Δεν κρατάω πρόσωπα στη μνήμη μου.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημεροκαλησπερες! Αγάπες μου όμορφες κ Ρένα θα ήθελα την εκδοχή σας σε ένα σοβαρό ζητήμα (κι ας ξεκίνησα έτσι χαρουνενα την γραφή μου, μου βγαίνει μια θετική αύρα εδώ)
Δεν κρατάω πρόσωπα στην μνήμη μου. Τα κρατάω μόνο στον χώρο που βρίσκονται. Δηλαδή λέω αυτός στην τράπεζα είναι ο Θανάσης, αν τον δω έξω δεν τον γνωρίζω. Ακόμα κ κάποια κοντινά μου δεν τα γνωρίζω στον δρόμο. Αν βρεθούμε κάπου κοντά σαφώς γνωρίζω τους κοντινούς μου.
Στην αρχή το απέδωσα στην μυωπία μου αλλά δεν είναι κ τόσο μεγάλη πια 1,5 στο ενα βαθμό κ 2,5 στο αλλο! Και με φακούς επαφής να είμαι, πάλι το ίδιο πρόβλημα. Έχουν διμηουργηθει κ παρεξηγήσεις , νομίζουν ότι δεν θέλω να τους χαιρετήσω! Σε αυτούς που με νοιάζει η γνώμη τους τους είπα πως ευθύνεται η όραση όμως μέσα μου το ξέρω δεν είναι αυτό! Φανταστείτε στο δημοτικό πρώτες τάξεις λέω σε έναν σημαθητη δεν σε κατάλαβα αφού φοράς άλλο πουκάμισο. Δεν είχα θέματα όρασης τότε!
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Λυδία
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλημέρα και σε σένα. Μην αγχώνεσαι τόσο. Δεν είναι κάτι φοβερό.
Δεν προέρχεται από την όραση αλλά από μια λειτουργία του εγκεφάλου, το κέντρο αναγνώρισης προσώπων που συνδέεται με το οπτικό νεύρο (fusiform face area). Διάβασε εδώ. Μάλιστα ομοιώματα που λέγονταιGreebles χρησιμοποιούνται στην ψυχολογία και νευροεπιστήμη για την αναγνώριση προσώπων. Τυχόν μη καλή απόκριση φέρνει δυσκολία στην αναγνώριση. Σπάνια είναι εντελώς προβληματική η λειτουργία του σημείου όμως, πάθηση που λέγεται “προσαπαγνωσία” από την οποία φέρεται να πάσχει ο Μπραντ Πιτ. Εσύ δεν ανήκεις σε αυτή την περίπτωση.
Για τους φίλους και γνωστούς που παρεξηγούνται, μια μέθοδος είναι να χαμογελάς και να κουνάς ελαφρά το κεφάλι από μακριά όταν νομίζεις ότι βρίσκεται κάποιος περίεργα γνώριμος στο οπτικό σου πεδίο. Είναι όλοι τόσο απασχολημένοι με τα δικά τους που δεν θα κάνει εντύπωση σε κανέναν η αόριστη χαιρετούρα. Οι κοντινοί έχουν άλλωστε ήδη ειδοποιηθεί ότι δυσκολεύεσαι. Για τον εαυτό σου, τώρα, κάνε σαν άσκηση την νοητή οπτικοποίηση των ανθρώπων στις υπηρεσίες και τα μαγαζιά όπου ψωνίζεις σε άλλες τοποθεσίες εκτός πλαισίου. Δες αν θα τους αναγνωρίζεις έτσι καλύτερα. Μην ανησυχείς πάντως, είναι αρκετά συνηθισμένο με τους ανθρώπους που μας εξυπηρετούν: