H Ρένα απαντά: Πώς χειριζόμαστε τη σχέση με γονείς ως γονείς οι ίδιοι;

Έχει νιώσει κανείς άλλος ότι μεγαλώνοντας αποξενώνεται όλο και περισσότερο από τους γονείς του;

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και σχολιαστές,

Θα ήθελα να ρωτήσω εάν έχει νιώσει κανείς άλλος ότι μεγαλώνοντας αποξενώνεται όλο και περισσότερο από τους γονείς του.

Είμαι 38 χρονών, παντρεμένη με ένα παιδί 3 ετών. Μέχρι τα 34 περίπου είχα πολύ στενή σχέση με τους γονείς μου, που περιελάμβανε συχνή επικοινωνία, δηλαδή τους έπαιρνα και με έπαιρναν κι εκείνοι συχνά τηλέφωνο (ζούμε σε άλλες πόλεις), πολλές φορές τους έπαιρνα περισσότερες από μία φορά την ημέρα, τους έλεγα τα νέα μου ακόμη και τα πιο επουσιώδη της καθημερινότητας, τα νέα της δουλειάς κλπ.

Έπειτα, χρειάστηκε να μείνουν ένα εξάμηνο περίπου στο σπίτι μου λόγω ενός προβλήματος υγείας της αδερφής της μητέρας μου, η οποία ήθελα να είναι κοντά της, και εκεί κάπου η σχέση μας άρχισε να κλυδωνίζεται. Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ποιες ήταν οι αφορμές, πάντως είχα καταλήξει να τους ζητήσω να φύγουν από το σπίτι μετά από 6 μήνες που είχα μπουχτίσει να ζούμε 3 ενήλικες σε ένα σπίτι 60 τ.μ.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν γέννησα που ήρθαν για να βοηθήσουν τον πρώτο καιρό (μέγα λάθος, αλλά τότε δεν ήξερα). Ξεθάφτηκαν μέσα μου όλα τα τραύματά μου ως παιδί και είχε τρομερά μεγάλες εκρήξεις (να πετάω πράγματα στο σπίτι, να τους καταλογίζω ό,τι έχουν κάνει λάθος από καταβολής κόσμου κλπ). Ήταν όντως τρομακτικό (για όλους μας).

Στο σήμερα, ενώ φυσικά και θέλω να είναι καλά, δεν θέλω να τους μιλάω καθόλου, ταυτόχρονα όμως με ενοχλεί που δεν με ρωτούν πραγματικά πώς είμαι παρά μόνο στέλνουν τα γνωστά μηνύματα στο  viber τύπου “καλημέρα/καλή εβδομάδα/Η Παναγιά μαζί σου ” μαζί με ένα σχόλιο “να είστε καλά και να περνάτε καλά” όταν μπορεί να ξέρουν πόσο πολύ ζοριζόμαστε κλπ.

Στο σήμερα, σε λίγες μέρες θα πάμε διακοπές στο εξοχικό που είναι και εκείνοι. Οι λόγοι που πηγαίνουμε στο εξοχικό, αντί σε άλλο μέρος για διακοπές, αφενός είναι οικονομικοί, αφετέρου το παιδί θέλουμε να έχει σχέση με τον παππού και τη γιαγιά και ιδιαίτερα στον παππού έχει και το παιδί αδυναμία, οπότε δεν θέλουμε να του στερήσουμε τη δυνατότητα να τον δει όταν είναι εφικτό και δεδομένου ότι μένουμε μακριά (Αθήνα εμείς – Θεσσαλονίκη εκείνοι), μέσα στο χρόνο δεν μπορούμε να τους βλέπουμε συχνά.

Η ερώτηση είναι:
α) όταν πάω και ξεπεράσω την πρώτη ψύχρα της επαφής μας, θα περάσω τελικά καλά ή επιβάλλω στον εαυτό μου να πάω να τους δω καταναγκαστικά; Θα σπάσει ο πάγος μεταξύ μας; (δεν ξέρω πώς νιώθουν εκείνοι, αλλά εγώ νιώθω πάγο)
β) εσείς νιώθετε αυτόν τον πάγο με τους γονείς σας ή έχει υπάρξει κάποια τέτοια καμπή στη σχέση σας με τους γονείς σας; Είναι φυσιολογικό στα πλαίσια του απογαλακτισμού, απλώς σε μένα έγινε με άσχημο/άγαρμπο τρόπο και σε μεγάλη ηλικία, ενώ αν είχε γίνει πχ στην εφηβεία με άλλου είδους επαναστάσεις θα ερχόταν πιο φυσιολογικά /ομαλά;
γ) έχει νόημα να προσπαθήσω να αντιστρέψω το πώς έχει διαμορφωθεί αυτή η σχέση ή όχι και πώς;

