Ήρθα να κάνω μια φαινομενικά εύκολη ερώτηση αλλά ίσως με αρκετή δύσκολη απάντηση που εύχομαι να πάρω
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρένα!!! Επειδή είμαι πιστή φαν ήρθα να κάνω μια φαινομενικά εύκολη ερώτηση αλλά ίσως με αρκετή δύσκολη απάντηση που εύχομαι να πάρω διότι το τελευταίο διάστημα δεν περνάω και πολύ καλά.
Πως παραμένουμε αισιόδοξοι ( ακόμα και εσύ βρε Ρένα ) όταν γύρω όλα μοιάζουν να καταρρέουν και να φαίνονται μαυρα; Τι είναι αυτό που κάνετε στην καθημερινότητα σας εσείς που σας ηρεμεί την ψυχούλα, τις σκέψεις και όλο αυτό το άγχος με όλα αυτά που ακούς και βλέπεις καθημερινά;;;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγχωμένη
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι πολύ καλή ερώτηση, επειδή ακριβώς όντως διατηρώ μια αισιοδοξία ως άτομο, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ ότι βοηθάει στη ζωή να μπορούμε να έχουμε μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση, να μην μας παίρνει από κάτω.
Δεν εννοώ να εφησυχάζουμε, γιατί αυτό είναι τελικώς γαϊδουριά και ευθυνοφοβία, να κάνουμε αυτό που μπορούμε, το καλύτερο κάθε φορά, αλλά η ουσιααστική ηρεμία έρχεται όταν παραδεχτούμε στον εαυτό μας, αλλά και γενικότερα, ότι δεν είναι όλα τα πράγματα υπό τον έλεγχό μας. Η αίσθηση της ανάγκης ελέγχου είναι που δημιουργεί το πρόβλημα. Να ελέγχουμε πλήρως το περιβάλλον μας, πράγμα ουτοπικό.
Εγώ προσωπικά το συνειδητοποίησα κοντεύοντας να πεθάνω, ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική εμπειρία, όμως δεν χρειάζεται να φτάσει κάποιος σε τέτοιο επίπεδο για να το «κατακτήσει» αν μπορώ να το πω έτσι. Αρχικά διαβάζοντας ειδήσεις, ας σταθούμε να δούμε, πόσο μπορούμε να επέμβουμε και πώς, σε κάθε ζήτημα. Σίγουρα δεν μπορώ να γίνω αμερικανή ψηφοφόρος και να καταργήσω τις καταστροφικές, αν και δημοκρατικές, επιλογές που έγιναν ήδη. Μπορώ ωστόσο να ενημερώνομαι και να ελέγχω καλά τις πηγές μου για να μην αναπαραχθεί αυτό το κλίμα και στην δική μου χώρα μέσω του ανελέητου βομβαρδισμού με fake news και συνωμοσιολογιών. Ούτε μπορώ να σταματήσω τον ιό του Έμπολα στην Αφρική, θα μπορούσα όμως να ενισχύσω τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, επομένως η συνείδησή μου θα είναι ήσυχη ότι κάνω το καλύτερο που μπορώ. Αυτό το μπορώ είναι που κάνει την ουσιώδη διαφορά.
Ταυτόχρονα όταν γνωρίζω ότι κάποιο ζήτημα έχεις πλήθος αρνητικών διαστάσεων και εικόνες που σκίζουν την οθόνη και το θυμικό, ενώ δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό, αποφεύγω να τις κοιτάω ξανά και ξανά. Η ανακύκλωση ενός γεγονότος, ιδιαίτερα βίας, δημιουργεί ψυχοσωματικά συμπτώματα τα οποία τελικά με απενεργοποιούν ως πολίτη, καθώς με φυλακίζουν σε ένα τέλμα αυτοοικτιρμού, καταστροφολογίας κι επιρροής από κέντρα που χειραγωγούν τις μάζες. Χρειάζεται ασφαλώς να γνωρίζουμε τι επιτελείται στη Γάζα και την Ουκρανία, το να βλέπω όμως τα κομμένα δάχτυλα, τα βομβαρδισμένα κτήρια και τα παιδάκια που κλαίνε σπαρακτικά ξανά και ξανά και ξανά, βαλαντώνοντας στο κλάμα κι η ίδια, είναι εν τέλει αντιπαραγωγικό. Ας βοηθήσουμε έμπρακτα. Η κατανάλωση αρνητικών ειδήσεων ως προϊόν καναπέ για κατανάλωση είναι εν τέλει η χειρότερη μορφή καταστολής.
