H Ρένα απαντά: Ποιo το νόημα της ζωής όταν είσαι child free?

Aυτό που αγνοεί η μάζα είναι πως τα παιδιά είναι ένα μέσο για να δώσεις νόημα στον μάταιο τούτο κόσμο.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα σας ΑΜΠΑ φίλες και φίλοι.

Θα ήθελα να ρωτήσω ποιο είναι το νόημα της ζωής σας όταν είστε childfree? Δεν μου λείπει κάτι, έχω τον συντροφό μου, την δουλειά μου, δεν θέλουμε γάμους και παιδιά. Θέλουμε να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε όποτε μας την βαρέσει χωρίς πολλές σκοτούρες.

Aυτό που αγνοεί η μάζα είναι πως τα παιδιά είναι ένα μέσο για να δώσεις νόημα στον μάταιο τούτο κόσμο.

Ο μισθός μου είναι 890 ευρώ και δεν μου φτάνει ούτε για ζήτω. Αρνούμαστε συνεχώς εξόδους και προσκλήσεις σε ταξίδια με φίλες. Ο σύντροφος μου παίρνει 1.100 αλλά και εκείνος ζορίζεται αφόρητα.

Πώς να συνεχίσεις σ έναν κόσμο που ασχημαίνει συνεχώς; Πώς να ζήσεις χωρίς τα βασικά;

Πάω σούπερ μάρκετ και δεν μου βγαίνουν ούτε για φρούτα και λαχανικά. Ποιό είναι το νόημα να παλεύεις για όλα αυτά, όταν δεν έχεις την ευθύνη παιδιών. Εκεί θα σκεφτόμουν πως γίνομαι θυσία για τα παιδιά μου, τώρα τι; Η γάτα μου μπορεί να ζήσει και χωρίς εμένα. Όλα μοιάζουν δύσκολα, ακριβά και ανούσια. Για ποιο λόγο όλη αυτή η προσπάθεια; Συγνώμη για την απαισιόδοξη στάση μου αλλά αδυνατώ να καταλάβω, ποιo είναι το νόημα; Κάποτε ήμουν αισιόδοξη αλλά δεν τα καταφέρνω πλέον.

Σας ευχαριστώ που ακούσατε τον προβληματισμό μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – απαισιόδοξο ρόδο

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

H έμφαση στα παιδιά ή μη παιδιά μοιάζει με υπαρξιακό κόμβο (αυτός που έχει αναρωτιέται τι έχασε κι εκείνος που δεν έχει πάλι το ίδιο αναρωτιέται) κι αποτελεί, όπως έχω διαπιστώσει, κάβο αναταραχής στο Α μπα. Η ζωή αποτελεί από μόνη της αξία, δεν χρειάζεται την συνέχειά της ή ακόμη ακόμη ούτε καν την δυνατότητα συνέχειάς της, για να αποκτήσει. Αυτό είναι τεκμηριωμένο ακόμα και νομικά στα Συντάγματα όλων των ευνομούμενων κρατών.

Γράφεις «Όλα μοιάζουν δύσκολα, ακριβά και ανούσια. Για ποιο λόγο όλη αυτή η προσπάθεια;» πράγμα που με οδηγεί να διαπιστώσω μια παραίτηση σε συνδυασμό με απαρχές καταθλιπτικής διάθεσης. Και ταυτόχρονα γράφεις «δεν μου λείπει κάτι». Κάπως αντιφατικό; Δεν ξέρω, πάμε να δούμε.

Η ζωή πάντοτε δύσκολη είναι, ακόμα και σε όσους πλέουν στο χρήμα έχει κάποιες δυσκολίες που ούτε που τις φανταζόμαστε (βαριές οικογενειακές ίντριγκες, πισώπλατα μαχαιρώματα καθώς το επίδικο είναι τεράστιο, πραγματικές δολοφονίες, κινδύνους και άγχος για τις επενδύσεις κλπ.) Η ζωή έχει υπάρξει άπειρα δύσκολη για πάρα πολύ κόσμο, φυλακισμένους σε στρατόπεδα, βομβαρδιζόμενους σε μέρη με πόλεμο, κακοποιημένους… Καλό είναι να τσεκάρουμε το προνόμιό μας που και που. Δεν το λέω για να σου κουνήσω το δάχτυλο, το λέω για να το θυμόμαστε όλες μας.

Το ότι η ζωή είναι ακριβή είναι ένα σύμπτωμα της συγκυρίας που οφείλεται σε πολλούς παράγοντες: όποι@ θέλει μελετάει οικονομικά με ειδικούς μήπως καταλάβει κάτι παραπάνω, δεν είναι ένα απλουστευτικό ζήτημα όπως παρουσιάζεται στο καφενείο, παρόλο που ΟΝΤΩΣ είναι ένα καυτό πρόβλημα. Αυτά όμως καλώς ή κακώς λύνονται με συλλογικούς αγώνες κι ενεργούς πολίτες, όχι με βούλιαγμα στην θλίψη. Στα χρόνια της μεγάλης κρίσης αναδύθηκαν ιδέες σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών αλλά και δημοτικών πρωτοβουλιών που βοήθησαν κόσμο, όπως το Κοινωνικό Παντοπωλείο, το Κοινωνικό Φαρμακείο, οι ντόπιες συναλλακτικές αγορές μεταξύ ιδιωτών, οι πωλήσεις χωρίς μεσάζοντες τις Κυριακές. Ακόμη υπάρχουν κάποια απ’αυτά, αξίζει να αναζωογονούνται και να προτιμώνται.

Για το αν, τέλος, η ζωή είναι ανούσια…ε, αυτό αν δεν έχεις δει το Χάρο με τα μάτια σου είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποι@ στην ολότητά του. Όπως αυτός που κοντεύει να πεθάνει δεν νιώθει ποτέ πιο ζωντανός, είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Όπως είπα, η ζωή είναι δώρο, η εναλλακτική είναι ανυπαρξία, έρεβος, απουσία. Φταίει κι η τεχνολογία εν μέρει που βλέπουμε καθημερινά μια εξωραϊσμένη εικόνα του κόσμου στη ροή μας κι αναπόφευκτα συγκρινόμαστε. Νόημα όμως δεν έχουν μόνο τα υλικά πράγματα, τα αντικείμενα, τα ταξίδια, οι εμπειρίες. Νόημα έχουν κι οι πνευματικές αξίες, τα πνευματικά αγαθά που συχνά δεν κοστίζουν ή κοστίζουν λίγο. Τείνουμε να το ξεχνάμε. Μια βόλτα με τα πόδια στην παραλία, ένα καλό βιβλίο, ακούγοντας δωρεάν μουσική στο Youtube είναι στιγμές για τον εαυτό μας που μας εμπλουτίζουν βαθιά, ουσιαστικά, μεσοπρόθεσμα. Ωστόσο εφόσον αυτή η απαισιοδοξία κι η απουσία νοήματος (κι ανηδονία;) σου δημιουργεί πραγματικό βάρος κι αυτό επιμένει για πάνω από 6 μήνες, είναι καιρός να δεις κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας στο δήμο σου δωρεάν. Αναζήτησέ το, δεν είναι μόνο για τους άλλους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News