εστιάζουμε στην υπηρεσία, όχι στο πρόσωπο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχαχα, εγώ. Ακουγεται πολυ αστείο, αλλά είναι πολυ άβολο αν η δουλειά σου έχει να κάνει με ανθρώπους 🥲 εγώ κάνω αυτό που είπε η Ρένα και μια ψιλοκουβεντα τυπου “τι κάνεις ψηλέ μου; ε εδώ όπως τα βλέπεις, ζέστη”, ελπίζοντας ότι θα πουν κάποιο στοιχείο να καταλάβω ποιοι είναι. Αν κανεις παρεξηγηθεί που δεν τον είδα, το ρίχνω στο “δεν φοραω τους φακούς/γυαλιά”, στο φως που έπεφτε από πισω, στο “ωπα, δεν είχες τα μαλλιά σου αλλιώς;” ή κάτι τέτοιο. Το χειροτερο μου είναι όταν αρχίζουν τα “με θυμάσαι; ποιος είμαι εγώ;” Εκεί θέλω να τους κοπανήσω, είμαστε σοβαροί… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί καλέ να μην έχει προσωπαγνωσία η κοπέλα, μια χαρά ταιριάζει στην περίπτωση της. Υπάρχει διαβάθμιση στον βαθμό σοβαρότητας, άλλοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν καν την οικογένειά τους ή τον ίδιο τους τον εαυτό στον καθρέφτη κι άλλοι το έχουν σε μικρότερο βαθμό. Και τα δικά της άτομα μπορεί να τα αναγνωρίζει γιατί έχει μάθει τα σημάδια τους όχι γιατί μπορεί να φέρει το πρόσωπό τους στη μνήμη της. Είναι μία ιδιαιτερότητα του εγκεφάλου από τις πολλές που μπορεί να έχει ο καθένας μας, Πχ άλλοι έχουν αφαντασία όπως εγώ που έχω σε μέτριο βαθμό, που παρεμπιπτόντως με δυσκολεύει να… Διαβάστε περισσότερα »
Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει χειρότερο σε σειρές, ταινίες να μοιάζουν μεταξύ τους οι ηθοποιοί.
Μα καλά, ποιός κάνει το κάστινγκ;
Και πώς το δέχονται οι πρωταγωνιστές;
Επίσης συμφωνώ. Και εγώ που δεν συγκρατω ούτε ονόματα, θέλω μια ώρα για να δω 10 λεπτά ταινίας από το μπρος πίσω να καταλάβω τι γίνεται…
Κάποτε η προσωπαγνωσια ηταν μια σοβαρή πάθηση, ας πουμε ένας άντρας μπερδεύεις την γυναίκα του με έναν καπέλο. Πλέον αν μπεις στα φόρουμ τύπου reddit, όποιος δεν πολυσυγκρατει πρόσωπα πληρεί τα κριτήρια
Ακριβώς γιατί, όπως και η κοπέλα, παλιά κανένας δεν ήξερε την πάθηση/ιδιαιτερότητα και μόνο οι πολύ σοβαρές περιπτώσεις ερχόντουσαν στο φως. Τώρα που είναι πιο γνωστή και καταλαβαίνουμε ότι όπως και σε όλες τις ιδιαιτερότητες του εγκεφάλου υπάρχει διαβάθμιση μπορούμε πιο εύκολα να την αναγνωρίζουμε. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος έχει πάρα πολλές ιδιαιτερότητες που δεν τις παίρνουνε καν χαμπάρι, δεν βγαίνουμε καρμπόν από το τυπογραφείο.
