H Ρένα απαντά: Ο φεμινισμός ως σύστημα;

Τι σημαίνει “σύστημα” το 2025; Είναι η βιομηχανία του θεάματος; Όσοι ελέγχουν τα μέσα παραγωγής ή τα μέσα ενημέρωσης; Η οικονομική, πολιτική, ή και ακαδημαϊκή ελίτ;

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια χαρά Ρένα και όμορφη παρέα, ελπίζω να πηγαίνει καλά η εβδομάδα σας. Εκτιμώ πολύ τις απόψεις και τη συζήτηση που γίνεται εδώ. Μου δίνουν πολύ τροφή για σκέψη και συζήτηση / αναζήτηση, με πιο πρόσφατη την ένταξή μου σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα πάνω στο Φύλο. Θα είναι έντονη χρονιά με δύο δουλειές και μελέτη, αλλά θα προσπαθήσω να τα καταφέρω.

Η ερώτησή μου είναι θεωρητική / εννοιολογική. Τι εννοούμε σήμερα το 2025 όταν μιλάμε για “σύστημα” και “αντισυστημικότητα”; Στο παρελθόν, η εικόνα που είχε κάποιος στο μυαλό του, ή τουλάχιστον εγώ, ήταν πιο ξεκάθαρη: νεαροί άνθρωποι, ιδεαλιστές, συχνά στο περιθώριο της κοινωνίας, που ονειρεύονταν αλλαγή και αγωνίζονταν απέναντι σε αδικίες (προσπάθησα συνειδητά να μη χρησιμοποιήσω τη λέξη αντιδραστικός γιατί μάλλον στο πλαίσιο αυτού που θέλω να πω δεν έχει τη σωστή έννοια). Σήμερα όμως, βλέπουμε την άκρα δεξιά αλλά και συντηρητικές, συνωμοσιολογικές συνιστώσες, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, να ιδιοποιούνται τον όρο “αντισυστημικός”. Σε λίγο θα φτάσουμε στο σημείο να παρουσιάζεται ο φεμινισμός ως “σύστημα” και οι μισογύνηδες ρατσιστές και όλα τα συναφή ως “αντισυστημικοί”. Δεν είναι αυτό μια διαστρέβλωση της πραγματικότητας που δημιουργεί σύγχυση; Ποιο είναι τελικά το “σύστημα” απέναντι στο οποίο η αντισυστημική τοποθετείται; Ποιος είναι ο “εχθρός” που έχουμε να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε;

Επιπλέον, πώς μπορούμε να οριοθετήσουμε την έννοια ώστε να μην καταλήγει να αντιστρέφεται, δηλαδή να παρουσιάζονται, για παράδειγμα, οι διεκδικήσεις συμπερίληψης ως μέρος του “συστήματος”; Τι σημαίνει “σύστημα” το 2025; Είναι η βιομηχανία του θεάματος; Όσοι ελέγχουν τα μέσα παραγωγής ή τα μέσα ενημέρωσης; Η οικονομική, πολιτική, ή και ακαδημαϊκή ελίτ; Mήπως το “σύστημα” είναι κάθε αξία που επιδιώκει περισσότερη δικαιοσύνη και ισότητα και τελικά έχει θετικό πρόσημο; Και το πιο καίριο ερώτημα: υπάρχει πράγματι “αντισυστημική δεξιά” ή πρόκειται απλώς για μια ρητορική απάτη που έχει σκοπό να συγκαλύψει συντηρητικές ή και αντιδραστικές πολιτικές θέσεις;
Ευχαριστώ θερμά πολύ και αναμένω να δω τι θα διαβάσω.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Sulla era Roma?

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καλή σταδιοδρομία και καλή ολοκλήρωση του προγράμματός σου!
Το ψευδώνυμό σου με ανατρίχιασε και ταυτόχρονα αποδίδει αυτό που ζούμε… Ας ελπίσουμε να διαψευστούμε, επειδή η διεθνής τροπή δεν είναι ευοίωνη.

