H Ρένα απαντά: Πειράζει που δεν μου αρκεί η κατάσταση στην οποία ζω;

Καθόλου δεν πειράζει… Αντίθετα πρέπει να σε πειράζει ώστε να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς.

_____________
Η ιστορία της Υπεραναλυτικής όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα Ρένα και ampa! Προς τιμήν της, νομίζω πως αυτή η σελίδα έχει γίνει ο ώμος που πολλοί δεν έχουμε να ακουμπήσουμε και σίγουρα βοηθάει πολύ! Ευχαριστώ για όλη αυτήν την αξιόλογη προσπάθεια, ειλικρινά.

Αποφάσισα να σου γράψω, για τον λόγο οτι αναρωτιέμαι πλέον καθημερινά μήπως κάτι τρέχει με εμένα που δεν μπορώ να συμβαδίσω με τον κόσμο και την πραγματικότητα στην οποία ζώ.

Αισθάνομαι στενοχώρια, ένα βάρος να μη με αφήνει να χαρώ. Ζώ μόνη μου πολλά χρόνια, ηλικιακά δεν έχω φτάσει ακόμη τα 30. Εργάζομαι, και αυτοσυντηρούμαι ως επι το πλείστον, τα χρήματα όμως είναι μετρημένα μέχρι δεκάρας. Δεν περισσεύει τίποτα για τον εαυτό μου, σε σημείο που αν τύχει να χρειαστεί ένας γιατρός, φάρμακα ή ένα έκτακτο έξοδο γενικότερα, να πρέπει να δανειστώ από την οικογένειά μου. Για εξόδους, ούτε λόγος. Και δεν εννοώ τίποτα το τρομερό ή το εξεζητημένο, να πιώ ένα ποτό μια φορά, να βγώ για ένα φαγητό με τους λιγοστούς μου επίσης φίλους. Ή να πάρω ένα βιβλίο καινούριο που με ενδιαφέρει κλπ… Δεν βγαίνει το budget με τίποτα. Πρέπει να κάνω οικονομίες πολύ καιρό πριν και αν τα καταφέρω για να μπορέσω να προγραμματίσω κάτι τέτοιο. Αυτό με έχει αποξενώσει ακόμη και από τους πιο στενούς μου φίλους γιατί δεν μπορώ να ακολουθήσω εύκολα σε προτάσεις και επίσης δεν νιώθω και άνετα να με κερνάνε συνέχεια.

Ένα άλλο θέμα είναι το μεταπτυχιακό, που επίσης σκέφτομαι πώς θα μπορέσω να το πληρώσω και γι αυτό όλο το αναβάλλω. Έχω πέσει πολύ ψυχολογικά με όλα αυτά. Άσε που ενώ μια χαρά απολάμβανα το να μένω μόνη όλα αυτά τα χρόνια, πιάνω πλέον τον εαυτό μου να αναζητά τη συντροφικότητα, να έχω έναν άνθρωπο που θα μπορώ να του επικοινωνήσω ανοιχτά όλα όσα θέλω, να τον εμπιστεύομαι, να αλληλοστηριζόμαστε… (και όχι επειδή είμαι κοντά στα 30, όχι δε βιάζομαι να με αποκαταστήσω. Απλώς έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή).

Το ωράριο και η φύση της δουλειάς μου όμως δεν μου επιτρέπει ουτε καν αυτό, ουτε να γνωρίσω έναν άνθρωπο. Δεν προτιμω καθολου και τις αναλογες εφαρμογες και ετσι δεν εχω πολλες επιλογές… Συν το οτι με βλέπουν συνεχεια οι 4 τοιχοι του σπιτιού , για τους λόγους που προανέφερα… Συν οτι ακούμε συνέχεια άσχημες ειδήσεις, συν οτι επικρατεί μια αγένεια και ένα χάος στις συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω γύρω (ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ για να μη γενικεύω). Συν το οτι εχω κουραστει να ακουω απο δικους μου ανθρώπους πόσο άτυχη γενιά είμαστε και τί κρίμα στην καλύτερη ηλικία να έχεις τα χέρια δεμένα και τί ωραία που ήταν η ζωή τότε το ’80…

Υπερφόρτωσα με όλα αυτά και κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα αόρατο βάρος που με κάνει και αναρωτιέμαι. Τί τρέχει τελικά με εμένα λοιπόν; Είναι κακό που δεν μου αρέσει αυτή η συνθήκη που βιώνω αυτή τη στιγμή; Πειράζει που δεν μου αρκεί μόνο που έχω δουλειά όταν άλλοι περιμένουν στη σειρά άνεργοι; Θα ήθελα καλύτερη ποιότητα ζωής, αυτή τη στιγμή είμαι μέσα στο στρες, τη μοναξιά, τις ενοχές και την λύπη, ενώ η ψυχή μου ψάχνει απεγνωσμένα λίγο φώς.

Σας ευχαριστώ εαν το διαβάσατε όλο, θα ήθελα πολύ τις παρατηρήσεις της Ρένας και όποιου ακόμη επιθυμεί.

ΑΠΟ ΤHΝ – Υπεραναλυτική (όπως συνηθίζουν να με λένε)

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια, είναι ηθική ικανοποίηση να λέτε ότι βοηθιέστε από τη στήλη.