Ταυτόχρονα η απόλαυση μικρών και καθημερινών χαρών που εξαρτώνται από εμένα, μόνον εμένα, είναι κατευναστική για τον ψυχισμό. Το να φτιάξω ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ και να το απολαύσω διαβάζοντας μερικές σελίδες από ένα αγαπημένο βιβλίο, το να ετοιμάσω ένα λυτρωτικό μπάνιο, να ακούσω ένα κομμάτι μουσικής που απολαμβάνω, ένας μικρός περίπατος στη φύση ή έστω στο πάρκο της γειτονιάς χρησιμοποιώντας τα πόδια μου -τι πολυτέλεια να έχεις πόδια και να λειτουργούν. Αυτά τα μικρά βοηθάνε πάρα πολύ να κατέλθει η αντάρα του μέσα και να ανακτήσουμε λίγη γαλήνη ώστε να ξαναριχτούμε στη μάχη της επόμενης μέρας. Άλλωστε τι άλλο διαθέτουμε; Όπως έλεγε κι η Σκάρλετ Ο’Χάρα για να πάρει κουράγιο στα όσα πολύ δύσκολα κι αδόκητα βίωνε, «αύριο είναι μια νέα μέρα». Τίποτα δεν τελειώνει παρά μόνο όταν τελειώσει οριστικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να προσθέσω και την γκραμσιανή “απαισιοδοξία της νόησης (ανάλυσης της κατάστασης) και την αισιοδοξία της βούλησης”.
Αναλύεις τον κόσμο γύρω σου με την μεγαλύτερη δυνατή απαισιοδοξία ώστε να είσαι σίγουρος ότι δεν πέφτεις στην παγίδα της ωραιοποίησης της κατάστασης, και περνάς σε δράση (σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο) με τον μεγαλύτερο δυνατό βολονταρισμό, με την μεγαλύτερη δυνατή αισιοδοξία.
Ή ακολουθείς αυτό που έλεγε ο Καμύ στο Μύθο του Σίσυφου.
Πριν ένα χρόνο που ήμουνα στην εντατική κοντεύοντας και εγώ να πεθάνω, πίστεψα ότι γυρνώντας στην καθημερινή μου ζωή όταν πλέον αποκαταστάθηκε η υγεία μου δεν θα αγχωνόμουν. Δυστυχώς, η δυστοπία την οποία ζούμε, και βέβαια διαφορά που προκύπτουν στην οικογενειακή και επαγγελματική μου ζωή, δε με άφησαν να αγιάσω. Αυτό που εμένα βοηθάει, είναι το να τρολλάρω τους διάφορους παγκόσμιους παρανοϊκούς και άχρηστους στη δουλειά μου με τους αγαπημένους μου, ώστε να ξεσπάσω αλλά και για να εισπράξω ένα reality check από αυτούς που νοιάζονται για μένα. Και φροντίζω να υπάρχουνε κάποιες νησίδες μέσα στην εργασιακή μου ημέρα που… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και κάποιες φορές το άγχος εμενα με παραλύει, εκτός αν πρέπει να δράσω άμεσα για κάτι, εκεί δεν καταλαβαίνω τίποτα. Αυτό που με βοηθάει είναι α) η άσκηση (κάνω yoga, pilates, τρέξιμο,και τέννις το καθένα βοηθάει άλλου). β) βάζω τα ακουστικά μου (μη ρωτήσεις γιατί ενώ είμαι μόνη στο σπίτι) και χορέυω μέχρι να πέσω κάτω απο εξάντληση. γ) βγαίνω για περπάτημα δ) βγαίνω για δισκεδαση, αλλά αμα είμαι σε περίοδο με πολύ αγχος βγαίνω μόνο με άτομα τα οποία δεν θα με αγχόσουν περισσότερο.
Νομίζω ότι η απάντηση διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ας πούμε όποιος έχει θρησκεία, νομίζω ότι στρέφεται στη θρησκεία και στο θεό του. Αυτό που προτείνει η Ρένα ίσως είναι το ίδιο με την στωική φιλοσοφία, θα γράψω αυτό που πρεσβεύει ο στωικισμός, τουλάχιστον όπως το καταλαβαίνω εγώ: δεν έχουμε δυνατότητα να ελέγξουμε τις καταστροφές και γενικότερα τα γεγονότα που μας συμβαίνουν λόγω ανωτέρας βίας, *μπορούμε* όμως να ελέγξουμε την αντίδρασή μας σε αυτά.
Κάτι ωραίο που άκουσα σε μια ταινία ήταν το εξής” οι άνθρωποι είναι ανίκανοι στο να μην ενδιαφέρονται” . Λοιπόν όταν είμαι αγχωμενη , στρεσσαρισμενη , λυπημένη, απογοητευμένη, ανήσυχη ,αντί να το κρατάω μέσα μου το επικοινωνώ σε κάποιον ή κάποια που νιώθω πολύ κοντά μου, αλλά όχι συνεχώς στον ίδιο/ίδια. Ένας φίλος μια φορά μου έπιασε τα χέρια και ακόμα θυμάμαι ότι τα ένιωσα εκείνη τη στιγμή εξωπραγματικα ζεστά λέγοντας μου. ” Ακόμα κι όταν είσαι αγχωμενη μπορείς να σκεφτείς κάτι ευχάριστο κι ας μην είναι σημαντικό. Όπως πχ που θα ήθελες να πας διακοπές το καλοκαίρι”. Δε ξεαγχωθηκα… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι οι ορμόνες που παράγονται κατά την άσκηση οι οποίες δημιουργούν ευφορία.
