια μονο, αφου το πενθος συνεχιζεται για πολυυυυ μετα την μερα του συμβαντος, αλλα ολη η παρηγορια που σου εδωσε μεχρι τοτε θα σε βοηθησει. Μιλαω εκ πειρας.
Επισης, μην πεσεις στην παγιδα “Δεν παιρνω ποτε αλλο ζωακι!!!”- ολη η αγαπη που ειχες να δωσεις σε εκεινο που πεθανε δεν εχει που να παει, και αυτο σε ποναει πιο πολυ.