Ο κόσμος δεν έχει υποχρέωση να σου προσφέρει. Το κράτος έχει, κι αυτό ορισμένα πράγματα, κι ο εαυτός σου. Κι εκεί οφείλεις να βασιστείς.
__________________
Η ιστορία της Κρισάρα όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα, σε ευχαριστώ πολύ για το βήμα που μου δίνεις.. θα μπω κατευθείαν στο ψητό για να μην κουράσω εσένα ή τους αναγνώστες.
Νιώθω ότι όλα έχουν την ίδια γεύση. Νιώθω την καθημερινότητα να με πλακώνει. Νιώθω τις υποχρεώσεις μου να τρέχουν κι εγώ να μην έχω κανέναν έλεγχο στη ζωή μου. Μισώ και έχω οργή μέσα μου για τους πάντες. Για τους γιατρους που μου έκαναν καισαρική με ψέματα και γελοίες δικαιολογίες. Για τα βύσματα που με τρώγανε μια ζωή στη στροφή κι έτσι εγώ δουλεύω στις εναπομείνασες θέσεις σε κάποια κουκίδα της Ελλάδος …Για τους ανεύθυνους γονείς μου που δε φρόντισαν για τίποτα και κάνανε ντόλτσε βιτα. Για την υγεία μου που καταστράφηκε , ψυχική και σωματική για να έχουν τα παιδιά μου μια καλύτερη ζωή. Για τη λαθος απόφαση να επιλέξω μια μόνιμη δουλειά εδώ, έναντι μιας δουλειάς του εξωτερικού. Για το κουτσομπολιό της επαρχίας που μένω, που μου μιλάνε μόνο και μόνο για αυτό. Για το σύζυγό μου που δεν ήταν φτασμένος όταν τον γνώρισα και έπρεπε να τον στηρίξω στα πάντα..μα θα πρέπει να συνεχίσω να το κάνω.Ομως δεν μπορω να το κανω.
Νιώθω τσακισμένη. Στραγγισμενη. Νιώθω ότι ο κόσμος δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα θετικό. Νιώθω ότι ζω σε ένα άθλιο , διευθαρμενο, πουλημένο κράτος και ότι θα πρέπει να γίνω σαν και αυτούς για να επιβιώσω..
Και το κυριότερο… Νιώθω μόνη μου. Δεν μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν όλο αυτό. Θα με πουν τρελή. Θα με μπουκωσουν ζαναξ, δε θα μπορώ να δουλέψω.
Ελπιζω να μη μου χτυπήσει η πρόνοια την πόρτα που τα μοιράστηκα όλα αυτά.
Πώς μπορώ να διώξω όλον αυτό το θυμό και να ξαναβρώ το νόημα της ζωής, όταν νιώθω ανεπαρκής σε όλα? Σα μάνα, σαν επαγγελματιας, σαν κόρη, σα σύζυγος. Όλοι φροντίζουν να μου θυμίζουν τα ελαττώματα μου και τις ελλείψεις μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κρισαρα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Φίλη, όχι μόνον δεν θα σε πούμε τρελή, αλλά δεν είσαι και η μόνη, ούτε είσαι μόνη. Θα σου εκφράσουν και σχολιαστές ότι έχουν ανάλογες ταλαιπωρίες στις δικές τους ζωές κι ίσως την ίδια απόγνωση και αίσθηση έλλειψης ελέγχου (μεγάλη πληγή η αίσθηση έλλειψης ελέγχου, σε διαλύει όταν δεν το έχεις σκεφτεί υπό ένα συγκεκριμένο πρίσμα).
Δημοσιεύω κυρίως για να την δεις δημοσιευμένη, να νιώσεις την ανθρώπινη συμπαράσταση, παρά για να σου δώσω κάποια καινοφανή συμβουλή. Συναισθάνομαι ότι η ψυχούλα σου θέλει αυτό το έστω ελάχιστο αποκούμπι. Κατά τα λοιπά χρειάζεσαι ψυχοθεραπεία, σιγά σιγά και σταθερά, με κίνητρο να αλλάξεις όσα μπορείς να αλλάξεις από δω και πέρα. Σίγουρα δεν είναι όλα στον έλεγχό μας, τουλάχιστον ας κάνουμε κινήσεις για όσα μπορούμε να αλλάξουμε.
Πιστεύω ότι η αλλαγή περιβάλλοντος είναι το πρώτο που μπορείς να επιδιώξεις. Εκεί που μένεις δεν κάνεις καλά που συνεχίζεις να μένεις. Ακόμα και δημόσιος υπάλληλος να είσαι, μπορείς να παραιτηθείς και να κάνεις κάτι άλλο από δω και πέρα, δεν έχουν τελειώσει οι δυνατότητες.
Δεν γνωρίζω τι θα απαιτηθεί, δεν μας δίνεις πληροφορίες, ούτε το εξωτερικό είναι η μαγική εικόνα που όλα τα εξωραϊζει απαραιτήτως, πάντως σίγουρα δεν θα σου χτυπήσει η πρόνοια την πόρτα, ούτε το Ζάναξ είναι μονόδρομος. Θα εστίαζα εκεί γι’αρχή και βλέποντας και κάνοντας.