Αυτό που αναφέρεις ως αντιστροφή το ζούμε ήδη, είναι γεγονός, έτσι ονοματίζονται από μόνοι τους όλοι αυτοί. Όχι ότι υπήρχε ποτέ εποχή που το αντισύστημα ήταν αμιγώς ιδεαλογικά καθαρό, πάντοτε υπήρχε μια προσέγγιση από σκοτεινά συμφέροντα (ας πούμε ποιοί έριξαν την γενιά των χίππις στα ναρκωτικά αποδυναμώνοντας την;), όμως στο σήμερα υπάρχει το εξής. Αυτά που αναφέρεις, η βιομηχανία του θεάματος, όσοι ελέγχουν τα μέσα παραγωγής ή τα μέσα ενημέρωσης, η οικονομική, πολιτική, ή και ακαδημαϊκή ελίτ, έχουν ταυτιστεί σε μεγάλο μέρος του κόσμου διεθνώς με μια συγκεκριμένη πολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση. Στις ΗΠΑ ταυτίστηκαν με τους Δημοκρατικούς και ταυτόχρονα με το εβραϊκό στοιχείο που στελεχώνει νευραλγικές θέσεις στην ακαδημία, στο θέαμα, στα γρανάζια της εξουσίας, επομένως το λεγόμενο woke, oι black lives matter, οι φεμινίστριες, τα λοατκι κ.ο.κ. χρωματίστηκαν με ένα συγκεκριμένο χρώμα. Όσοι διαφωνούν με αυτά, κι είναι αρκετοί, στράφηκαν ως αποτέλεσμα στην ακραία αντίθεση, πολλαπλασιάζοντας την ακροδεξιά και την alt right. Ένιωσαν την αντίπαλη ομάδα να τους κουνάει το δάχτυλο (το ζήσαμε και με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών εδώ) κι απασφάλισαν. Το βλέπουμε πολύ έντονα και στον φεμινισμό αυτό, κυρίως στον ποπ φεμινισμό που βγάζει αγανάκτηση για τους άντρες αντί για συλλογική και ουσιαστική παρέμβαση. Έτσι δημιουργήθηκαν τα μισογυνιστικά κινήματα των MGTOW και incels και γιγαντώθηκαν χάρις στην τεχνολογία. Βάλε τώρα στο μείγμα και τις συνομωσιολογικές θεωρίες που ανέκαθεν τοποθετούσαν τον εβραίο στο κέντρο τους, βάλε Σόρρος, βάλε αντιεμβολιαστές κι ήρθε κι έδεσε.

Κι επειδή ο μισογυνισμός μόνος του δεν αρκεί για να συνεπάρει τις μάζες, το πράγμα ντύθηκε τον μανδύα της αντιδραστικής διανόησης (αυτό εξηγεί γιατί ο Jordan Peterson κάνει τέτοιο γκελ, προσφέρει την ιδεολογική σάλτσα) και μαζί με την συνομωσιολογία της ακροδεξιάς στροφής, έχουμε κάλεσμα για «σφιχτότερα λουριά» ως «το ενάρετο παρελθόν ενάντια στην παρακμή της Δύσης» (εδώ ο Πούτιν κι ο Κιμ τρίβουν τα χέρια τους). Στην ουσία όμως είναι καθαρή μάχη για επικράτηση.

Θεωρήθηκε ότι οι Δημοκρατικοί, το woke, οι λοατκι, οι φεμινίστριες κλπ. ολοκλήρωσαν την φάση τους, κούρασαν, επιβλήθηκαν στανικά και τώρα ήταν η στιγμή για ανατροπή. Η λέξη «ελίτ» είναι πολύ χαρακτηριστική και δείχνει πώς η προοδευτική πλευρά απέτυχε να συγκρατήσει αυτον τον εσμό αντισυστημικών: επειδή κι η ίδια ευαγγελιζόταν το αντισύστημα όταν ήθελε να ιδεολογικοποιήσει και συσπειρώσει οπαδούς, το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα. Όμως έτσι το εκκρεμές μια φορά θα πάει από δω και την επόμενη θα πάει από κει! Είναι η φύση του τέτοια.

Και γι’αυτό το λόγο είναι επικίνδυνο (και το λούζεται) κι αυτό που έκανε κι η εξωκοινοβουλευτική αριστερά που έλεγε ότι δεν έχει σημασία αν έρθουν στην εξουσία ο Τραμπ ή οι Δημοκρατικοί, επειδή είναι κι οι δυο διεφθαρμένοι και εκπρόσωποι του καπιταλισμού. Ότι δηλαδή ίδιοι είναι, απλώς διαφορετικές όψεις του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Ευτυχώς κάποιοι διαφωνούμε (καλή ώρα ο Τζίμμυ Κίμελ) και δεν θεωρούμε ότι είναι όλα ίσα κι όμοια κι υπάρχει μια κάποια αντίσταση στην παράνοια. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς που διαφωνούμε δεν είμαστε μαθημένοι στην επαναστατική γυμναστική και η πορεία στη Ρώμη δεν μπορεί να εμποδιστεί από ανθρώπους με λειψή «ρώμη».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News