Και εγώ νομίζω ότι έχω αφαντασια και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό μιας και δεν μπορώ να φέρω καμία εικόνα στο μυαλό μου. Σκοτάδι.. Το απολυτο κενό… Και έχω την εντύπωση ότι σε αυτό οφείλεται η αδυναμία μου να συγκρατήσω πρόσωπα οποτε και δεν τα αναγνωρίζω. Αυτό με την αναγνώριση που ζητάνε από την αστυνομία το σκέφτομαι και εγώ. Μια φορα που μου ζητήσανε να περιγράψω δραστη ήμουνα σε φάση πλάκα μου κανετε… Ευτυχώς υπήρχε και άλλος μάρτυρας…
Μια από τα ίδια και εγώ. Δεν αναγνωρίζω εκτός πλαισίου ούτε την μάνα μου και τον πατέρα μου. Οπτική μνήμη ανύπαρκτη και αδυναμία να συγκρατήσω το οποιοδήποτε πρόσωπο. Σε πιο μικρή ηλικία και εμένα με προβληματίζε (που να δεις με γκόμενους που με πέτυχεναν την άλλη μέρα μετά από μια καυτή νύχτα και νόμιζαν ότι τους κάνω ghosting. Η σε επαγγελματικό context να νομίζουν ανώτεροι ότι τους αγνοω. Όμως πλέον δεν μου δημιουργεί τόσο πρόβλημα. Έχω μάθει να αναγνωρίζω ανθρώπους βάση άλλων χαρακτηριστικών (αν αλλάξει ο άλλος χρώμα στο μαλλί δεν ευθύνομαι). Η να παρατηρώ μόνιμος γύρω μου αν κάποιος… Διαβάστε περισσότερα »
Τι έτσι με το χαίρεται να ξερασω το οτιδήποτε; Ποτέ! Πρώτα η εισαγωγική κουβεντουλα ώστε να σιγουρευτώ με το ποιόν έχω να κάνω και στην πορεία οι εξομολογήσεις! Αν και στην πράξη δύσκολα μπερδευω άτομα. Προσωπα είναι που δεν συγκρατω. Ξεχωρίζω όμως ανθρώπους απο το μαλλί, το στυλ, τον σωματότυπο, το ντύσιμο, τον τρόπο που κάποιος στέκεται και κινηται κλπ. Αν βέβαια μια μέρα μου ρθουν δύο άτομα που γνωρίζω έχοντας ανταλλάξει μαλλί και στυλ, ε τότε κλάψ τα Χαράλαμπε. Μέχρι να μολε ενημερώσει κάποιος δεν πρόκειται να καταλάβω το λάθος.
Πωπω τρομερό. Τα πρόσωπα και τα χαρακτηριστικά τους τα βλέπεις κανονικά, σωστά; Αλλά δεν μπορείς να ανακαλέσεις ποιος είναι αυτό το πρόσωπο.
Δεν συγκρατώ χαρακτηριστικά προσώπου αν δεν είναι έντονα. Μου φαίνονται όλα ίδια. Αν όμως υπάρχει κάποιο ιδιαίτερα χτυπητό χαρακτηριστικό (πχ μεγάλη μύτη), ή ιδιαίτερα χαρακτηριστικό πρόσωπο τότε το ξεχωρίζω. Και με τα χρώματα παθαίνω κάτι παρόμοιο. Τα βασικά μόνο ξεχωρίζω και οι διαφορετικές αποχρώσεις μου φαίνονται όλες ίδιες (και δεν είναι ότι έχω αχρωματοψία).
Λυδία, συμβαίνει, δε συγκρατείς φυσιογνωμίες.
Σε πολλούς, χρειάζεται να δουν, να παρατηρήσουν αρκετές φορές πρόσωπα, τα χαρακτηριστικά τους, για να γίνει η εγγραφή.
Πολλοί δεν έχουν φωτογραφική μνήμη, κοιτάζουν αλλά μηχανικά, δε βλέπουν στην ουσία.
Κάποιοι πραγματικά δε θέλουν να γεμίσουν τη μνήμη τους με τόση, περιττή; πληροφορία.
Άσε που λένε ότι στα όνειρά μας εμφανίζονται άνθρωποι που έχουμε δει
( δε δημιουργούμε καινούργια πρόσωπα ).
Φαντάσου να κονταροχτυπιούνται πόσοι…για τον πρώτο ρόλο.
Και εγώ το έχω αυτό με ξένους ανθρώπους που τυχαίνει να γνωρίσω αλλά δεν με ενδιαφέρουν. Φυσικά αν κάποιον τον βλέπεις μόνο μέσα σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και δεν τον βλέπεις παρά μόνο μία στο τόσο και για συγκεκριμένο λόγο, είναι λογικό να δυσκολεύεσαι να ανακαλέσεις ποιος είναι εκτός αυτού του πλαισίου. Αλλά υπάρχει μία πάθηση που λέγεται προσωπαγνωσία. Εάν πιστεύεις ότι αυτό που έχεις δεν είναι εντός του φυσιολογικοπύ πλαισίου, ψάξτο.
Να κάνεις ασκήσεις για ενίσχυση της παρατηρητικότητας σου