ΑΠΟ ΤΗΝ – μόνη κι έρημη

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Το γονικό ζήτημα είναι καλό να λύνεται προτού αποκτήσουμε τη δική μας οικογένεια. Γιατί αλλιώς συμβαίνουν τέτοιες καταστάσεις. Όμως δε μπορεί να είναι κάποιος 38 χρονών κι ακόμη να σκέφτεται ότι τον/την ταλαιπωρούν τραύματα της παιδικής ηλικίας, είτε έχει γίνει γονιός (όπου επιτέλους αλληλούια κατανοεί στο πετσί του ότι η γονεικότητα είναι πολύ δύσκολη πίστα), είτε όχι. Ή πρέπει να αναζητήσει ψυχοθεραπεία ή να κάνει μια πολύ ειλικρινή κουβέντα με τον εαυτό του ότι το ίδιο το άτομο έχει το πρόβλημα.

Στην περίπτωσή σου παρατηρώ μια μεγάλη ανακολουθία. Είσαι παντρεμένη με παιδί αλλά ο άντρας σου είναι παντελώς απών από την διήγηση. Είστε σε διάσταση; Πού είναι; Ποιος ο ρόλος του σε όλα αυτά; Δεν θα έπρεπε εκείνος να είναι ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεσαι ως ενήλικο πια άτομο για συναισθηματική ασφάλεια; Μάλιστα σε κάποιο σημείο (σου ξέφυγε;) λες ότι ήρθαν να μείνουν οι γονείς σου “έξι μήνες σε 60τμ 3 ενήλικες”. Τρεις, όχι τέσσερις.

Σε συνδυασμό με το ψευδώνυμο “μόνη κι έρημη” καταλαβαίνω ότι αυτό που σου λείπει είναι (σχώρα με!) το ντάντεμα. Αυτό αποζητάς από τους γονείς σου και τους χρεώνεις. Τα ερωτήματα απορρέουν από αυτό. Είσαι σε μια ηλικία που σιγά σιγά θα πρέπει να προετοιμάζεσαι ότι σε λίγα χρόνια θα χρειάζονται εκείνοι ντάντεμα. Εσύ έχεις μεγαλώσει εδώ και καιρό ώστε να είσαι μια αυτόνομη, ανεξάρτητη γυναίκα που μεγαλώνει η ίδια ένα παιδί. Δεν μπορεί να είναι η ίδια παιδί. Δεν είσαι 12 πια, όταν εκείνοι είχαν την ευθύνη σου. Οι άνθρωποι δεν σε ρωτάνε περισσότερα όχι από αδιαφορία αλλά επειδή έχει φοβηθεί το μάτι τους και δεν αντέχουν εντάσεις στην ηλικία τους. Έτσι ακολουθούν την οδό της μικρότερης αντίστασης για άμυνα. Και πάμε στο πρακτικό.

Στο εξοχικό να πάτε βέβαια και να περάσετε όμορφα. Μην πας όμως με προσδοκίες να “αποκαταστήσεις” μια οικογενειακή επαφή διαφήμισης Βιτάμ. Επειδή οικογένειες Βιτάμ δεν υπάρχουν, είναι μυθοπλασία. Χτίζουμε τις σχέσεις μας με κάθε στιγμή, στην κάθε μέρα, δεν κάνουμε αρχαιολογική ανασκαφή. Παίρνουμε τα πράγματα όπως έρχονται: αυτή είναι η καλοπροαίρετη αλλά τελικώς και σοφή αντιμετώπιση. Κι επειδή διακρίνω ότι κάποιο βιοχημικό-ψυχιατρικό επεισόδιο σου συνέβη μετά την γέννηση του παιδιού σου (καθόλου ασυνήθιστο), από φθινόπωρο με την επιστροφή θα το διερευνούσα λίγο παραπάνω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News