Είναι γεγονός ότι η γενιά αυτή έχει μοιραστεί κακό χαρτί αλλά κι αυτή η αέναη παρελθοντολαγνεία του “τι καλά που ήταν τα 80s” δεν επιτελεί κάτι χρήσιμο. Ήταν καλά επειδή παντού ήταν καλά, ήταν η διεθνής συγκυρία καλή, έπεφταν τα πακέτα χρηματοδότησης της ευρωπαϊκής ένωσης αβέρτα, μια-δυο γενιές έζησαν με δανεικά και κατόπιν ήρθε ο λογαριασμός και κλήθηκε η δική σου η γενιά να αποπληρώσει. Δεν είναι cool να λένε οι μεγαλύτεροι “τι καλά που ήτανε”, ακόμα κι αν το βλέπουν και το αντιλαμβάνονται. Γιατί επισύρει την οργή του νέου που δικαιολογημένα θυμώνει. Και τον βαραίνει και τον καταθλίβει.

Η παρούσα κατάσταση είναι λίγο καλύτερη από την εποχή της κρίσης, η οποία είναι γεγονός ότι συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία και βιώνουμε τώρα τα όσα επέφερε σε επίπεδο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό. Η πανδημία ευτυχώς πέρασε, όμως κι αυτή συνετέλεσε σε μεγαλύτερη κλεισούρα και καταθλιπτικές τάσεις. Είναι πολύ λογικό που βιώνεις μοναξιά. Η τεχνολογία εντείνει αυτή τη μοναξιά, καθώς γίνονται παράλληλοι μονόλογοι, αντί διάλογοι. Καθένας είναι πίσω από μια οθόνη, περιφραγμένος στον μικρόκοσμό του, μαζί μιλάμε, χώρια καταλαβαινόμαστε.

Για τις γνωριμίες και τις εξόδους, πιστεύω ότι εφόσον δεν έχεις μεγάλο κοινωνικό κύκλο και χρήματα για να χρηματοδοτήσεις χόμπις και δραστηριότητες που σε φέρνουν σε επαφή με νέο, διαφορετικό κόσμο απ’αυτούς που ήδη ξέρεις, οι εφαρμογές είναι λίγο πολύ μονόδρομος. Όχι απαραίτητα οι πιο σεξοκεντρικές σαν το Tinder ή το Badoo που έρχονται αυτόματα στο μυαλό των περισσοτέρων, αλλά άλλες με πιο συντροφικό-φιλικό περιεχόμενο όπως το OK Cupid ας πούμε. Οι πλατφόρμες ανταλλαγής απόψεων, επίσης, τα φόρουμ και κάποια social media, μπορεί να σε φέρουν σε επαφή με άλλο κόσμο όπου μπορεί να προκύψει κάποιο ενδιαφέρον. Με μικρό καλάθι πάντοτε και με δοκιμή σε δια ζώσης γνωριμία σε δημόσιο χώρο (για ασφάλεια) σχετικά γρήγορα. Θέλει αρκετό ξεσκαρτάρισμα, αλλά μπορεί να δημιουργήσει παρέες που θα εξελιχθούν αργότερα σε κοινωνικό κύκλο εφόσον υπάρχει δυνατότητα συναντήσεων.

Το οικονομικό είναι πιο σύνθετο. Δεν ξέρω γιατί αναφέρεις το μεταπτυχιακό και πώς θα το χρηματοδοτήσεις. Είναι εντελώς υποχρεωτικό να κάνεις μεταπτυχιακό; Πού ακριβώς θα χρησιμεύσει; Για μοριοδότηση δημοσίου; Για να πάρεις στα χέρια σου τελικά 50 ευρώ παραπάνω; (λέω ένα υποθετικό ποσό, γνωρίζω ότι δεν είναι μεγάλα τα ποσά) Θα μπορούσες να πάρεις τα ίδια ή παραπάνω με ένα παιδί, ας πούμε, ίδια μόρια νομίζω είναι (μπορεί να κάνω λάθος στην ακριβώς αναλογία, αλλά θέλω να σου δείξω ότι δεν είναι μονόδρομος). Θέλω να πω, ένα μεταπτυχιακό πρέπει να έχει συγκεκριμένη στόχευση κι ανάλυση κόστους-ωφέλειας από πίσω του, όχι να γίνεται επειδή όλοι κάνουν! Μήπως πιστοποιήσεις υπολογιστών ή ξένες γλώσσες είναι πιο χρήσιμες; Κινεζικά, αραβικά, ρωσικά έχουν τεράστια ζήτηση πια.

Θα σου πουν σίγουρα σχολιαστές μας “βγες στο εξωτερικό”, όμως η διεθνής συγκυρία έχει αρχίσει να γίνεται κακή και για το εξωτερικό. Μάλιστα ο ευρωπαϊκός βορράς αρχίζει να ασθενεί οικονομικά σιγά σιγά, τώρα που με τον πόλεμο στην Ουκρανία κόπηκαν τα σχεδόν τζάμπα ρωσικά καύσιμα κι αναγκάζονται να χρηματοδοτήσουν πράγματα που ούτε που φαντάζονταν πιο πριν. Και θα γίνει χειρότερα λόγω του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς στο πολύ κοντινό μέλλον. Σκέψου πάρα πολύ προσεκτικά λοιπόν τις κινήσεις σου.

Πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάξεις να βρεις απορρόφηση σε τομείς που δείχνουν ανάπτυξη στα επόμενα χρόνια, όπως τα τεχνολογικά σε θέσεις εξειδίκευσεις (αν έχεις τέτοια δυνατότητα), τον τουρισμό, τις υπηρεσίες που ζητιώνται από μεγάλες εταιρείες που έρχονται να ανοίξουν παραρτήματα στην Ελλάδα, το real estate. Αυτοί οι τομείς θα γνωρίσουν ανάπτυξη, τα παραδοσιακά επαγγέλματα τελματώνουν.

Στείλε μας update.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News