Αχ κορίτσια κι εγώ που γυμνάζομαι τακτικά,βελτίωση στη διάθεση δεν βλέπω τεράστιαμ
Το τακτικα σημαινει αυξηση αντοχων. Πανε την γυμναστικη στο οριο της αντοχης ωστε να νιωσεις πονο και θα δεις αλλαγη. Τιποτε πιο ξεαγχωτικο απο τον πονο (η τον οργασμο) και την ηρεμια του μετα. Ο πονος και ο οργασμος ειναι οι δυνατοτερες ανθρωπινες αισθησεις. Τιποτε δεν διατηρει την διασταση του μπροστα τους. Ακομα κι αν πεθανει ο πατερας μου αν μου δωσεις μια κλωτσια στα αχαμνα μεχρι να περασει το σοκ κι ο πονος ουτε για κλασμα του δευτερολεπτου δεν θα με απασχολει ο θανατος
Και ύστερα αναρωτιέσαι γιατί στους μαζοχιστές μας αρέσει ο πόνος!
“Ο πονος και ο οργασμος ειναι οι δυνατοτερες ανθρωπινες αισθησεις”. Δεν γαργαλιέσαι μάλλον για αυτό το λες αυτό… Πληροφοριακά πάντως καθαρά επσιτημονικά η αίσθηση της καύσης είναι δυνατότερη αυτής του πόνου. Τα αισθητήρια νεύρα δίνουν προτεραιότητά στο ζεστό από τον πόνο. Για αυτό όταν κάτι μας πονάει βάζουμε πάνω κάτι ζεστό για να ανακουφιστεί ο πόνος. Κάτι που οι περισσότερες γυναίκες γνωρίζουν εκ πείρας λόγο περιόδου…
Ένα γενικότερο σχόλιο θέλω να κάνω με αφορμή αυτή αλλά και προηγούμενες επιστολές. Μια απορία μου βασικά. Μήπως έχουμε όντως γίνει υπερευαισθητοι σε σημείο πια προβληματικό, που επιρρεάζει την καθημερινότητα μας; Δηλαδή αν είναι τώρα “όλα μαύρα”, πότε δεν ήταν; Αν δώσουμε πολύ χαλαρά μια δεκαετία 1999-2009 (και είμαι υπερβολικά positive αφήνοντας απ’έξω το πόσο επιρρεάστηκε ο μέσος πολίτης από την αλλαγή σε ευρώ, τους δίδυμους πύργους, την αρχή της κρίσης που αχνοφένονταν) πότε είμασταν πιο “χαλαροί”; Στην οικονομική κρίση που συνέπεσε με τις τεράστιες προσφυγικές ροές ή νωρίτερα με πολέμους όχι στην άκρη της ευρώπης αλλά δίπλα μας; Με… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ επιλέγω να μην σκέφτομαι συνέχεια μόνο τα δυσάρεστα. Αν κατσεις και σκέφτεσαι όλη μέρα την οικονομική κατάσταση της χώρας, τα Τέμπη και όλα αυτά, πως να είσαι αισιόδοξος? Αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς τους Έλληνες, ο κάθε άνθρωπος έχει κάτι στη ζωή του που τον δυσαρεστει, είτε προσωπικό πρόβλημα, είτε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό. Προφανώς με επηρεάζουν ως ένα βαθμό, αλλά δεν τα αφήνω να με γεμίσουν μιζέρια και θλίψη, τίποτα καλό δεν θα βγει από αυτό. Καλλιεργώ τον εαυτό μου προσπαθώντας να αλλάξω τη ζωή μου και να βρω κάτι καλύτερο, στην παρούσα φάση, για παράδειγμα, εργασια στο… Διαβάστε περισσότερα »
Αγχωμένη μου και εγώ παραλύω. Για να καταλάβεις πάτωσα σε εξέταση στο παρελθόν και μέχρι σήμερα η εν λόγω καθηγήτρια νομίζει ότι δεν ξέρω ελληνικά. Απλά μάγκωσα και εδώ που τα λέμε ήταν και ο τρόπος της περίεργος που δεν τα πήγα καλά. Μου έκανε διαρκώς παρατηρήσεις την ώρα της εξεταστικής διαδικασίας κάτι που με άγχωνε περισσότερο. Είναι το μοναδικό 6 που έχω σε πτυχίο. Εν τω μεταξύ, όταν αργότερα έπρεπε να συζητήσω σε σεμινάριο πράγματα που είχαν αναλυθεί σε αυτό το μάθημα, ήμουν πολύ καλύτερη από τα άτομα που βγήκαν άριστα. Δυστυχώς το άγχος σε συνδυασμό με την σκύλα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που ρωτάς απαιτεί μια καθημερινή και επίπονη εσωτερική διαδικασία.
Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράμα…
Είναι αναμενόμενο να πέφτουμε με όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Αλλά υπάρχουν και χειρότερα, προβλήματα υγείας, οικονομικά…
Έτσι είναι η ζωή. Το φιλοσοφείς…εκτιμάς αυτά που έχεις και προχωράς.