Εύχομαι ειλικρινά από καρδιάς καλή δύναμη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ίσως πέσετε να με φάτε αλλά θα το πω: αυτό το entitlement εγώ δεν το καταλαβαίνω, συγγνώμη, και πείτε με σκληρή. Σαφώς καταλαβαίνω τις δυσκολίες κάποιων από τις καταστάσεις που αναφέρεις. Αλλά τα περισσότερα που αναφέρεις, δεν μας τα αναλύεις καν και δεν πιστεύω ότι είναι επειδή βαριέσαι να γράψεις παραπάνω αλλά επειδή δεν θες να τα σκεφτείς και να τα αναλύσεις. Είναι εύκολο να λέμε “μου χρωστάει η ζωή”. Μιλάς για τους ανεύθυνους γονείς σου που δεν σε εξασφάλισαν και έκαναν ντολτσε βιτα. Ακόμα κι αν είναι έτσι, μέχρι ποια ηλικία θα ευθύνονται οι γονείς σου για τη δική… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εχω κατι ενθαρρυντικο να πω αλλα να ξερεις πως δεν εισαι η μονη που αισθανεται ετσι. Δεν ειναι παρηγορο, το ξερω. Αλλα ειμαστε παρα πολυ ανθρωποι που βραζουμε στο ιδιο καζανι και δεν ξερω πως θα αλλαξει αυτο πριν διαλυθουμε εντελως. Καλο κουραγιο και προσπαθησε να εισαι δυνατη
Φίλη μας… δεν αποτελείς εξαίρεση, αλλά πιθανότατα ανήκεις στον κανόνα, πάνω κάτω όλοι έχουμε τα ίδια ζόρια, τους γονείς που δεν διαλέξαμε, τους φίλους που μας προδωσαν, όνειρα ματαιωμενα, υποχρεώσεις και ένα κράτος εχθρός απέναντι μας, ήρθε και η καραντίνα να γιγαντωσει όλα αυτά μέσα μας, κατάλοιπα εχουμε όλοι, δυσκολίες, παιδιά, τρυφερότητα που ίσως να μην δίνουμε η να μην παίρνουμε. Όμως… δεν πρέπει να χάνουμε την αυτοκυριαρχια μας, την ελπίδα μας, οφείλουμε να φροντίζουμε τους εαυτούς μας. Η απόγνωση είναι κακός σύμβουλος, γιαυτό λοιπόν θα σου προτείνω να πας σε έναν ψυχολογο αρχικά για να μοιραστείς αυτά που νιώθεις… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νοιώθω όσο δε φαντάζεσαι!!!Διαβάζοντας αυτά που έγραψες ένα πράγμα μου ήρθε να σου πω: Welcome to the club!
Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται μέσα στη μέρα:Άντε γ@μ@θ@@τε όλοι!!!!
Ζούμε όλες κ όλοι μια άσχημη πραγματικότητα.Η Ελλάδα έχει πολλά προβλήματα.
Το μόνο που μπορώ να συμβουλεψω είναι ΜΗΝ βλέπετε ειδήσεις.Ενημερωθειτε από αλλού.
Ήταν το πρώτο που μου ήρθε.
Καταλαβαίνω ότι είσαι κουρασμένη ψυχολογικά κ χρειάζεσαι μια ανάπαυλα όπως κ να πάρεις αποστάσεις κ από τους δικούς σου ανθρώπους.Δεν γίνεται μόνιμα να στηρίζεις τους άλλους .Εσύ από που θα πάρεις στήριξη;
Η φύση της γυναικας ειναι να απαιτει τα παντα απο τον εαυτό της και σχεδον τίποτα απο τους άλλους. Μονες μας παλευουμε σε πολλα μέτωπα και παντα αντιμετωπες με την κριτικη, μεχρι που ξεσπάει το σώμα και ισως ξεσπάει οχι μονο απο αυτά που μαζευει αλλα και απο την αναγκη μας να μας φροντισει κάποιος άλλος. 2 αυτοανοσα ειναι το δικο μου βραβειο με λιγα βηματα πριν τη μεταμοσχευση μυελου. Συμβουλεψου έναν ειδικο ή εναν πνευματικο ή και τους δυο, γενικα δοκιμασε να μιλησεις. Α και κατι τελευταιο που προσωπικά με βοηθησε πολυ, κοψε τα social. βγάζουν όλοι και ειδικα… Διαβάστε περισσότερα »
Με όλο τον σεβασμό, δεν είναι η φύση της γυναίκας, είναι αυτό που μας έμαθαν.
Πες το κι ετσι.
Εσύ λοιπόν πρέπει να είσαι ατομαρα , έτσι είναι όπως τα λες, χαίρομαι να ακουω τέτοια από ανθρώπους, εύχομαι να πράξει αντίστοιχα πράγματα η φιλη μας.
Εμένα μ’ έχει αγγίξει ως μότο στην ζωή, αυτό που λένε οι ανώνυμοι αλκοολικοί Α.Α στις συναθροίσεις τους. Κι είναι το εξής, στο περίπου: Ανώτερη Δύναμη δωσ’ μου την δύναμη να αντέξω αυτά που μπορώ, να γνωρίζω αυτά που δεν μπορώ, καθώς και την σοφία να γνωρίζω την διαφορά τους. Επίσης, συμφωνώ με την Ρένα και με τους υπόλοιπους σχολιαστές ότι η ψυχοθεραπεία θα σε βοηθήσει να μην νιώθεις μια συνεχή ματαίωση από πολλές πτυχές της ζωής σου. Διότι θα σε ενδυναμώσει και θα σε βοηθήσει να δεις πιο καθαρά τι καλύτερο μπορεί να γίνει απ’ εδώ και πέρα. Με… Διαβάστε περισσότερα »